Jan Kochanowski

Księgi pierwsze

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Księgi pierwsze

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Do Baltazera

Nie dziw, żeć głowa, Baltazarze, chora; 

Siedziałeś wedle głupiego doktora. 

Do Chmury¹

Mówiłem ja tobie, Chmura, 

Że przy kuchni bywa dziura; 

Aleś mnie ty nie chciał wierzyć, 

Wolałeś swym grzbietem zmierzyć. 

O tymże²

Wierzę, od początku świata 

Nie były tak suche lata; 

Oczy nasze to widziały: 

Chmury się w rzekach kąpały. 

Do gospodyniej

Ciebie zła lwica w ogromnej jaskini 

Nie urodziła, moja gospodyni, 

Ani swym mlekiem tygrys napawała; 

Gdzieżeś się wżdy tak sroga uchowała, 

Że nie chcesz baczyć na me powolności 

Ani mię wspomóc w mej wielkiej trudności? 

O którą samażeś mię przyprawiła, 

Że chodzę mało nie tak jako wiła. 

Wprawdzie żeć się już nie wczas odejmować; 

Ja ciebie muszę rad nierad miłować. 

Ty się w tym pomni, masz li mię mieć g’woli 

Z mej dobrej chęci czyli po niewoli. 

Do gościa³

Jeśli darmo masz te książki, 

A spełna w wacku⁴ pieniążki, 

Chwalę twą rzecz, gościu–bracie, 

Bo nie przydziesz ku utracie; 

Ale jesliś dał co z taszki⁵, 

Nie kupiłeś, jedno fraszki. 

Do gościa

Nie pieść się długo z mymi książeczkami, 

Gościu, boć rzeką: „Bawisz się fraszkami.” 

Do Hanny

Chybaby nie wiedziała, co znaczy twarz blada 

I kiedy kto nie g’rzeczy, Hanno, odpowiada, 

Często wzdycha, a rzadko kiedy się rozśmieje — 

Tedy nie wiesz, że prze cię moje serce mdleje? 

Do Jakuba

Że krótkie fraszki czynię, to, Jakubie, winisz? 

Krótsze twoje nierówno, bo ich ty nie czynisz. 

Do Jana⁶

Radzę, Janie, daj pokój przedsięwzięciu swemu, 

Bo bądź krótko, bądź długo, przedsię przydzie k’temu, 

Że się człowiek obaczy, a co mu dziś miło, 

To mu będzie za czasem wstyd w oczu mnożyło. 

Tę rozkosz, którą teraz tak drogo szacujesz, 

Puścisz taniej po chwili, gdy prawdę poczujesz. 

A tak, co ma czas przynieść, uprzedź go ty raczej, 

Odmień swój bieg, a żagle nakręć w czas inaczej! 

Świadomeś słów łaskawych i pięknej postawy, 

Zdradę widzisz, znajże więc, co przyjaciel prawy! 

A ty, o morska Wenus, chluśni z raz tej paniej, 

A pomści się wzdychania i moich złez⁷ na niej! 

Do Jósta

Wiesz, coś mi winien; miejże się do taszki⁸, 

Bo cię wnet włożę, Jóstcie, między fraszki! 

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Do Kachny

Pewnie cię moje zwierciadło zawstydzi, 

Bo się w nim, Kachno, każdy szpetny widzi. 

Do Marcina

A więc by ty, Marcinie, przed tym nie ugonił, 

Co to siedzi jako wróbl, a oczy zasłonił; 

Niech on chwali Żmudzinki, że bywają trwałe; 

By miał mądzie jako sam, tedy przedsię małe. 

Do Mikołaja Firleja

Jesliby w moich książkach co takiego było, 

Czego by się przed panną czytać nie godziło, 

Odpuść, mój Mikołaju, bo ma być stateczny 

Sam poeta, rym czasem ujdzie i wszeteczny. 

Do Mikołaja Mieleckiego⁹

Nie dar jaki kosztowny, ale co przemogę, 

Dam ci parę wirszyków, Mielecki, na drogę: 

Boże daj, być się dobrze na wszytkim wodziło, 

Byś we zdrowiu oglądał, na co patrzać miło. 

Na mię bądź łaskaw, jakoś zawżdy okazował; 

Nie był ten łaskaw, kto do końca nie miłował. 

Do miłości

Chyba w serce, Miłości, proszę, nie uderzaj, 

Ale na każdy członek inszy śmiele zmierzaj! 

Do paniej

Co usty mówisz, byś w sercu myśliła, 

Barzo byś mię tym, pani, zniewoliła; 

Ale kiedy mię swym miłym mianujesz, 

Podobno dawnym zwyczajom folgujesz. 

Do paniej

Imię twe, pani, które rad mianuję, 

Najdziesz w mych rymiech często napisane, 

A kiedy będzie od ludzi czytane, 

Masz przed inszymi, jesli ja co czuję¹⁰. 

Bych cię z drogiego marmoru postawił, 

Bych cię dał ulać i z szczerego złota 

(Czego uroda i twa godna cnota), 

Jeszcze bych cię czci trwałej nie nabawił. 

I mauzolea, i egiptskie grody 

Ostatniej śmierci próżne być nie mogą¹¹; 

Albo je ogień, albo nagłe wody, 

Albo je lata zazdrościwe zmogą; 

Sława z dowcipu¹² sama wiecznie stoi, 

Ta gwałtu nie zna, ta się lat nie boi. 

Do paniej

Pani jako nadobna, tak też i uczciwa! 

Patrząc na twą wdzięczną twarz, rymów mi przybywa, 

Które jeśli się ludziom kiedy spodobają, 

Nie więcej mnie, niż tobie, być powinne mają. 

Do Pawełka

Kiedy żorawie polecą za morze, 

Nie bywaj często, Pawełku, na dworze, 

Aby na tobie nie poklwali¹³ skóry, 

Mnimając, żeś ty z Pigmeolów¹⁴ który. 

Do Pawła

Dobra to, Pawle (możesz wierzyć), szkoła, 

Gdzie każą patrzać na poślednie koła. 

Człowiek, gdy mu się wedle myśli wodzi, 

Mnima, że prosto nie po ziemi chodzi; 

Ale nietrwała rozkosz na tym świecie, 

Upadnie jako kwiat za kosą lecie. 

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Do Pawła

Pawle, rzecz pewna, u twego sąsiada 

Możesz długiego nie czekać obiada, 

Bo w mej komorze szczera pajęczyna, 

W piwnicy także coś na schyłku wina. 

Ale chleb (według przypowieści) z solą 

Każę położyć prze cię z dobrą wolą. 

