Paweł Beręsewicz

Czy pisarzom burczy w brzuchu?

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

ISBN-978-83-288-6405-4

Czy pisarzom burczy w brzuchu?

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Szanowny Czytelniku!

Ponieważ jestem autorem, dość często bywam na spotkaniach autorskich. Twoi rówieśnicy z przeróżnych stron Polski zadają mi wtedy pytania, a ja staram się na nie odpowiedzieć. Byłem już w Białymstoku, Dynowie, Jaworze, Bieniowie, Szymanowie, Barcinie, Bukownie i wielu, wielu innych miastach, miasteczkach i wioskach. Rozmawiałem z tysiącami dzieci, a to i tak tylko kropla w morzu wszystkich tych, z którymi chętnie bym pogadał.

Może kiedyś, Szanowny Czytelniku, uda nam się spotkać osobiście. Na razie zapraszam na spotkanie autorskie na kartach tej niewielkiej książeczki. Padnie niejedno zaskakujące pytanie, a ja obiecuję, że zdradzę kilka tajemnic, których do tej pory pilnie strzegłem przed światem.

Z poważaniem,  

Paweł Beręsewicz 

Czy jest pan bogaty?

Wspaniały pałac w wielkim parku, 

służba chodząca jak w zegarku,  

kort, by w tenisa zagrać z synem,  

basen pod dachem za jedyne  

miliony cztery albo trzy,  

worek brylantów, złote kły,  

dwa odrzutowce nie najgorsze,  

nowiutkie czerwoniutkie porsche...  

To wszystko kupić przyjdzie pora,  

gdy z bestsellerem się uporam.  

Bohater jest przystojnym chłopcem,  

strach i słabości są mu obce. 

Na imię niech ma choćby... Harry.  

Niech nosi różdżkę, okulary,  

niechaj na miotle lata, niech... 

Ktoś już to wydał? 

A to pech! 

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Czy ma pan jakieś zwierzę?

Tak, mam kota Białasa.  

Ciekawostka nie lada.  

Nadzwyczajna to rasa — 

kot sąsiada. 

U sąsiada kot jada,  

u sąsiada kot siusia,  

a tuż potem nad płotem,  

gdy już zrobi, co musiał,  

skacze hop! — jednym ruchem  

na drapanie za uchem,  

na łaszenie,  

głaskanie,  

mruczenie...  

Czy pisarzom burczy w brzuchu?

Jest pisarzy jak gwiazdek na niebie  

i nie znam wszystkich ich tajemnic twórczych 

Ja tylko mogę powiedzieć za siebie:  

mnie czasem burczy. 

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Skąd pan bierze pomysły do swoich książek?

Skąd swe pomysły pisarz bierze? 

Czy ktoś w prezencie daje mu je? 

Otóż odpowiem całkiem szczerze: 

Ja nie dostaję, ja poluję. 

Wychodzę chyłkiem przed drzwi domu 

ukradkiem zbiegam w dół po schodkach  

i łypię okiem po kryjomu, 

czy gdzieś pomysłu tam nie spotkam.  

Po chwili patrzę: Są! No w końcu!  

Trzy całkiem małe, jeden duży! 

Duży wygrzewa się na słońcu, 

małe hasają przy kałuży.  

Kicają dziarsko hyc, hyc, hyc!  

i coraz dalej są od matki,  

a ja jak gdyby nigdy nic  

piosenkę gwiżdżę, wącham kwiatki...  

To taka zmyłka, rozumiecie,  

że niby spacer, że nie one,  

że ich nie szukam — za nic w świecie!  

Lecz cichcem skradam się w ich stronę.  

Jeszcze dwa kroczki, jeszcze kroczek,  

czekam, aż mózg mi sygnał wyśle. 

Już prężę mięśnie, zaraz skoczę...  

Hop! I „A mam cię, ty pomyśle!”  

Wspaniały pomysł! Piękna sztuka!  

Nadzwyczaj rzadka na dodatek. 

Włączam komputer, no i stukam: 

Jak zakochałem Kaśkę Kwiatek¹.  

Czy kiedyś musiał pan coś zmienić w swojej książce?

