Report a bug | Sign in / Register

1. Był raz sobie prawowity Mazur,

   Bitny wojak z dziada i pradziada,

   Gdy wróg Polsce pokazywał pazur,

   On, bywało, na rumaka siada.

   ↓ Expand fragment ↓

   Był raz sobie prawowity Mazur,

   Bitny wojak z dziada i pradziada,

   Gdy wróg Polsce pokazywał pazur,

   On, bywało, na rumaka siada.

   5Goni w polu Turki i Tatary,

   Oko w oko z poganem się zmierza, —

   A że człek był staroświeckiej wiary,

   Nigdy w bitwę nie szedł bez kaplerza.

   Na kaplerzu, co lśnił z napierśnika,

   10 Swe Dzieciątko tuli Boża Macierz,

   Gdy w namiocie wojak się zamyka,

   Przed kaplerzem odmawia swój pacierz.

   Wzlata w niebo duszą chrześcijańską,

   Zanim jutro skoczy w boje krwawe,

   15 I wspomina Farę Świętojańską,

   Stare Miasto i starą Warszawę.

   ↑ Hide fragment ↑

   Artur Oppman, Legendy warszawskie, Chrystus Cudowny u Fary (See in a book)

2. Pędzą konie, co rano, aż dudni,

   I co wieczór, gdzie je wojak poi,

   A na placu przy stajennej studni,

   Boże! Cóż to za figura stoi?

   ↓ Expand fragment ↓

   Pędzą konie, co rano, aż dudni,

   I co wieczór, gdzie je wojak poi,

   A na placu przy stajennej studni,

   Boże! Cóż to za figura stoi?

   Aż się język w ustach onieśmiela!

   70 Aż, jak lodem, krew się w żyłach ścina!

   To Pan Jezus! To krzyż Zbawiciela!

   Splugawiony ręką poganina!

   Na znak wzgardy złe niewiernych dłonie,

   Bijąc posąg ze złością przeklętą,

   75 Do nóg Zbawcy przywiązują konie

   I śmigają biczem przez twarz świętą.

   Tak codziennie o świcie i zmroku

   Czerń nad krzyżem znęca się szalenie,

   Aż łzy, zda się, błyszczą w Bożem oku,

   80 Aż pierś z drewna podnosi westchnienie.

   VI

   Jakże płacze Mazur prawowity,

   Pełny wiary rycerz chrześcijański,

   Nad bluźnierstwem, co bluzga w błękity,

   Nad Postaci pohańbieniem Pańskiej!

   85Tak codziennie o świcie i zmroku

   Czerń nad krzyżem znęca się szalenie,

   Aż łzy, zda się, błyszczą w Bożem oku,

   Aż pierś z drewna podnosi westchnienie.

   Niźli patrzeć na te krzywdy Boże,

   90 Żywym ogniem wolałby się spalić,

   Aż już dłużej znieść męki nie może —

   I krzyż musi od wzgardy ocalić!

   Więc, odziany łachmany nędznemi,

   W noc, co blaskiem gwiazd złotych nie płonie,

   95 Pod krzyż biegnie — wydziera go z ziemi —

   I w głąb studni krzyż ciska: niech tonie!

   Niech on raczej zgnije w czystej wodzie,

   Niżby miał się wzdrygać od krzywd wielu,

   O, Jezusie! Jużeś na swobodzie,

   100 Jużeś teraz wolny, Zbawicielu!

   ↑ Hide fragment ↑

   Artur Oppman, Legendy warszawskie, Chrystus Cudowny u Fary (See in a book)

3. A na Wiśle, w tej rannej godzinie,

   W blaskach słońca błyszczący wspaniale,

   135 Krzyż Chrystusów przeciw wodzie płynie —

   I pokorne całują g

   ↓ Expand fragment ↓

   A na Wiśle, w tej rannej godzinie,

   W blaskach słońca błyszczący wspaniale,

   135 Krzyż Chrystusów przeciw wodzie płynie —

   I pokorne całują go fale.

   Wyszedł biskup w pozłocistej szacie,

   Sam pan burmistrz i dostojna Rada,

   Dźwięczy miasto w dzwonów majestacie

   140 I dzwonami z modrym niebem gada.

   Setki łódek po rzece śmigają,

   Lecz dopłynąć nie mogą do krzyża;

   Już zbliżają się — widać — zbliżają,

   I znów fala odepchnie je chyża.

   ↑ Hide fragment ↑

   Artur Oppman, Legendy warszawskie, Chrystus Cudowny u Fary (See in a book)

4. Krzyż z niewoli poznał żołnierz stary.

   150 Na brzeg biegnie, łzy radosne leje,

   I przyklęka przed biskupem z Fary

   I powiada z Turecczyzny d

   ↓ Expand fragment ↓

   Krzyż z niewoli poznał żołnierz stary.

   150 Na brzeg biegnie, łzy radosne leje,

   I przyklęka przed biskupem z Fary

   I powiada z Turecczyzny dzieje.

   Więc mu biskup do łodzi siąść każe,

   Sam z Najświętszym siada Sakramentem;

   155 O toń biją wiosłami żeglarze

   I już — już są przed Obliczem świętem.

   A gdy wojak wyciągnął swe dłonie,

   By Chrystusa przycisnąć do łona,

   Krzyż ku jego pochylił się stronie

   160 I padł w swego obrońcy ramiona.

   Widać z lica, że odtąd na wieki

   Chce być Jezus z tym grodem w przymierzu

   I szept wionął, jak tchnienie, tak lekki:

   „Błogosławię cię, polski rycerzu…”.

   ↑ Hide fragment ↑

   Artur Oppman, Legendy warszawskie, Chrystus Cudowny u Fary (See in a book)