Muzyka Muzyka będzie, pieśni też dostanie, 

A k’temu płacić nie potrzeba za nie, 

Bo się tu ten żmij rodzi tak okwito, 

Lepiej daleko niż jęczmień, niż żyto. 

Przeto siądź za stół, mój dobry sąsiedzie, 

Boś dawno bywał przy takiej biesiedzie, 

Gdzie śmiechu więcej niż potraw dawają: 

Ale poetom wszytko przepuszczają. 

Do Pawła Stępowskiego¹⁵

Sam pannę ściskasz, sam się zakazujesz¹⁶, 

Sam w ucho szepcesz, sam, Pawle, całujesz, 

Wszytkoś sam zabrał, ani się dasz pożyć¹⁷ — 

A jeszcze by cię do fraszek nie włożyć? 

Do Stanisława

Co mi Sybilla prorokuje ninie? 

„Źle trzem — powiada — o jednej pierzynie.” 

Znać, Stanisławie, że się ta pieśń była 

Mym towarzyszom dobrze w głowę wbiła. 

Bom ja sam jeden został z tej drużyny, 

Co pociągali na się tej pierzyny. 

Oni już tylko legają po parze, 

Ja przedsię ziębnę samotrzeć do zarze. 

Do Walka

Walku mój, tym mię nie rozgniewasz sobie, 

Że się me fraszki kiepstwem zdadzą tobie. 

Bych ja też w nich był baczył statek jaki, 

Wierz mi, nie byłby tytuł na nich taki. 

Epitafium dziecięciu

Byłem ojcem niedawno, dziś nie mam nikogo, 

Co by mię tak zwał, takem w dzieci zniszczał srogo. 

Wszytki mi śmierć pożarła; jedno śmierć połknęło, 

Haftkę lichą połknąwszy, tak swój koniec wzięło. 

Epitafium dziecięciu

Ojcze, nade mną płakać nie potrzeba, 

Moja niewinność wniosła mię do nieba; 

Bodaj tak wiele tobie przyczyniła, 

Ile mnie sroga śmierć lat ukrzywdziła. 

Epitafium Jędrzejowi Żelisławskiemu

W jegoż gospodzie o wieczornej chwili 

Żelisławskiego niewinnie zabili 

Swowolni ludzie; kto chce słowo miłe 

Dać temu grobu, przeklinaj opiłe! 

Epitafium Kosowi¹⁸

Z żalem i z płaczem, acz za twe nie stoi, 

Mój dobry Kosie, towarzysze twoi 

W ten grób twe ciało umarłe włożyli, 

Którzy weseli wczora z tobą byli. 

Śmierć za człowiekiem na wszelki czas chodzi; 

Niech zdrowie, niech nas młodość nie uwodzi, 

Bo ani wzwiemy, kiedy wsiadać każą¹⁹, 

A tam ani płacz, ani dary ważą. 

O tymże²⁰

Wczora pił z nami, a dziś go chowamy; 

Ani wiem, czemu tak hardzie stąpamy? 

Śmierć nie zna złota i drogiej purpury, 

Mknie po jednemu jako z kojca kury. 

Epitafium Krysztofowi Sienieńskiemu

Tylko cię tu na ziemię szczęście ukazało, 

Dalej cię mieć, Krysztofie, na świecie nie chciało. 

Czy to gorzej, czy lepiej? — Wy sami widzicie, 

Którzy tego i tego świata smak pomnicie. 

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Epitafium Wojciechowi Kryskiemu²¹

Płaczą cię starzy, płaczą cię i młodzi, 

Dwór wszystek w czerni prze cię, Kryski, chodzi, 

Abowiem ludzkość i dworstwo przy tobie 

W jednymże za raz pochowano grobie. 

Drugie Temuż²²

Hiszpany, Włochy i Niemce zwiedziwszy, 

Królowi swemu cnotliwie służywszy 

Umarłeś, Kryski, i leżysz w tym grobie; 

Mnieś wielki smutek zostawił po sobie. 

A iż płacz próżny i żałość w tej mierze, 

Tym więtszą i płacz, i żałość moc bierze. 

Epitafium Wysockiemu²³

Urodziłem się w Prusiech, Wysockim mię zwano, 

Umarłem w młodym wieku i tu mię schowano. 

U śmierci w tejże cenie młody co i stary, 

Napadnie li jej na raz, nie da doróść miary. 

Na Barbarę²⁴

Jakoś mi już skaczesz słabo, 

Folguj sobie, miła Barbaro, proszę cię. 

Czart rozskakał tego swata, 

Nie dba nic, choć kto ma lada co przed sobą. 

Okazuje swoje sztuki, 

Alboć nie wie, że masz w Nuremberku²⁵ towar? 

Ale ty wżdy nie bądź głupia, 

Nieznajomym nie daj dudkować przed sobą. 

Nie zwierzaj się leda komu, 

Nie puszczaj mnichów do dobrego mieszkania. 

I kapłanów się wystrzegaj, 

Raczej sama zawżdy letanije śpiewaj! 

A chcesz li mię słuchać dalej, 

Moja Barbaro, nie szacuj dobrych ludzi! 

Zawżdy raczej szukaj zgody, 

Niech za cię skacze, kto młotem dobrze robi. 

Możesz odpruć i te wzorki, 

Czyście tak nama z paciorkowym biczykiem. 

A nie dufaj w żadne czary, 

I pod pierzem szpetny staroświetski bieret. 

Wiedzże, co masz czynić z sobą, 

Bo lisi ogon²⁶ za towar nie uchodzi. 

A łotrowie, co to widzą, 

W oczy pięknie, w kącie szykują swe draby. 

Domyślajże się ostatka, 

Wszakeś już swym dziatkom marcypan rozdała. 

Na butnego

Już mi go nie chwal, co to przy biesiedzie 

Z zwycięstwy na plac i z walkami jedzie; 

Takiego wolę, co zaśpiewać może 

I co z pannami tańcować pomoże. 

Na Fortunę²⁷

W tym się Fortuny radzić nie potrzeba: 

Chowaj swe dobrze, coć Bóg życzył²⁸ z nieba; 

A kiedy będziesz miał pogodę na co, 

Łapaj jej z przodku, z tyłu nie masz za co. 

Na frasowne

Przy jednym szczęściu dwie szkodzie Bóg daje. 

Głupi nie widzi, więc Fortunie łaje; 

Baczny, co dobrze, to na wirzch wykłada, 

A co nie g’myśli, to pilnie przysiada. 

Na frasownego

Nie frasuj się na sługi, żeć się pożarli; 

Trzeźwi słudzy z trzeźwimi pany pomarli. 

