Jan Andrzej Morsztyn Nadgrobek[1] Perlisi[2]

1Pies, ŻałobaPerła tu leży, nie ta, co Szczęśliwe

Wyspy więc noszą ani brzegi krzywe

Oryjentalskie, ani te skorupy,

Które bogate w sobie kryją łupy.

5 Kosztowniejsza to perła, która siła[3]

Wraz[4] w sobie skarbów bogatych nosiła:

Nos załamany[5], sierć bielsza niż wełna,

Miększa niż tyrski jedwab, niż bawełna,

Oczy wypukłe, ogon zatoczony

10 I w kilka kręgów pięknie ucerklony[6],

Wzrost niezwyczajny, mały i sudanny[7],

Jak do rękawka[8] potrzebują panny —

Owa co kiedy nadobnego było

W malteńskich pieskach[9], jej samej służyło.

15 A przy tym dowcip i wdzięczne pieszczoty,

Wierność i co jest we psiech[10] tylko cnoty,

I ochędóstwo[11] niezwyczajne miała,

I tym się w łasce swej paniej trzymała.

Pies ją niebieski[12] żywota pozbawił,

20 Ale postrzegszy, co niechcący sprawił,

Zawył lamenty trąbą swą do góry

I za żałobę przywdział czarne chmury.

Płakał jej pokój i łóżka płakały,

Płakał i ciepły komin owdowiały:

25 Płacze i łzami kosztownymi ani

Da się utulić nad nią moja pani.

Sam się śnieg śmieje, bo za tym pogrzebem

Bielszego nadeń nie masz nic pod niebem[13].