Report a bug | Sign in / Register

1. W młodości latach, w szczęśliwych godzinach,

   Gdym lubił dzielić smutki i wesela,

   W mojej ojczyzny kwitnących dolinach

   Miałem — czy mam go do

   ↓ Expand fragment ↓

   W młodości latach, w szczęśliwych godzinach,

   Gdym lubił dzielić smutki i wesela,

   W mojej ojczyzny kwitnących dolinach

   Miałem — czy mam go dotąd? — przyjaciela —

   1195 Daj mu ten pierścień, przysięgliśmy na nim,

   Wspomnieć o sobie choć raz przed skonaniem.

   Wiem, że mnie kochał — chcę, by się dowiedział

   O moim zgonie — on mi przepowiedział. —

   Dziwno — on wzrokiem przeniknął proroczym

   1200 Przed laty wszystko, co ma ze mną stać się —

   Śmiałem się — (wtenczas mogłem jeszcze śmiać się)

   Gdy on ostrzegał — nie pamiętam o czym!

   Lecz teraz myślą wyzywam na nowo

   Wzgardzone niegdyś każde jego słowo.

   1205 Powiedz, że zgadnął — będzie mu niemiło,

   Że się proroctwo tak na mnie spełniło.

   Powiedz, że chociaż w tym wieku namiętnym,

   Gdyśmy wesołe przeigrali chwile

   Lecąc pospołu w niebezpieczeństw tyle,

   1210 Wtenczas bywałem często niepamiętnym

   I roztargnionym — może obojętnym —

   Powiedz, że dzisiaj językiem zdrętwiałym,

   Za jego szczęście pomodlić się chciałem.

   Ale cóż taka modlitwa pomaga,

   1215 Gdy winowajca za niewinnym błaga? —

   Przed ludźmi — niech on sławy mej nie broni,

   On, wiem, że dobry — przebaczy — a oni —

   Niech co chcą mówią — sława! cóż mi po niej?

   Nie będę prosił, aby zgonu mego

   1220 Nie opłakiwał — nie jestem tak dumny —

   Nie masz piękniejszej ozdoby dla trumny

   Jak łza żałośna brata kochanego.

   Pierścień ten — niech go z rąk twoich otrzyma,

   Wręcz mu i opisz, coś miał przed oczyma:

   1225 Ciało uwiędłe, duszę zagaszoną,

   Łódź falą uczuć na step wyrzuconą,

   Zwój pism zatarty — liść z dalekiej strony

   Wichrem przygnany i mrozem zwarzony.

   ↑ Hide fragment ↑

   George Gordon Byron, Giaur (See in a book)