Na gospodarza

Posadziłeś mię wprawdzie nie nagorzej²⁹, 

Ale by trzeba mięsa dawać sporzej; 

Przed tobą widzę półmisków niemało, 

A mnie się ledwie polewki dostało. 

Diabłu się godzi takowa biesiada! 

Gościem czy świadkiem ja twego obiada! 

Na grzebień

Nowy to fortel a mało słychany: 

Na śrebrną brodę grzebień ołowiany³⁰. 

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Na hardego

Nie bądź mi hardym, chociaś wielkim panem, 

Jam nie starostą ani kastellanem, 

Ale gdy namniej podweselę sobie, 

Siła mam w głowie panów równych tobie. 

Na hardego

Nie chcę w tej mierze głowy psować sobie, 

Bych się, mój panie, miał podobać tobie; 

Widzę, żeś hardy — mnie też na tym mało³¹, 

Kiedy się tobie tak upodobało. 

Na kogoś

Wyganiasz psa z piekarniej — ba, raczej sam wynidź, 

Bo tu jednak masz diabła³² u kucharek czynić. 

Na Konrata

Milczycie w obiad, mój panie Konracie; 

Czy tylko na chleb gębę swą chowacie? 

Na łakome

Na umyśle prawdziwe bogactwa zależą; 

Pod nim srebro i złoto, i pieniądze leżą; 

A temu bogatego imię będzie służyć, 

Który szczęścia swojego umie dobrze użyć. 

Ale kto ustawicznie leży nad liczmany, 

Tylko tego słuchając, gdzie przedajne łany, 

Ten równie jako pszczoła plastry w ul układa, 

A drugi nic nie robiąc miód gotowy jada. 

Na matematyka

Ziemię pomierzył i głębokie morze, 

Wie, jako wstają i zachodzą zorze; 

Wiatrom rozumie³³, praktykuje komu³⁴, 

A sam nie widzi, że ma kurwę w domu. 

Na Matusza

„Matusz wąsów” lepiej rzec; bo wielką kładziemy 

Rzecz pod małą, kiedy „wąs Matuszów” mówiemy. 

Na miernika

Kiedyście się tych pomiarów tak dobrze uczyli, 

Że wiecie, ilekroć koło obróci się w mili, 

Zgadnicież mi, wiele razów, niż jeden raz minie, 

Magdalena pod namiotem żywym³⁵ duszą kinie³⁶. 

Na młodość

Jakoby też rok bez wiosny mieć chcieli, 

Którzy chcą, żeby młodzi nie szaleli. 

Na nabożną

Jesli nie grzeszysz, jako mi powiadasz, 

Czego się, miła, tak często spowiadasz? 

Na nieodpowiedną

Odmów, jeślić nie po myśli; daj, masz li dać wolą; 

Słuchając słów niepotrzebnych aż mię uszy bolą. 

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Na niesłowną

Miałem nadzieję, że mi zyścić miano, 

Tak jako było z chucią³⁷ obiecano; 

Ale co komu rzecze białagłowa, 

Pisz jej na wietrze i na wodzie słowa. 

Na niesłownego

Powiem ci prawdę, że rad obiecujesz, 

A obiecawszy, potym się nie czujesz; 

Fraszką by cię zwać, lecz to jeszcze mniejsza: 

Jest w moich książkach fraszka stateczniejsza. 

Na pany

Ciężko mi na te teraźniejsze pany: 

Siebie nie baczą, a ganią dworzany. 

„W on czas — pry — czystych zapaśników było, 

Szermierzów, gońców, aż i wspomnieć miło. 

A dziś co młodzi pachołcy umieją? 

Jedno w się wino jako w beczkę leją.” 

Prawda, że wielka w sługach dziś odmiana, 

Ale też trudno o takiego pana, 

O jakich nam więc starszy powiadali; 

Oni się w męstwie, w dzielności kochali, 

Dziś leda Żyda z workiem pieprzu wolą — 

Nie dziw, że rzadko za tarczami kolą. 

Na pieszczone ziemiany

Gniewam się na te pieszczone ziemiany, 

Co piwu radzi szukają przygany. 

Nie pij, aż ci się pierwej będzie chciało, 

Tedyć się każde dobrym będzie zdało. 

Na pijanego

Nie darmo Bakcha³⁸ z rogami malują, 

Bo pijanego i dzieci poczują. 

Niech głowa, niech mu służą dobrze nogi — 

Sama postawa ukazuje rogi³⁹. 

Na poduszkę

Szlachetne płótno, na którym leżało 

Owo tak piękne w oczu moich ciało, 

Przecz⁴⁰ tego smutny u Fortuny sobie 

Zjednać nie mogę, aby głowie obie 

Pospołu⁴¹ na twym wdzięcznym mchu leżały, 

A zobopólnych⁴² rozmów używały? 

Więcej nie śmiem rzec, bo i tak się boję, 

Że z tych słów Zazdrość myśl rozumie moję. 

Na posła papieskiego

Pośle papieski rzymskiego narodu, 

Uczysz nas drogi, a sam chybiasz brodu. 

Nawracaj⁴³ lepiej niżli twój woźnica, 

Strzeż nas tam zawieźć, gdzie płacz i tesknica⁴⁴. 

Na Sokalskie mogiły

Tuśmy⁴⁵ się mężnie prze ojczyznę bili 

I na ostatek gardła położyli. 

Nie masz przecz, gościu, złez nad nami tracić, 

Taką śmierć mógłbyś sam drogo zapłacić. 

Na starą

Teraz by ze mną zygrywać⁴⁶ się chciała, 

Kiedyś, niebogo, sobie podstarzała. 

Daj pokój, prze Bóg!⁴⁷ Sama baczysz snadnie⁴⁸, 

Że nic po cierniu, kiedy róża spadnie. 

Na starość

Biedna starości, wszyscy cię żądamy, 

A kiedy przydziesz, to zaś narzekamy. 

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Na stryja⁴⁹

Nie bądź mi stryjem⁵⁰, Rzymianie mawiali, 

Kiedy się komu karać nie dawali. 

Bądź ty mnie Stryjem przedsię po staremu, 

Jedno nic nie bierz synowcowi swemu. 

Na swoje księgi

Nie dbają moje papiery 

O przeważne⁵¹ bohatery; 

Nic u nich Mars, chocia srogi, 

I Achilles prędkonogi⁵²; 

Ale śmiechy, ale żarty 

Zwykły zbierać moje karty. 

Pieśni, tańce i biesiady 

Schadzają się do nich rady⁵³. 

Statek tych czasów nie płaci⁵⁴, 

Pracą człowiek próżno traci. 

