Stanisław Wyspiański

[Poszedłem błądzić w nieznane mi światy]

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

[Poszedłem błądzić w nieznane mi światy¹]

16-ego września 1888.²

Poszedłem błądzić w nieznane mi światy, 

marzeniem senny — uczuciem bogaty, 

a hasłem moim: pro patria et fide³. 

Żar w piersi mojej a na skroniach kwiaty, 

co niegdyś świeże, dzisiaj już powiędłe 

patrzały w oczy szklanne⁴ i obłędne, 

jakby mnie pytać chciały — dokąd idę? 

Nie chciałem ich odrzucić, choć dawno zeschnięte, 

bo długą ze mną w dal przebyły drogę 

i jeszcze w mojej ojczyźnie rozpięte, 

pamiętne były przeszłości świetlanej 

młodości wolnej — płonącej, różanej — 

że się już pozbyć tych kwiatów nie mogę. 

Szal ciemny szczupłe przykrywał ramiona, 

a postać drobna była utęskniona, 

przez wiele cierpień i bólów złamana, 

że w duszy jedna wielka była rana — 

na którą leków darmo szukać było, 

chyba — gdy skryje się ciało mogiłą, 

gdy grób mój cichy granitem pokryją — 

lecz na kamieniu niech mi słów nie ryją 

dłutem stalowym — niech przechodnia oko 

błądząc wśród kwiatów i rwąc chwasty ostre, 

gałązki bluszczu odrywając trwożnie, 

zaryje myśl swą pod kamień głęboko — 

gdy dusza jego odgadnie w niej siostrę, 

niech za mą duszę raz westchnie pobożnie —  

A jeśli człowiek ten mieć będzie serce, 

co czuciem silne, na boleść wytrwałe, 

że śmiało pójdzie z nim przez życie całe, 

z tchnienia jednego, co tleje w iskierce 

promieni bladych błądzących po grobie 

rozprószonych smutnie — on odgadnie 

całego życia mego wszystkie krzyże, 

historię mą wysnuje całą sobie, 

ducha w nią tchnie, uczucie da jej świeże, 

na przeszłość wspomni swą — i pojmie jasno, 

żem taką samą miał — żem był w tych gronie 

duchów — co zaród śmierci w łonie 

noszą — ich czoła w cierniowej koronie — 

co jedną pracą, ciągłym poświęceniem 

przez życie świecą krótko — gasną prędko, 

jak kwiat zwarzony bólem i cierpieniem, 

a świat wspomnienie ich kryje milczeniem. 

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Przypisy:

1. Poszedłem błądzić w nieznane mi światy — wiersz ten był ogłoszony w miesięczniku „Krytyka” (zesz. II Cz. II r. 1910). [przypis redakcyjny]

2. 16-ego września 1888 — w Korabnikach pod Krakowem. [przypis redakcyjny]

3. pro patria et fide (łac.) — Za kraj i wiarę. [przypis edytorski]

4. szklanne (daw.) — dziś popr.: szklane. [przypis edytorski]

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest w domenie publicznej.
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wyspianski-poszedlem-bladzic-w-nieznane-swiaty/

Tekst opracowany na podstawie: Stanisław Wyspiański, Pisma pośmiertne, II. Wiersze, fragmenty dramatyczne, uwagi, Kraków 1910.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Elizy Hetkowskiej. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.".

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paulina Choromańska, Paulina Dubielecka, Katarzyna Dug, Marta Niedziałkowska.

Okładka na podstawie: St Nicolas Prague, fred.bigio@Flickr, CC BY 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-04-11.