Report a bug | Sign in / Register

1. GŁOS Z SUFITU

   185Daruj im, Ojcze, bo nie wiedzą, co czynią.

   ŻONA

   186Tamten dziwne cierpi obłąkanie — nieprawdaż?

   MĄŻ

   187Najdziwni

   ↓ Expand fragment ↓

   GŁOS Z SUFITU

   185Daruj im, Ojcze, bo nie wiedzą, co czynią.

   ŻONA

   186Tamten dziwne cierpi obłąkanie — nieprawdaż?

   MĄŻ

   187Najdziwniejsze.

   ŻONA

   188On nie wie, co gada, ale ja ci ogłoszę, co by było, gdyby Bóg oszalał

   189Wszystkie światy lecą to na dół, to w górę — człowiek każdy, robak każdy krzyczy — „Ja Bogiem” — i co chwila jeden po drugim konają — gasną komety i słońca. — Chrystus nas już nie zbawi — krzyż swój wziął w ręce obie i rzucił w otchłań. Czy słyszysz, jak ten krzyż, nadzieja milionów, rozbija się o gwiazdy, łamie się, pęka, rozlatuje w kawałki, a coraz niżej i niżej — aż tuman wielki powstał z jego odłamków — Najświętsza Bogarodzica jedna się jeszcze modli i gwiazdy, Jej służebnice, nie odbiegły Jej dotąd — ale i Ona pójdzie, kędy idzie świat cały. —

   ↑ Hide fragment ↑

   Zygmunt Krasiński, Nie-Boska komedia (See in a book)

2. Czyjaż to krew? — Za nami dziedzińce zamkowe — sami jesteśmy, a zda mi się, jakoby tu był ktoś trzeci. —

   LEONARD

   918Chyba to ciało przebite. —

   ↓ Expand fragment ↓

   Czyjaż to krew? — Za nami dziedzińce zamkowe — sami jesteśmy, a zda mi się, jakoby tu był ktoś trzeci. —

   LEONARD

   918Chyba to ciało przebite. —

   PANKRACY

   919Ciało jego powiernika — ciało martwe — ale tu duch czyjś panuje — a ta czapka — ten sam herb na niej — dalej, patrz, kamień wystający nad przepaścią — na tym miejscu serce jego pękło. —

   LEONARD

   920Bledniesz, mistrzu. —

   PANKRACY

   921Czy widzisz tam wysoko — wysoko? —

   LEONARD

   922Nad ostrym szczytem widzę chmurę pochyłą, na której dogasają promienie słońca. —

   PANKRACY

   923Znak straszny pali się na niej. —

   LEONARD

   924Chyba cię myli wzrok. —

   PANKRACY

   925Milion ludu słuchało mnie przed chwilą — gdzie jest lud mój? —

   LEONARD

   926Słyszysz ich okrzyki — wołają ciebie — czekają na ciebie. —

   PANKRACY

   927Plotły kobiety i dzieci, że się tak zjawić ma, lecz dopiero w ostatni dzień. —

   LEONARD

   928Kto? —

   PANKRACY

   929Jak słup śnieżnej jasności, stoi ponad przepaściami — oburącz wspart na krzyżu, jak na szabli mściciel. — Ze splecionych piorunów korona cierniowa.

   LEONARD

   930Co się z tobą dzieje? co tobie jest? —

   PANKRACY

   931Od błyskawicy tego wzroku chyba mrze, kto żyw. —

   LEONARD

   932Coraz to bardziej rumieniec zbiega ci z twarzy — chodźmy stąd — chodźmy — czy słyszysz mnie? —

   PANKRACY

   933Połóż mi dłonie na oczach — zadław mi pięściami źrenice — oddziel mnie od tego spojrzenia, co mnie rozkłada w proch. —

   LEONARD

   934Czy dobrze tak? —

   PANKRACY

   935Nędzne ręce twe — jak u ducha bez kości i mięsa — przejrzyste jak woda — przejrzyste jak szkło — przejrzyste jak powietrze. — Widzę wciąż! —

   LEONARD

   936Oprzyj się na mnie. —

   PANKRACY

   937Daj mi choć odrobinę ciemności! —

   LEONARD

   938O mistrzu mój! —

   PANKRACY

   939Ciemności — ciemności! —

   LEONARD

   940Hej! obywatele — hej! bracia — demokraty, na pomoc! — Hej! ratunku — pomocy — ratunku! —

   PANKRACY

   941 Galilaee, vicisti!

   stacza się w objęcia Leonarda i kona

   ↑ Hide fragment ↑

   Zygmunt Krasiński, Nie-Boska komedia (See in a book)