Przy fraszkach mi wżdy naleją, 

A to wniwecz, co się śmieją. 

Na Ślasę

Stań ku słońcu, a rozdziew gębę, panie Ślasa, 

A już nie będziem szukać inszego kompasa⁵⁵: 

Bo ten nos, coć to gęby już ledwe nie minie, 

Na zębach nam okaże, o której godzinie. 

Na śmierć

Obłudny świecie, jakoć się tu widzi, 

Doszedłem portu; już więc z inszych szydzi! 

Na Świętego Ojca⁵⁶

Świętym cię zwać nie mogę, ojcem się nie wstydzę, 

Kiedy, wielki kapłanie, syny twoje widzę. 

Na ucztę

Szeląg⁵⁷ dam od wychodu⁵⁸, nie zjem, jeno jaje⁵⁹: 

Drożej sram, niźli jadam; złe to obyczaje. 

Na utratne⁶⁰

Na przykrej skale, gdzie nikt nie dochodzi, 

Zielone drzewo słodkie figi rodzi, 

Których z wronami krucy zażywają, 

Ludzie żadnego pożytku nie mają; 

Takżeć nie wiem, z kim wszytko drudzy zjedzą, 

A ludzie godni gdzieś na stronie siedzą. 

O chłopcu

Pan sobie kazał przywieść białągłowę, 

Aby z nią mógł mieć tajemną rozmowę. 

Czekawszy chłopca dobrze długą chwilę, 

Tak żeby drugi uszedł był i milę, 

Pojźrzy pod okno, a ci sobie radzi! 

I rzecze z góry do onej czeladzi: 

„Po diable, synku, folgujesz tej paniej: 

Jam kazał przywieść, a ty jedziesz na niej.” 

O chmielu

Co to za sałata rana, 

Rózynkami posypana?⁶¹ 

Chmiel, jeśli dobrze smakuję; 

Przetociem go w głowie czuję. 

O dobrym panie

Dobry pan jakiś, jadąc sobie w drogę, 

Ujźrzał u dziewki w polu bossą nogę. 

„Nie chodź — powiada — bez butów, ma rada, 

Bo macierzyzna tak zwietrzeje rada.” 

„Łaskawy panie, nic jej to nie wadzi, 

Chyba, żebyście pijali z niej radzi.” 

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

O Doktorze Hiszpanie⁶²

„Nasz dobry doktor spać się od nas bierze⁶³, 

Ani chce z nami doczekać wieczerze.” 

„Dajcie mu pokój! najdziem go w pościeli, 

A sami przedsię bywajmy weseli!” 

„Już po wieczerzy, pódźmy do Hiszpana!” 

„Ba, wierę, pódźmy, ale nie bez dzbana.” 

„Puszczaj, doktorze, towarzyszu miły!” 

Doktor nie puścił, ale drzwi puściły⁶⁴. 

„Jedna nie wadzi, daj ci Boże zdrowie!” 

„By jeno jedna” — doktor na to powie. 

Od jednej przyszło aż więc do dziewiąci, 

A doktorowi mózg się we łbie mąci. 

„Trudny — powiada — mój rząd z tymi pany: 

Szedłem spać trzeźwo, a wstanę pijany.” 

Ofiara

Łuk i sajdak twój, Febe⁶⁵, niech będzie, lecz strzały 

W sercach nieprzyjacielskich w dzień boju zostały. 

O fraszkach

Komu sto fraszek zda się przeczyść⁶⁶ mało, 

Ten siła złego wytrwać może cało. 

O fraszkach

Najdziesz tu fraszkę dobrą, najdziesz złą i śrzednią, 

Nie wszytkoć mury wiodą materyją przednią; 

Z boków cegłę rumieńszą i kamień ciosany, 

W pośrzodek sztuki kładą i gruz brakowany. 

O gospodyniej⁶⁷

Proszono jednej wielkimi prośbami, 

Nie powiem o co, zgadniecie to sami⁶⁸. 

A iż stateczna⁶⁹ była białagłowa⁷⁰, 

Nie wdawała się z gościem w długie słowa, 

Ale mu z mężem do łaźniej kazała, 

Aby mu swoję myśl rozumieć dała. 

Wnidą do łaźniej, a gospodarz miły 

Chodzi by w raju⁷¹, nie zakrywszy żyły⁷². 

A słusznie, bo miał bindasz⁷³ tak dostały, 

Żeby był nie wlazł w żadne famurały⁷⁴. 

Gość poglądając dobrze żyw⁷⁵, a ono⁷⁶ 

Barzo nierówno pany podzielono⁷⁷. 

Nie mył się długo⁷⁸ i jechał tym chutniej⁷⁹: 

Nie każdy weźmie po Bekwarku⁸⁰ lutniej⁸¹. 

O gospodyniej

Starosta jednej paniej rozkazał objawić, 

Że legata rzymskiego u niej miał postawić. 

„Ba, toć — pry — legat prawy, co go stawiać trzeba⁸², 

Ale w mym domu takim nie dawają chleba.” 

O Hannie

Serce mi zbiegło, a nie wiem inaczej, 

Jedno do Hanny, tam bywa naraczej⁸³. 

Tom był zakazał, by nie przyjmowała 

W dom tego zbiega, owszem, wypychała. 

Pójdę go szukać, lecz się i sam boję 

Tam zostać. Wenus, powiedz radę swoję! 

O Hannie

Tu góra drzewy natkniona, 

A pod nią łąka zielona; 

Tu zdrój przeźroczystej wody 

Podróżnemu dla ochłody; 

Tu zachodny wiatr powiewa, 

Tu słowik przyjemnie śpiewa — 

Ale to wszytko za jaje⁸⁴ 

Kiedy Hanny nie dostaje. 

O Jędrzeju

Z sercam się rozśmiał Jędrzeja słuchając, 

Kiedy do domu przyszedł narzekając 

„A kat jej prosi⁸⁵, by się ku mnie miała, 

Teraz się, małpa⁸⁶, z podchłopia wyrwała⁸⁷.” 

O Kachnie

Kachna się każe w łaźni przypatrować, 

Jeslibych ją chciał nago wymalować; 

A ja powiadam: gdzie nas dwoje siędzie, 

Tam pewna łaźnia⁸⁸, mówię, łaźnia będzie. 

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

O kocie

Słychał kto kiedy, jako ciągną kota?⁸⁹ 

Nie zawżdy szuka wody ta robota, 

Ciągnie go drugi nadobnie na suszy. 

Sukniej nie zmacza, ale wżdy mdło duszy. 

O księdzu

Z wieczora na cześć⁹⁰ księdza zaproszono, 

Ale mu na noc małpę⁹¹ przywiedziono. 