Raz mój bohater wpadł w złość,  

choć całkiem miły się zdawał,  

i pannie ładnej dość  

chciał zrobić paskudny kawał.  

Chwat ów, jak przed nim wielu,  

wybrał do tego celu  

rzecz obrzydliwą zaiste:  

glistę! 

Któregoś ranka, we wtorek  

od jednej z pań redaktorek  

dostałem list oto taki: 

„Panie Autorze! 

Chłopaki 

miewają pomysły nie lada,  

lecz glista to chyba przesada.  

Okropnie wstrętna to rzecz,  

precz więc z tą glistą, precz! 

Czy chłopiec ten, panie Autorze,  

dżdżownicą obrzydzać nie może?”  

Z gniewem huknąłem w klawisze  

i coś takiego jej piszę: 

„Pani Redaktor kochana!  

Całkiem nie w smak mi ta zmiana. 

Wszak czytelnika i widza  

glista skuteczniej obrzydza,  

a takie ma w końcu zadanie. 

Niech już ta glista zostanie!”  

I mail za mailem pokicał, 

I mail za mailem zaświstał, 

— Dżdżownica! 

— Glista! 

— Dżdżownica! 

— Glista!  

— Dżdżownica! 

— Glista!  

I jak się skończyły zdań różnice?  

To więcej niż oczywiste:  

Skreśliłem z książki dżdżownicę.  

Skreśliłem z książki i glistę.  

Zamiast nich obrzydzają wspaniale...  

robale.  

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Co pan robi, kiedy pana dzieci są niegrzeczne?

Kiedy nabroi coś dzieciarnia 

(chodzi o córkę i syna), 

wtedy mnie straszny gniew ogarnia 

i grzmieć zaczynam. 

Zębami zgrzytam, tupię nogą, 

drżą w fundamentach mury stare, 

przestępcom się przyglądam srogo 

i straszną im wymierzam karę. 

W ponurym kącie za swe winy, 

obok zwalistej sofy w prążki, 

każę im klęczeć dwie godziny 

i muszą czytać moje książki. 

Nie no, żartuję odrobinkę, 

nie dwie godziny, lecz godzinkę. 

Przy książce czas im szybko leci. 

Poza tym ja mam grzeczne dzieci. 

Czy pisze pan długopisem czy na komputerze?

Oj, przyznać wam muszę dziś się, że 

gdy pisać chcę na papierze, 

to papier się zaraz zamienia 

w karnawał dzikiego plemienia. 

Hasają koślawe literki: 

i enki, i ełki, i erki, 

igreki i esy, i zety. 

O rety! 

Gdy czytam to, myślę: O Boże! 

A coś tu nabazgrał, autorze! 

Dlatego, jeżeli nie muszę,  

najchętniej nie stykam się z tuszem.  

Więc pióro nie skrzypi, gdy piszę,  

a za to stukają klawisze.  

Jaki jest pana ulubiony kolor?

Uwielbiam zieleń w oczach kocich, 

w ogórkach cioci, 

w grubym szkle,  

w liściach paproci,  

światłach w trasie,  

ale w kiełbasie... 

Ble! 

Kocham fiolety w śliwek stosie, 

w jesiennym wrzosie,  

kwiatach bzu,  

w splamionym nosie  

jagód sokiem,  

ale pod okiem... 

Fu!  

Lubię też brąz chlebowej skórki, 

piegów mej córki, 

nocnej ćmy, 

wiejskiej obórki, 

mądrej sowy, 

lecz śnieg brązowy... 

Brrry!  

Niektóre rzeczy żółte wolę:  

oka w rosole,  

miodu słój,  

żarnowców² pole  

wzdłuż poręby,  

lecz żółte zęby... 

Fuj!  

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Co pan lubi jeść?

Naprawdę chcecie wiedzieć?  

Tacyście wszyscy śmiali? 

A jeśli lubię śledzie,  

to nie wyjdziecie z sali?  

No to... wątróbka może. 

Najlepsza jest kurczęca. 

Już wam się robi gorzej?  

Dopiero się rozkręcam!  

