Miłosz Biedrzycki

*

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

ISBN-978-83-288-5198-6

*

1. Strona tytułowa

2. Spis treści

3. Początek utworu

4. [Motto]

5. Akslop

6. siersza

7. Tęcza mundurów

8. nożyczki

9. Mróz

10. uaaa III

11. uaa a II

12. jasność w grudniu

13. Opowieść wigilijna

14. czwarta zima

15. żyletki

16. pociąg rusza

17. dobry wieczór

18. do konopi?

19. polewaczki

20. pomarańcze

21. sometimes it snows in april

22. pobocza autostrady

23. gorąc

24. pół księżyca

25. rumowiska głazów

26. różowa chwila

27. (Olsza)

1. I

2. II

3. III

28. pora pomidorów

29. piryn, pirydyna

30. wyzwanie

31. z cyklu: epifanie

32. ave

33. życie, epopeja!

34. Przypisy

35. Wesprzyj Wolne Lektury

36. Strona redakcyjna

*

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

[Motto]

Cóż: symbol — i w klatce. My wolni

Akslop[1]

Akslop, może to jakieś duńskie miasto

jestem tu przejazdem, co prawda na

nieco dłużej, bo ministrowie rolnictwa

usiedli na bańkach z mlekiem i zatarasowali

wszystkie szosy, zdążono mnie trochę rozwałkować

lokalnymi osobliwościami, jak Diwron

czy Cziweżór. kochałem tutejsze dziewczyny,

policja parę razy pogoniła mnie po

chodnikach, mieszkańcy są bardzo serdeczni,

namawiają, żebym został na dłużej, obiecuję

wam, gdziekolwiek się znajdę, zawsze pamiętać będę

Akslop.

O doniosłości klasy robotniczej[2]

myślisz, że nie widziałem tych tysięcy mężczyzn

z początkiem każdej zmiany przemieniających się

w brudnobure E.T. w gumiakach, z nonszalancją

odbijających karty w zegarze, uchylających

hełmów przed oleodrukowych kolorów św. Barbarą

w nadszybiu. te wagoniki z węglem w telewizji

to kamuflaż (o właściwym celu kopalń się

nie mówi) większość z nich pod ziemią po prostu

ustawia się w korytarzach, twarzami na zachód,

cierpliwie, na trzy zmiany, drepczą w miejscu.

(wiewiórka biegnąc w miejscu wprawia bęben w ruch)

nie pytaj mnie więcej, jak to jest, że się Ziemia obraca.

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Cieszyn[3]

cyklicznie, Europa odwraca się tyłem do

Słońca, ciepło zgromadzone przez upalny dzień

rozprasza się w przestrzeń. gdzieś między

trzecią i czwartą jest już porządnie zimno

prawie zwija się w kłębek na ławce w poczekalni;

obudzony szturchnięciami, nade mną tęcza mundurów

(zielony i szary), domagająca się odpowiedzi:

czy zdjąłem buty i czy wiem

że w strefie nadgranicznej człowiek bez

dokumentów nie jest realnym bytem

to nie powtarza się każdej nocy

pewnie część jakiegoś dłuższego cyklu

Proust revisited[4]

tak więc w tym wilgotnym powietrzu

leniwie dopalała się rozmowa

przeniesiona z tramwaju. właśnie

bez pośpiechu wydobywałeś z pamięci

sprośne przyśpiewki druhen na jakimś

wiejskim weselu zeszłej zimy

nie do końca jasny ciąg skojarzeń

sprawił, że ujrzałem się zdrapującego

zaschniętą krew z błyszczących nożyczek

którymi grzebałem w dziurze w zębach

całkiem kiedy indziej. i zdanie

tłukące się wtedy po głowie

też bez większego związku

z sytuacją: już nigdy, przenigdy

stałego lądu pod stopami.

Mróz

był taki, że drzewa krzyczały

gwiazdy w miarowych odstępach

czasu gasły i osuwały się w dół

z delikatnym brzękiem

trącanej nożem szklanki

też szukam ciszy

ale samo milczenie

pewnie nie wystarczy?