Trwała tam chwilę ta miła biesiada, 

Aż ksiądz zamieszkał⁹² i mszej, i obiada! 

O liście

Nie wiem, by ta niemoc była, 

Co by się nie przyrzuciła. 

Wczora mi pani pisała, 

Że po trzy nocy nie spała. 

Od tych czasów mi nie śmieszno 

I sam nie śpię, co mię teszno. 

O Łazickim a Barzym⁹³

Łazićki z Barzym, gospodarzu miły, 

Jesliś nieświadom, jakowej są siły, 

Chciej same tylko uważyć⁹⁴ imiona, 

A masz li rozum, niech spać idzie żona! 

O miłości

Próżno uciec, próżno się przed miłością schronić, 

Bo jako lotny nie ma pieszego dogonić? 

O prałacie

I to być musi do fraszek włożono, 

Jako prałata jednego uczczono. 

Białychgłów młodych i panów niemało 

Za jednym stołem pospołu siedziało. 

Siedział też i ten, com go już mianował, 

Bo dobrej myśli nigdy nie zepsował. 

Mnich wedle niego, a po drugiej ręce 

Pani co starsza. Słuchajże o męce: 

Na pirwszym miejscu pannę całowano, 

Także do końca podawać kazano⁹⁵. 

Więc tego nie raz, ale kilka było, 

A prałatowi by kąska niemiło⁹⁶, 

Bo co raz to go baba pocałuje, 

A on zaś mnicha; więc mu się styskuje. 

Miał czyściec prawy jeszcze na tym świecie, 

Bodaj wam taki, co go mieć nie chcecie⁹⁷. 

O sobie

Dopiero chcę pisać żarty 

Przegrawszy pieniądze w karty; 

Ale się i dworstwo zmieni, 

Kiedy w pytlu hrosza neni⁹⁸. 

O Staszku

Gdy co nie g’rzeczy usłyszy mój Staszek, 

To mi wnet każe przypisać do fraszek. 

Bracie, by się to wszytko pisać miało, 

Już by mi dawno papieru nie zstało. 

O ślachcicu polskim

Jeden pan wielomożny niedawno powiedział: 

„W Polszcze ślachcic jakoby też na karczmie siedział; 

Bo kto jedno przyjedzie, to z każdym pić musi, 

A żona, pościel zwłócząc, nieboga się krtusi.” 

O śmierci

Śmiesznie to rzekła jedna białagłowa 

Słuchając pieśni, w której są te słowa: 

„Rada bym śmierci, by już przyszła na mię”; 

— Proszę, kto śmiercią, niech go też mam znamię⁹⁹. 

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

O zazdrości

Ani przyjaciel, ani wielkość złota, 

Ani uchowa złej przygody cnota; 

Przeklęta Zazdrość dziwnie się frasuje, 

Kiedy u kogo co nad ludzi czuje. 

Więc jesli nie zje, tedy przedsię szczeka, 

A ustawicznie na twoje złe czeka. 

To na nię fortel: nic nie czuć do siebie¹⁰⁰ 

A wszytko mężnie wytrzymać w potrzebie. 

O żywocie ludzkim

Fraszki to wszytko, cokolwiek myślemy, 

Fraszki to wszytko, cokolwiek czyniemy; 

Nie masz na świecie żadnej pewnej rzeczy¹⁰¹, 

Próżno tu człowiek ma co mieć na pieczy. 

Zacność, uroda, moc, pieniądze, sława, 

Wszystko to minie jako polna trawa¹⁰²; 

Naśmiawszy się nam i naszym porządkom, 

Wemkną nas w mieszek, jako czynią łątkom¹⁰³ 

O żywocie ludzkim

Wieczna Myśli¹⁰⁴, któraś jest dalej niż od wieka, 

Jesli cię też to rusza, co czasem człowieka, 

Wierzę, że tam na niebie masz mięsopust prawy¹⁰⁵ 

Patrząc na rozmaite świata tego sprawy. 

Bo leda co wyrzucisz, to my, jako dzieci, 

W taki treter, że z sobą wyniesiem i śmieci. 

Więc temu rękaw urwą, a ten czapkę straci; 

Drugi tej krotochwile i włosy przypłaci¹⁰⁶. 

Na koniec niefortuna albo śmierć przypadnie, 

To drugi, choćby nierad, czacz porzuci snadnie. 

Panie, godno li, niech tę rozkosz z Tobą czuję: 

Niech drudzy za łby chodzą, a ja się dziwuję. 

Raki¹⁰⁷

Folgujmy paniom nie sobie, ma rada; 

Miłujmy wiernie nie jest w nich przysada. 

Godności trzeba nie za nic tu cnota, 

Miłości pragną nie pragną tu złota. 

Miłują z serca nie patrzają zdrady, 

Pilnują prawdy nie kłamają rady. 

Wiarę uprzejmą nie dar sobie ważą, 

W miarę nie nazbyt ciągnąć rzemień każą¹⁰⁸. 

Wiecznie wam służę nie służę na chwilę, 

Bezpiecznie wierzcie nierad ja omylę. 

Sen

Uciekałem przez sen w nocy, 

Mając skrzydła ku pomocy, 

Lecz mię miłość poimała, 

Choć na nogach ołów miała. 

Hanno, co to znamionuje? 

Podobno mi praktykuje, 

Że ja, będąc uwikłany 

Tymi i owymi pany, 

Wszytkich inszych łatwie zbędę — 

Tobie służyć wiecznie będę. 

Z Anakreonta

Ciężko, kto nie miłuje, ciężko, kto miłuje, 

Naciężej, kto miłując łaski nie zyskuje. 

Zacność w miłości za nic, fraszka obyczaje, 

Na tego tam naraczej patrzają, kto daje. 

Bodaj zdechł, kto się naprzód złota rozmiłował, 

Ten wszytek świat swoim złym przykładem popsował. 

Stąd walki, stąd morderstwa; a co jeszcze więcej, 

Nas, chude, co miłujem, to gubi napręcej. 

Z Anakreonta¹⁰⁹

Ja chcę śpiewać krwawe boje, 

Łuki, strzały, miecze, zbroje; 

Moja lutnia — Kupidyna, 

Pięknej Afrodyty syna. 

Jużem był porwał bardony¹¹⁰ 

I nawiązał nowe strony¹¹¹; 

Jużem śpiewał Meryjona¹¹² 

I prędkiego Sarpedona;¹¹³ 

Lutnia swym zwyczajem g’woli 

O miłości śpiewać woli. 

Bóg was żegnaj, krwawe boje, 

Nie lubią was strony moje. 