Szpinaczek! Gęsty, gładki.  

A coście tacy bladzi? 

Jem szpinak na obiadki  

i wam bym też to radził.  

Co dalej...? A! Brukselka!  

W masełku z bułką tartą.  

Przepyszna, choć niewielka.  

Polecam. Jedzcie. Warto.  

A są też jeszcze flaczki, 

ślimaczki, 

kaczki, 

raczki. 

O! Albo bób! Lubicie?  

Ech, można przeżyć życie  

naprawdę smakowicie!  

Czy miał pan kiedyś niebezpieczną przygodę?

Niestety miałem raz przygodę:  

jechałem sobie samochodem,  

wtem na zakręcie czuję lód! 

Ruszyło auto w tan po lodzie, 

— Jedź prosto — wołam — samochodzie! —  

lecz on nie słucha ani ciut. 

Robi zygzaki, piruety,  

ja kręcę kółkiem, lecz niestety  

czeka mnie tylko przykry szok. 

Czy kręcę w prawo, czy też w lewo,  

samochód sunie wprost na drzewo  

i to nie przodem, ale w bok. 

„Szkoda mnie trochę — myślę skromnie —  

Jeszcze chwileczkę i już po mnie”.  

Zamknąłem oczy i tak tkwię. 

Sekunda trwała całe wieki,  

lecz gdy otwarłem znów powieki,  

to myślę sobie: „Nie jest źle!” 

Poczciwe drzewo zeszło z drogi,  

a ja ujrzałem widok błogi:  

pokryty trawą pusty plac. 

Koła ugrzęzły bokiem w trawie,  

z radości już krzyknąłem prawie,  

kiedy szarpnęło mną i — pac! 

Świat fiknął kozła razem ze mną,  

a ja myśl miałem nieprzyjemną,  

jakbym żołądek w gardle czuł. 

Nagle rozglądam się na boki,  

patrzę — pod sobą mam obłoki,  

a domy wiszą dachem w dół. 

Wypełzłem. Koła wzwyż sterczały.  

Spojrzałem szybko — byłem cały,  

Ale samochód... Słów mi brak. 

Stłuczone szyby, dach pogięty,  

gdzieniegdzie wstrętne, ostre pręty.  

Kapnęła łza na smutny wrak... 

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Czy trudno jest być pisarzem?

Cóż, ja to robię tak: 

Po pierwsze ściągam frak 

(jeśli akurat go mam, 

a to się rzadko zdarza).  

Następnie idę sam 

i z szafy, z korytarza, 

wyciągam krótkie spodnie. 

Ubieram się wygodnie, 

otwieram drzwi — i w las! 

A stoper mierzy czas. 

Przez pierwsze dwie minuty 

mózg mi się wietrzy w lesie, 

niosą mnie same buty, 

nawet sam las mnie niesie! 

Jest zakręt i po skręcie 

wciąż biegnę dość zawzięcie 

(mam nawet takie zdjęcie). 

Wtem kryzys mnie dopada 

i strasznie głośno sapię. 

— Już dość! — coś do mnie gada, 

mam myśli o kanapie. 

— Odpocznij — kusi licho, 

lecz „Precz!” mówię mu ja 

i mknę, stękając cicho: 

Raz, dwa! 

Raz, dwa! 

Raz, dwa! 

Pierś boli nieprzyjemnie 

(właściwie boli wszędzie) 

lecz gość ambitny ze mnie 

i nikt mnie nieść nie będzie! 

Dobiegam w średnim pędzie, 

jak ptak się serce tłucze 

i „Klucze! — myślę. — Klucze! 

Gdzie te przeklęte klucze?” 

Wreszcie znalazłem. 

Wchodzę. 

Przez chwilę na podłodze 

bez życia prawie leżę, 

a potem, dysząc srodze, 

spisuję w komputerze 

me myśli, póki świeże. 

W końcu do wanny włażę 

i sen mnie morzy błogi. 

Oj, trudno być pisarzem! 

Oj, bolą po tym nogi!  

Czy pana dzieci pomagają panu w pisaniu książek?

