Report a bug | Sign in / Register

1. W długiej kapicy fałdy obwinięty,

   Z cicha przez kolumn przesuwa się rzędy.

   Straszy patrzących i sam strachem zdjęty

   Staje i patrzy na święte

   ↓ Expand fragment ↓

   W długiej kapicy fałdy obwinięty,

   Z cicha przez kolumn przesuwa się rzędy.

   Straszy patrzących i sam strachem zdjęty

   Staje i patrzy na święte obrzędy;

   Lecz gdy się ozwał u ołtarza dzwonek,

   865 Księża uklękli, cofa się w przysionek.

   Tam przy niepewnym pochodni promieniu

   Twarz jego blada połyska się w cieniu,

   Tam będzie czekał, aż się nieszpór skończy,

   Słucha śpiewania, lecz głosu nie łączy.

   870 Patrz! tam cień rzuca na bielone ściany.

   Kaptur opadły i włos rozczochrany,

   Gęsty i czarny bezładnie się wije,

   Jakby Gorgona swe najbrzydsze żmije

   Wyrwawszy z głowy splotła mu na skronie;

   875 Bo ten kalajor choć mieszka w zakonie,

   Ślubu nie zrobił, więc nie strzyże głowy,

   I nosi włosy jak człowiek światowy.

   Kapicę przywdział jako inne mnichy;

   Dał skarb na kościół, lecz zapewne z pychy,

   880 Nie z pobożności, hojnie kościół nadał,

   W którym ni razu pacierza nie gadał.

   Tam — patrz na niego — w dzwonek uderzono,

   Wszyscy uklękli, sakrament wzniesiono;

   Stoi jak posąg i widać z postawy

   885 Wyraz rozpaczy, wzgardy i obawy.

   Ratuj nasz kościół, o święty Bazyli!

   Bośmy na karę bożą zasłużyli,

   Żeśmy takiego grzesznika wpuścili.

   Jeżeli zły duch czasem sobie sprawia

   890 Człowieczą postać, on tak się objawia.

   Te oczy jego, na słowo kapłańskie

   Nie są niebieskie ni ziemskie — szatańskie!

   ↑ Hide fragment ↑

   George Gordon Byron, Giaur (See in a book)