Z Anakreonta

Kiedy by worek bogatego złota 

Mógł człowiekowi przysporzyć żywota: 

I sam bych się już jął pieniędzy chować, 

Żebych się miał czym śmierci odkupować. 

Ale jeśli nikt kupnem nie przyczyni 

Żywota sobie, zaż nie głupie czyni, 

Kto się frasuje, a żywie w kłopocie? 

Jeśli masz umrzeć, a cóż ci po złocie? 

Ja dobrej myśli zawżdy chcę używać, 

Ja z przyjacioły chcę pospołu bywać. 

A jeśli Wenus od tego nie będzie, 

I Bogumiła niechaj się przysiędzie! 

Z Anakreonta

Próżno się mam odejmować¹¹⁴, 

Widzę, że muszę miłować. 

Miłość mi dawno radziła, 

Lecz ja, jako prawy wiła¹¹⁵, 

Nie chciałem słuchać jej rady, 

Aż nama¹¹⁶ przyszło do zwady. 

Bo sajdak¹¹⁷ z łukiem porwała, 

A mnie na rękę wyzwała¹¹⁸. 

Ja też, jako Hektor zasię¹¹⁹, 

Wziąwszy karacenę¹²⁰ na się, 

Tarcz i szablę jako brzytwę, 

Stoczyłem z Miłością bitwę. 

Ona ku mnie ciągnie rogi¹²¹, 

A ja co nadalej w nogi. 

A gdy wszytkich strzał pozbyła, 

Sama się w bełt¹²² obróciła 

I prosto mi w serce wpadła, 

A mnie zaraz moc odpadła. 

Próżno tedy noszę zbroję, 

Próżno za pawęzą¹²³ stoję: 

Bo kto mię ma bić na górze¹²⁴, 

Kiedy nieprzyjaciel w skórze? 

Za pijanicami

Ziemia deszcz pije, ziemię drzewa piją, 

Z rzek morze, z morza wszytki gwiazdy żyją. 

Na nas nie wiem, co ludzie upatrzyli, 

Dziwno im, żeśmy trochę się napili. 

Przypisy:

1. Chmura — zapewne dworzanin królewski, upamiętniony również przez Piotra Rojzjusza w zbiorze Carmina. [przypis redakcyjny]

2. Utwór odnosi się do fraszki z Ksiąg pierwszych pt. Do Chmury. [przypis edytorski]

3. Do gościa — czyli do czytelnika. [przypis edytorski]

4. w wacku — w woreczku, sakiewce. [przypis edytorski]

5. taszka — sakiewka. [przypis edytorski]

6. Fraszka niewątpliwie o sobie samym. [przypis redakcyjny]

7. złez (daw. forma) — łez. [przypis edytorski]

8. Jak wkazuje aluzja do „taszki”, adresatem utworu jest zapewne skarbnik królewski Jost Ludwik Decjusz (młodszy, zm. 1567). [przypis redakcyjny]

9. Mikołaj Mielecki (zm. 1585) — starosta chmielnicki (1557 r.), później wojewoda podolski i hetman, przyjaciel Kochanowskiego. [przypis redakcyjny]

10. Masz przed inszymi, jesli ja co czuję — przewyższasz innych, jeśli ja trafnie to czuję. [przypis redakcyjny]

11. Ostatniej śmierci próżne być nie mogą — nie mogą ostatecznie być wolne od zagłady. [przypis redakcyjny]

12. Sława z dowcipu — sława oparta na talencie poetyckim. [przypis redakcyjny]

13. poklwali — pokłuli. [przypis edytorski]

14. z Pigmeolów — z Pigmejów, karzełków, z którymi wedle podań greckich żurawie prowadziły wojnę. [przypis redakcyjny]

15. Paweł Stępowski — przyjaciel Kochanowskiego, sekretarz królewski, dyplomata i poeta. [przypis redakcyjny]

16. zakazujesz (starop.) — zalecasz się. [przypis edytorski]

17. pożyć (starop.) — pokonać. [przypis edytorski]

18. epitafium — napis nagrobkowy. [przypis redakcyjny]

19. wsiadać — domyślne: do łodzi Charona, umierać. [przypis redakcyjny]

20. Utwór odnosi się do fraszki z Ksiąg pierwszych pt. Epitafium Kosowi. [przypis edytorski]

21. Wojciech Kryski (zm. 1566) — prawnik, dyplomata, dworzanin Zygmunta Augusta, sportretowany przez Górnickiego w Dworzaninie jako znawca zwyczajów renesansowych. [przypis redakcyjny]

22. Utwór odnosi się do fraszki z Ksiąg pierwszych pt. Epitafium Wojciechowi Kryskiemu. [przypis edytorski]

23. Prawdopodobnie chodzi tu o Marcina Wysockiego (zm. 1568), dworzanina Zygmunta Augusta. [przypis redakcyjny]

24. Fraszka o temacie u Kochanowskiego pospolitym (zob. I 7 Na starą). Dowcip polega na sztuczce rymowej, wiersze bowiem parzyste zamiast wyrazu oczekiwanego wprowadzają całe zwroty, rzekomo maskujące drwiny z podstarzałej zalotnicy. Owe wyrazy oczekiwane to: babo, lata, wnuki, dupia, do domu, legaj, szalej, młody, paciorki, stary, za tobą, szydzą, matka. [przypis redakcyjny]

25. Nuremberk — Norymberga. [przypis redakcyjny]

26. Lisi ogon nosił u spodni błazen. [przypis redakcyjny]

27. Chodzi tu o Pogodę (gr. Kairos, łac. Occasio), boginię uosabiającą sposobną chwilę, sprzyjającą porę. Przedstawiano ją z długimi włosami na przedzie głowy, z tyłu nagiej na znak, że kto nie korzysta z chwili (nie chwytając jej jakby za włosy), ten, gdy się od niego odwróci, już jej nie złapie. [przypis redakcyjny]

28. życzył — tu: użyczył. [przypis edytorski]

29. Posadziłeś... nie nagorzej — tj. na miejscu bliskim gospodarza. [przypis redakcyjny]

30. grzebień ołowiany — służył do czernienia siwych włosów. [przypis redakcyjny]

31. mnie też na tym mało — mało mi zależy. [przypis redakcyjny]

32. masz diabła — nic nie masz. [przypis redakcyjny]

33. Wiatrom rozumie (...) — zna zjawiska meteorologiczne. [przypis edytorski]

34. (...) praktykuje komu — ma uczniów, praktykantów, jest mistrzem. [przypis edytorski]

35. pod namiotem żywym (starop.) — pod ludzkim ciałem. [przypis edytorski]