Każde z mych dzieł dwudziestu,  

co jeszcze raz powtórzę,  

poddałem serii testów  

na synu i na córze. 

Czytam im coś śmiesznego,  

a oni nagle w ryk,  

więc myślę: „Oj, kolego,  

coś nie tak!” i myk, myk! — 

przedłużam, skracam, zmieniam,  

przerabiam zakończenia,  

a gdy mam dość kreślenia,  

przyzywam dzieci w mig.  

Czytam to samo znów. 

Słuchają i „Ha, ha!”, 

więc z bardzo głośnym „Uff!” 

rzucam im ciastka dwa. 

Próbuję znów smutnego,  

a oni „Hi, hi, hi!”. 

Czuję, że coś „nie tego”,  

więc biorę kartkę i  

przedłużam, skracam, zmieniam,  

przerabiam zakończenia,  

a gdy mam dość kreślenia, 

to wołam ich zza drzwi. 

Czytam to samo znów,  

a oni cali w łzach,  

więc z bardzo głośnym „Uff!” 

rzucam im paczkę ciach.  

I takie są zasady,  

tak nam to jakoś leci. 

Nie dałbym sobie rady  

bez doświadczalnych dzieci.  

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Czy zawsze chciał pan być pisarzem?

Pisarzem zostać? No co wy! 

Bez żartów, że tak się wyrażę. 

Ani mi przyszło do głowy,  

że mógłbym nie zostać piłkarzem.  

Do dzisiaj, gdy pracę odstawię  

i oczy rękami zasłonię,  

na gęstej marzeń murawie  

z „dziesiątką” gram w Barcelonie.  

Mam siłę, nie męczę się wcale,  

raz skrzydłem szarżuję, raz środkiem.  

To nic, że gramy z Realem!  

Zwycięstwo z Realem jest słodkie!  

Mam piłkę! Kopnięcie soczyste!  

Casillas³ mamrocze coś cienko,  

tnie pocisk powietrze ze świstem  

i bęc! — wpada prosto w okienko!  

Ostatni gwizdek już blisko! 

Szaleją tłumy za linią,  

a że mam trudne nazwisko,  

wołają: „Gooooooooooooool, Beręsinho!”  

A potem cofam swe dłonie 

i zwykłe słońce znów świeci. 

Nie wyszło mi w Barcelonie,  

więc piszę książki dla dzieci.  

Czy pisanie jest u pana rodzinne?

Ja tatę mam lekarza. 

Cóż, to się czasem zdarza.  

By pełna była gama,  

lekarzem jest ma mama,  

a co z tym idzie w parze,  

i siostra jest lekarzem. 

Mój brat jest...? Tratatata!  

Ja wcale nie mam brata!  

Ma siostra ma go, ale  

ten brat nie leczy wcale,  

bo ja nim jestem przecie,  

a co ja robię — wiecie. 

Czy pan się dobrze uczył?

Coś mi się zdaje, miły kolego, 

że spotkać chciałbyś kogoś takiego, 

kto, będąc w szkole, niezbyt się trudził 

i dzięki temu wyszedł na ludzi. 

Cóż, ja cię chyba zmartwię okropnie, 

bo miałem w szkole dość dobre stopnie. 

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Czy lubił pan chodzić do szkoły?

Tutaj odpowiedź będzie szybka: 

gdy lodowaty wicher powiał 

i naszą panią zmogła grypka, 

nie bardzo jej życzyłem zdrowia... 

Czy pan lubi dzieci?

Ja? Dzieci? Jak najbardziej! 

Uwielbiam, mówię wam! 

Z cebulką i w musztardzie... 

Przepyszne! 

Wprost mniam, mniam! 

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Kim jest pana żona?

Trzeba mieć dobre oko,  

gdy żonę się wybiera. 

Ja miałem, no i spoko! —  

za żonę mam tresera. 

Tresera komputera,  

by jasność mieć w tej kwestii.  

Nie lew to lub pantera,  

lecz także kawał bestii. 

Gdy moja drobna żona  

podchodzi z biczem w dłoni,  

drży bestia przerażona  

i klawiszami dzwoni. 

