Bolesław Leśmian Dusiołek

1PodróżSzedł po świecie Bajdała[1],

Co go wiosna zagrzała, —

Oprócz siebie — wiódł szkapę, oprócz szkapy — wołu,

Tyleż tędy, co wszędy[2], szedł z nimi pospołu.

5SenZachciało się Bajdale

Przespać upał w upale,

Wypatrzył zezem ściółkę ze mchu popod lasem,

Czy dogodna dla karku — spróbował obcasem.

Poległ cielska tobołem

10Między szkapą a wołem,

Skrzywił gębę na bakier i jęzorem mlasnął

I ziewnął w niebogłosy i splunął i zasnął.

Nie wiadomo dziś wcale,

Co się śniło Bajdale?

15 Lecz wiadomo, że, szpecąc przystojność[3] przestworza,

Wylazł z rowu Dusiołek, jak półbabek[4] z łoża.

Pysk miał z żabia ślimaczy, —

(Że też taki żyć raczy!) —

A zad tyli[5], co kwoka, kiedy znosi jajo.

20 Milcz, gębo nieposłuszna, bo dziewki wyłają[6]!

Ogon miał ci z rzemyka,

Podogonie zaś z łyka.

Siadł Bajdale na piersi, jak ten kruk na snopie, —

Póty dusił i dusił, aż coś warkło w chłopie!

25Warkło, trzasło, spotniało!

Coć się stało, Bajdało?

Dmucha w wąsy ze zgrozy, jękiem złemu przeczy, —

Słuchajta, wszystkie wierzby, jak chłop przez sen beczy!

Sterał we śnie Bajdała

30Pół duszy i pół ciała,

Lecz po prawdzie nie długo ze zmorą marudził, —

Wyparskał ją nozdrzami, zmarszczył się i zbudził.

ZwierzętaRzekł Bajdała do szkapy:

Czemu zwieszasz swe chrapy?

35 Trzebać było kopytem Dusiołka przetrącić,

Zanim zdążył mój spokój w całym polu zmącić!

Rzekł Bajdała do wołu:

Czemuś skąpił mozołu?

Trzebać było rogami Dusiołka postronić,

40 Gdy chciał na mnie swej duszy paskudę wyłonić!

Bóg, StworzenieRzekł Bajdała do Boga:

O, rety — olaboga!

Nie dość ci, żeś potworzył mnie, szkapę i wołka,

Jeszcześ musiał takiego zmajstrować Dusiołka?