36. duszą kinie (starop.) — przeżyje chwilę ekstazy. [przypis edytorski]

37. z chucią — z chęcią, z ochotą. [przypis edytorski]

38. Bakcha — Bachusa, w mit. gr. boga wina. [przypis edytorski]

39. postawa ukazuje rogi — skłonność do awantur, stąd wyrażenie: rogata natura. [przypis redakcyjny]

40. przecz (starop.) — dlaczego. [przypis edytorski]

41. pospołu (starop.) — razem. [przypis edytorski]

42. zobopólnych (starop.) — wspólnych. [przypis edytorski]

43. Nawracaj — w podwójnym znaczeniu tego wyrazu leży istota fraszki, podrwiwającej sobie z któregoś nuncjusza. [przypis redakcyjny]

44. płacz i tesknica — aluzja biblijna: chodzi o „płacz i zgrzytanie zębów” w piekle (wg Św. Mateusza XXII 13). [przypis redakcyjny]

45. Tuśmy — tu, tj. pod Sokalem w bitwie z Tatarami w r. 1519. [przypis redakcyjny]

46. zygrywać — bawić się. [przypis edytorski]

47. prze Bóg — w imię Boga. [przypis edytorski]

48. snadnie — z łatwością. [przypis edytorski]

49. Fraszka skierowana Jest do stryja poety, Filipa Kochanowskiego. Jako właściciel połowy Czarnolasu gospodarował on w majątku podczas nieobecności Jana Kochanowskiego, a w latach 1562–1563 miał z nim proces. [przypis redakcyjny]

50. Przysłowie łacińskie: „Nie obchodź się ze mną jak z wyrodnym bratankiem”, przytacza Horacy (Satyry II 3, 87). [przypis redakcyjny]

51. przeważne — tu: o bardzo ważnych; o odważnych. [przypis edytorski]

52. Mars... Achilles — tu przywołani jako wyraz tematyki poważnej, wojenno–historycznej: w mit. gr. Mars był bogiem wojny, a Achilles występuje w eposie Homera, Iliadzie. [przypis redakcyjny]

53. rady — rade, z radością, chętnie. [przypis edytorski]

54. Statek tych czasów nie płaci — stateczność jest w tych czasach nieopłacalna. [przypis edytorski]

55. kompas — zegar słoneczny. [przypis redakcyjny]

56. Fraszka Jest przekładem końcowego dystychu epigramatu humanisty węgierskiego Jana z Panonii (1433–1490), skierowanego do Pawła II. [przypis redakcyjny]

57. szeląg — dawna moneta polska. [przypis edytorski]

58. wychod (starop.) — wychodek, toaleta. [przypis edytorski]

59. (...) nie zjem, jeno jaje (...) (starop.) — nie zjem nic, tylko jajko. [przypis edytorski]

60. Fraszka jest okazem tzw. emblematu, obrazka alegorycznego: Kochanowski przełożył ją z Alciata, twórcy tego gatunku (Emblemata, 1531). Inny przekład Niedbałego figura sporządził Rej w Zwierzyńcu (1562, rozdz. IV, nr 22). [przypis redakcyjny]

61. Z rodzynkami przyrządzano zarówno sałatę z młodych pędów chmielu, jak i polewkę piwną, podawaną często na śniadanie. [przypis redakcyjny]

62. Bohaterem tej fraszki jest Piotr Rojzjusz (właśc.: Ruiz de Moroszm, 1571) — z pochodzenia Hiszpan, uczony humanista, poeta i pisarz łaciński, w latach 1541–1550 profesor prawa na Uniwersytecie Krakowskim, dworzanin i doradca prawny Zygmunta Augusta. [przypis redakcyjny]

63. spać się od nas bierze — odchodzi (zabiera się) od nas, aby udać się spać. [przypis edytorski]

64. drzwi puściły — bo je wyważono. [przypis redakcyjny]

65. Febe (Febus) — promienny, jeden z przydomków Apollina, w mit. gr. opiekuna sztuk. [przypis redakcyjny]

66. przeczyść — przeczytać. [przypis edytorski]

67. Anegdota cytowana przez Poggia Braccioliniego w utworze De facto cuiusdam iusto sed bruto. [przypis redakcyjny]

68. Nie powiem o co, zgadniecie to sami — można się domyślać, że propozycja złożona przez gościa była jednoznacznie erotyczna. [przypis edytorski]

69. stateczna (przestarz.) — porządna, przyzwoita. [przypis edytorski]

70. białagłowa (starop.) — kobieta. [przypis edytorski]

71. Chodzi by w raju (...) — tak jak w raju, nago. [przypis edytorski]

72. żyła (starop.) — tu: męski członek. [przypis edytorski]

73. bindasz (starop.) — męski członek. [przypis edytorski]

74. famurały a. femurały (starop.; z łac. femoralia) — gacie, pludry, zarówno męskie, jak i damskie. [przypis edytorski]

75. dobrze żyw (starop.) — ledwie żywy. [przypis edytorski]

76. ono — tu: przyrodzenie. [przypis edytorski]

77. Barzo nierówno pany podzielono — (przyrodzenie) nierówno rozdzielone między mężczyznami; nie każdy mężczyzna jest dobrze obdarzony przez naturę. [przypis edytorski]

78. Nie mył się długo — tu: mył, kąpał się krótko [przypis edytorski]

79. chutniej (starop.) — chętniej. [przypis edytorski]

80. Bekwark (Walenty Greff, 1507–1576) — rodem z Siedmiogrodu, kompozytor i słynny lutnista na dworze Zygmunta Augusta. Pointa fraszki zacytowana została przez Piotra Statoriusza Stojeńskiego w gramatyce, co pozwala stwierdzić, że utwór powstał przed lipcem 1576 (data przedmowy gramatyki). [przypis redakcyjny]

81. Nie każdy weźmie po Bekwarku lutniej — powiedzenie to oznacza: nie każdy został równie szczodrze wyposażony przez naturę. [przypis edytorski]

82. Gospodyni wyraz „legat” (z łac.: poseł), wiąże z polskim „legać”. [przypis redakcyjny]

83. naraczej — najchętniej. [przypis edytorski]

84. jaje — niewarte (wyjedzonego) jajka. [przypis redakcyjny]

85. A kat jej prosi (...) — a kto ja prosi. [przypis edytorski]

86. małpa — ladacznica, kobieta lekkich obyczajów, tu: jako wyzwisko. [przypis edytorski]

87. (...) z podchłopia wyrwała — przyszła od innego mężczyzny lub podchłopię jako młodzieniec, wyrostek. [przypis edytorski]