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą: wolnelektury.pl/pomagam/

***[5]

widziałem zamrożone pałace, lewą wiosnę

tłumy maszerujące po skutym lodem stawie

wyraźnie czułem ślady trzech zębów jakichś

wideł w środku pleców i

lodowaty wiatr szalejący wzdłuż kręgosłupa

od wyciągniętej ręki do ręki dwa kontynenty

i szereg po szeregu zbliżał się do krawędzi

w krótkiej chwili lotu miejsce

tylko na przelotną myśl czy na

dole czeka woda czy piasek i tłuczone szkło

i hałas i wzbierający szum wygłaszałem

swoje kwestie z rękami na szwach spodni

nie dopuszczając na myśl widzianej nędzy kwiatów

i wszystko nam się pomyliło

najprostsze słowa uznaliśmy za

najbardziej niebezpieczne

a wiatr tłukł szyby samym dźwiękiem

***[6]

dzieci nasze

pogryzły cudze dzieci

ale pamiętaj, ty masz być czujna

zwinna jak myśliwy w lesie przechodniów

w każdej chwili

mogą rzucić do któregoś ze sklepów

dzieci nasze

podobno wielu ludzi

widuje nocami żółtą gwiazdę z ogonem i promieniami

ucieka po niebie jakby ją ktoś gonił

dzieci nasze

wychylone z kojców zagarniają

powietrze zaciśniętymi piąstkami

ukazując zęby wąskie i ostre jak

małe szpileczki

Z życia Indian[7]

kiedy mrok zgęstniał ustawiłem aparat

w tym miejscu, skąd rycerz pod Adasiem

wygląda, jakby miał fiuta zamiast miecza

wcisnąłem wężyk, zablokowałem, potem wszedłem w kadr

zapytałem sam siebie: que pasa, zmieniłem miejsce

może wyjdę na zdjęciu jako duch, rozmawiający sam ze sobą.

raz we Wrocławiu zrobiłem takie zdjęcie, było mnie czterech,

duchów. Kreska siedziała na ławce

koło koliska łańcuchów okalających statuę

minę miała jeszcze bardziej tragiczną niż zwykle.

co robił Tomo? aha, biegał po podwórkach przy

Brackiej i wołał: dajcie mi kamerę wideo,

jeszcze nigdy niebo nie było tak niebieskie,

teraz wiem na pewno dlaczego Morrison się obsunął

dlaczego musiał skończyć tak jak skończył

to chyba wszystko. na drugi dzień

nagrałem sobie koncert Colemana: In the Golden Circle

chyba z analogu, bo trzaski. to tyle.

Chrytmas karol[8]

dziś rano wszyscy są tak piękni że osłabia mnie to

szczególnie piękno kobiet

ale i inne rzeczy odbicia kobiet i mężczyzn w lustrach

odbicia kawy w lustrach krople kawy na blacie

ludzie są dziś magnetyczni ich spojrzenia nawzajem

się szukają za dwa dni chrystus j. niezmordowanie

jak od dwóch tysięcy lat wyskoczy z łona matki prosto

w sam środek tego zdumiewającego świata a

dziś wibracje powietrza trzepanie dywanów

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

***[9]

ołów i radykalizm:

czwartego stycznia do czwartego lutego

kiedy zestalony ołów chrzęści pod butami

kiedy wymyślam słowa do piosenki

hej doda doda hoda

radykalizm kiedy mam zamiar

śpiewać wszystkie permutacje:

dej hoha hado doha

radykalizm(?) kiedy wbijamy gryfy w paczki,

następuje straszliwe sprzężenie, milicjanci,

jakieś siusiary wypijają nam piwo

ołów kiedy rokendrol staje się

zastępczym językiem, jak pogoda czy polityka

upiory modernizmu, szare ciała, słowotok

druty krzyżują się, tramwaje, Bagatela,

ołów i radykalizm, „retoryka”

i „histeria”, umyć włosy i już, Bolek i Lolek,

wygłaszam jakieś sentencje, doszedłem

do punktu, mówię, w którym teatr pomiędzy ludźmi

przestaje mnie interesować, Tomo

znad butelki Schwechatera: a jak

sobie wyobrażasz, jak ma się pojawić

wielka namiętność, jeśli nie przez ten teatr — ołów

i radykalizm, maleństwo

nie jestem maleństwo, urosłam centymetr

no co ty, kiedy?

a, przez ostatnie cztery lata.