A żona myszkę bierze,  

by cicho i powoli  

rozkazać: — Komputerze!  

Zaśpiewaj! Zatańcz! Policz! 

I trzask! — w powietrze z bicza.  

Komputer grzecznie bzyczy,  

oblicza i oblicza,  

spróbowałby nie liczyć!  

Po pracy moja żona 

zawiesza bicz na haku 

i pędzi, choć zmęczona, 

do męża i dzieciaków.  

Dlaczego zaczął pan pisać?

Tak już dawno, że wstyd gadać,  

w nasze ciche życie 

spadły z nieba dwa tornada  

z przeraźliwym wyciem.  

Huragany te z tych są, co 

świat zmieniają siłą. 

Potem zwykle było śpiąco,  

czasem było miło.  

Kojce, kaszki, kolki, kupki  

soczkiem świat zbryzgany,  

wysyłane w kosmos zupki,  

pomazane ściany...  

Kiedy starsza burza spała,  

kwitła młodsza — łysa. 

Bieg zmieniła Ziemia cała!  

Tylko siąść i pisać!  

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Którą ze swoich książek lubi pan najbardziej?

Cóż, z książkami jest jak z dziećmi:  

każda z nich się rodzi w bólach,  

karmić je się musi chcieć mi 

i przewijać, i przytulać... 

Czasem w nocy nie śpię wcale. 

Nie jest łatwo, ale za to,  

kiedy staję przy regale,  

każda woła do mnie: „Tato!” 

Więc ja na to, jak to tato: 

Każdą książkę w sercu noszę.  

Grubą, chudą i garbatą. 

Wybierajcie sami, proszę.  

Jaka była pana ulubiona książka, kiedy był pan mały?

Kiedy byłem w waszym wieku, 

a naprawdę kiedyś byłem, 

to czytałem o człowieku,  

który miał ogromną siłę. 

Siłę tę nie w mięśniach chował,  

lecz w mózgowych zwojach krętych. 

Kiedy w ruch szła jego głowa,  

drżały łotry, zbiry, męty. 

Ten bohater, kiedy chciał, to 

umiał wygrać w każdej gierce 

miał najbrzydsze w świecie auto  

i najlepsze w świecie serce. 

W pierwszej chwili wszyscy kpili, 

kiedy z auta on wychodził. 

Cóż, nie byli raczej mili, 

— Pan — mówili — Samochodzik!  

Wóz ów jednak miał swój czar i 

kryła się w nim moc straszliwa, 

bo miał silnik od Ferrari, 

a do tego umiał pływać.  

W każdym razie ciemne typy 

szans nie miały żadnych, póki 

nasz bohater nie miał grypy  

i gdy ja trzymałem kciuki  

Mam już pracę? Nic nie szkodzi. 

Będę z wami całkiem szczery: 

Chciałbym jak pan Samochodzik 

chwytać czarne charaktery.  

Przypisy:

1. Jak zakochałem Kaśkę Kwiatek — tytuł powieści dla młodzieży autorstwa Pawła Beręsewicza (wyd. 2005). [przypis edytorski]

2. żarnowiec miotlasty (łac. Cytisus scoparius) — krzew kwitnący na żółto; inaczej: szczodrzeniec. [przypis edytorski]

3. Casillas Fernández, Iker — ur. w 1981 r. hiszpański piłkarz, w latach 1998–2020 grał na pozycji bramkarza w drużynie Realu Madryt (krótko również w portugalskiej drużynie FC Porto). [przypis edytorski]

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest udostępniony na licencji Licencja Wolnej Sztuki 1.3
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/beresewicz-czy-pisarzom-burczy-w-brzuchu-tom/

Tekst opracowany na podstawie: Paweł Beręsewicz, Czy pisarzom burczy w brzuchu, Wydawnictwo Literatura, Łódź 2009.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Aleksandra Kopeć-Gryz, Aleksandra Sekuła.

Okładka na podstawie: Główka dziecka, Stanisław Wyspiański (1869–1907), domena publiczna

ISBN-978-83-288-6405-4

Plik wygenerowany dnia 2024-04-10.