88. łaźnia (starop.) — określenie dotyczące zarówno miejsca, w którym się kąpano, jak również w drugim znaczeniu: stosunek seksualny. [przypis edytorski]

89. ciągną kota — kara ośmieszająca: winnego przeciągano przez wodę lub błoto, okręcając go powrozem, na którego drugim końcu uwiązywano kota. Stąd później w przenośni: wystawianie na pośmiewisko. [przypis redakcyjny]

90. cześć (starop.) — uczta. [przypis edytorski]

91. małpa (starop.) — ladacznica. [przypis edytorski]

92. zamieszkał — zapomniał. [przypis edytorski]

93. Imiona: Łazicki od łażenia, w sensie nieprzyzwoitym, chodzenia na kobiety;Barzy (czyt. Bar-zy) — szybki, prędki. [przypis redakcyjny]

94. uważyć — rozważyć. [przypis edytorski]

95. pannę całowano, także do końca podawać kazano — zabawa w „podaj dalej”. [przypis redakcyjny]

96. by kąska niemiło — ani trochę nie jest przyjemnie. [przypis redakcyjny]

97. co go mieć nie chcecie — protestanci odrzucali wiarę w czyściec. [przypis redakcyjny]

98. w pytlu hrosza neni — w sakiewce nie ma grosza. Czechizm użyty dla efektu komicznego. [przypis redakcyjny]

99. niech go też mam znamię — niech go poznam. [przypis redakcyjny]

100. nic nie czuć do siebie — nie poczuwać się do niczego. [przypis redakcyjny]

101. Nie masz na świecie żadnej pewnej rzeczy — Por.: „Wszystko to marność nad marnościami” (Vanitas vanitatum et omnia vanitas), Księga Koheleta. W tej starotestamentowej księdze Kohelet snuje rozważania nad sensem ludzkiego życia. Próbuje znaleźć odpowiedź na pytanie o szczęście, ale mu się to nie udaje. Jedyny wniosek, jaki płynie z tych rozmyślań, streszcza się w formule, że wszystko jest marnością, nic nie znaczy i jest skazane na zagładę. Już na samym wstępie czytamy: „Marność nad marnościami, powiada Kohelet, marność nad marnościami — wszystko marność” (Koh 1:2). Kohelet jest przy wszystkich tych, którzy cierpią i nie ma ich kto pocieszyć. Jedyną pociechą — jakże przewrotną — jest to, że (jak mówi Kohelet) smutek jest lepszy niż śmiech, bo przy smutku serce jest dobre i mądre (Koh 7:3-4). [przypis edytorski]

102. Wszystko... minie jako polna trawa — W Księdze Izajasza czytamy: „Wszelkie ciało to jakby trawa, a cały wdzięk jego to niby kwiat polny. Trawa usycha, więdnie kwiat” (Iz 40:6-7). [przypis edytorski]

103. Wemkną nas w mieszek, jako czynią łątkom — wsadzą nas do worka jak kukiełki (marionetki) po przedstawieniu. [przypis edytorski]

104. Wieczna Myśli — filozoficzne określenie Boga, obojętnego na sprawy doczesne. [przypis redakcyjny]

105. mięsopust prawy — prawdziwe widowisko karnawałowe (zapustne), w czasie którego między gawiedź uliczną rzucano przysmaki, co wywoływało bójki. [przypis redakcyjny]

106. krotochwile i włosy przypłaci — zabawę przypłaci włosami wydartymi mu w bójce. [przypis redakcyjny]

107. Nazwa wiersza, który daje się czytać na wspak. Fraszka tak odczytana daje sens wręcz przeciwny, zawiera bowiem naganę kobiet. Żart poetycki polega na tym, że w środku wiersza stoi „nie”, które zaprzecza albo drugą, albo pierwszą jego połowę, oraz na podwójnych rymach, końcowych i początkowych. Wiersz czytany na wspak brzmi: Ma rada, sobie nie paniom folgujmy, / Przysada w nich jest nie wiernie miłujmy / Cnota tu za nic nie trzeba godności, / Złota tu pragną nie pragną miłości. [przypis redakcyjny]

108. ciągnąć rzemień — zwrot utarty: wydawać pieniądze ze skórzanego, rzemiennego mieszka. [przypis redakcyjny]

109. Anakreontowi, lirykowi z VI w. p.n.e., mylnie przypisywano autorstwo wydanego w r. 1554 przez paryskiego księgarza–humanistę, Henri Etienne’a, zbioru drobnych poezji greckich, odznaczających się błahą treścią i beztroskim nastrojem (topika miłosna, taniec, piękno, wino. itd.). W rzeczywistości najwcześniejsze spośród owych „anakreontyków”, ogromnie popularnych i często naśladowanych w w. XVI–XVIII, pochodzą z pierwszych lat naszej ery. [przypis redakcyjny]

110. bardony — struny basowe nadające się do pieśni wojennych. [przypis redakcyjny]

111. strony — struny. [przypis edytorski]

112. Meryjona — Merion, jeden z greckich bohaterów w wojnie trojańskiej. [przypis redakcyjny]

113. Sarpedona — Sarpedon, syn Jowisza, król Likii, sprzymierzeniec Trojan w wojnie z Grekami. Zginął w walkach pod Troją. [przypis redakcyjny]

114. odejmować — bronić się przed czymś. [przypis edytorski]

115. prawy wiła — prawdziwy szaleniec. [przypis edytorski]

116. nama — nam (starop. liczba podwójna). [przypis edytorski]

117. sajdak — pokrowiec na łuk i strzały. [przypis edytorski]

118. na rękę wyzwała — wyzwała na pojedynek. [przypis edytorski]

119. zasię — zaś. [przypis edytorski]

120. karacena — rodzaj skórzanej zbroi z żelaznymi łuskami. [przypis edytorski]

121. ciągnie rogi — naciąga łuk; rogi — wygięte końce łuku z nacięciami do cięciwy. [przypis redakcyjny]

122. bełt — strzałę. [przypis edytorski]

123. za pawęzą — pawęż to podłużna tarcza. [przypis edytorski]

124. na górze — tu: na zewnątrz ciała. [przypis edytorski]

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest w domenie publicznej.
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/fraszki-ksiegi-pierwsze

Tekst opracowany na podstawie: Jan Kochanowski, Dzieła polskie, tom 1, Państwowy Instytut Wydawniczy, wyd. 8, Warszawa, 1976

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Dariusz Gałecki, Julian Krzyżanowski, Barbara Otwinowska, Aleksandra Sekuła, Olga Sutkowska, Joanna Wenek.

Okładka na podstawie: See-ming Lee 李思明 SML@Flickr, CC BY-SA 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-04-11.