Zaloguj się / Załóż konto

1. Niechaj odźwierny… Lecz cóż to? O Boże!

   Zwodowa wieża i zamek się pali!

   O zdrada! Bracia, kto mi dopomoże?

   Miecz mój i zbroja! Prędzej, paz

   ↓ Rozwiń fragment ↓

   Niechaj odźwierny… Lecz cóż to? O Boże!

   Zwodowa wieża i zamek się pali!

   O zdrada! Bracia, kto mi dopomoże?

   Miecz mój i zbroja! Prędzej, paziu młody!”

   370Już nie czas… Zewsząd tłumne pogan wrogi

   Biegną przez wielkie marmurowe wschody;

   Trupami sali zawalili progi,

   Ognie pożaru zażegli na gody.

   Lecz któż na czele roznieca pożogi?

   ↑ Zwiń fragment ↑

   Jan Bielecki, Juliusz Słowacki (Zobacz w utworze)

2. Pan Brzezan z mieczem stał wobec Tatara…

   390Lecz patrzcie! Patrzcie! Tatar dobył miecza;

   Patrzcie! O zgroza! To miecz dobrze znany!

   Na

   ↓ Rozwiń fragment ↓

   Pan Brzezan z mieczem stał wobec Tatara…

   390Lecz patrzcie! Patrzcie! Tatar dobył miecza;

   Patrzcie! O zgroza! To miecz dobrze znany!

   Nad emaliji zaćmionym lazurem

   Obraz Najświętszej Panny malowany

   I obraz krzyża — pod krzyżem, na dole,

   395 Herb, jakby srebrne księżyca półkole

   I gwiazda, nad nią hełm ze strusim piórem.

   Błysnęły szabli obrazy święcone

   I padł starosta na twarde granity,

   Zaśmiał się Tatar, śmiechem obudzone

   400 Zabrzmiało echo… Był to jęk kobiety.

   Była to maska nieznana nikomu,

   Którą brylantów moc wielka pokrywa.

   Śmiech usłyszała i jakby od gromu

   Zadrzała, padła na głaz jak nieżywa;

   405 A Tatar przybiegł i padł na kolana.

   Cuci ją, węzły ścieśnione rozrywa;

   Twarz jego była straszna, obłąkana,

   Chwycił ją w dłonie, unosił przez ganki,

   Ona jak martwa była w jego dłoni;

   410 Z głowy różane pospadały wianki

   I włos się rozwiał pełny słodkiej woni,

   Rozwiany spływał aż do stóp Tatara.

   A strasznie bladą była twarz dziewicy.

   Budzi się — gdzież jest? — W zamkowej kaplicy,

   415 A przed nią postać jak przeszłości mara.

   Dokoła było i straszno, i ciemno,

   A księżyc mury oświecał kościoła.

   — „Tyż to mój luby? Tyż to jesteś ze mną?

   Zaklinam ciebie, zdejm zawoje z głowy!

   420 Niech cię obaczę — rysy twego czoła…”

   I zdjął Bielecki turban muślinowy,

   Anna spojrzała i padła omdlona.

   Znów po niej życia rozlały się ślady

   I znów po chwili ciężko przebudzona

   425 Rzekła: „O luby! Tak straszny! Tak blady!…”

   — „Ha! blady? — przerwał rycerz z dzikim śmiechem —

   Wszak zdradzam!…” — zamilkł — lecz ostatnie słowo,

   Trzykrotnie głośnym powtórzone echem,

   Przerwało ciszę kościoła grobową.

   430 A rycerz mówił: „Tak! Twarz moja blada!

   Z innąm cię twarzą w czas szczęśliwy witał,

   Ja zdradzam! Będęż jak róża rozkwitał?

   Na moim czole napisano — zdrada.

   ↑ Zwiń fragment ↑

   Jan Bielecki, Juliusz Słowacki (Zobacz w utworze)