Najlepsze dla mężczyzny (Gregor Samsa[10])

dlaczego znowu jesteś pokrwawiony? a,

zaciąłem się przy goleniu. pewnie goliłeś

się tępą żyletką. to prawda, ale zauważyłem

że im ostrzejszej używam żyletki, tym

bardziej jestem porżnięty na gębie. nie

podoba mi się twój sposób życia, synu

mówi mój ojciec i budzę się.

Dwudziesta trzecia[11]

czterdzieści cztery:

węższy od ostrza żyletki przesmyk

między „jeszcze nie” i „już nie”

czy raczej któraś z fal oceanu

pomiędzy jednym i drugim skokiem

wskazówki dworcowego zegara

a czy nie jest tak

że chwile jak groch sypią się

poprzez przestrzeń

i tylko pamięć

nawleka je na wspólną nitkę

z przeciągłym zgrzytem

w zakrzepłej lawinie świa-

tła sodowych lamp

pociąg wzdryga się i rusza z miejsca

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.

KRS: 0000070056

Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury

Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

***[12]

Dobry wieczór, nazywam się Mickiewicz, jestem

Białorusinem, pierwszy w Polsce pisałem jak O’Hara

potem wszystko mi się poprzestawiało, do żony

zacząłem się zwracać per mebel, przez chwilę

myślałem o staniu się jednym

z tłumem prymitywów zadeptujących Place de la Concorde

adidasami „Podhale”, moja pycha zdradziła mnie i wyśmiała,

przez chwilę myślałem o staniu się jednym

z kosmicznym tonem Wszechświata, duchowym czynem,

świętością urzeczywistnioną, zostałem mistycznym kapralem

nawiedzonych paranoików zarywających

noce nad plastikowymi flaszkami wina za sześć franków

przed wyjściem do roboty na szóstą na czarno na budowie

właściwie przestałem pisać, czasami opowiadam klechdy

o Polsce, wzruszam publiczność, biorę za to pieniądze

właściwie przestałem pisać, coś wisi w powietrzu,

jakieś oczekiwanie, kiedy przymknę powieki

widzę przez drgające w upale powietrze czerwoną

spękaną skorupę ziemi, pokryte kurzem woły

ciągną wóz o wielkich drewnianych kołach,

przebiegam chłodne ścieżki Manali z ładunkiem

haszyszu na plecach, dżip przeciążony bronią z przemytu

mozolnie wdziera się na porośniętą dżunglą górę,

odprowadzany obojętnym spojrzeniem Malgaszów, tych czarno-

skórych Chińczyków.

w nocy budzi mnie bicie bębnów i jazgot tureckich piszczałek

w ciszy wpatruję się w sufit, jakbym miał dokądś jechać,

jakbym miał złapać hiva i umrzeć, jakbym dawniej latał cały

teraz tylko jako sadza.

***[13]

moja przyjaciółka znów jest ze mną

czuję ją w płucach, wzdłuż kręgosłupa

czuję jej krew w swoich żyłach

moja przyjaciółka jest ze mną

co znaczą dwa miesiące — dwa lata

— cztery życia bez niej — zmarnowane i tyle

Ziemia znów obraca się pod stopami

i Niebo upstrzone gwiazdami nie musi

krzyczeć, drzeć się, rozdzierać na szmaty

moja przyjaciółka wróciła

całuje mnie od środka i

w jej oliwkowych i szarych oczach

miłość bez słów o miłości

Kapusta w krokiecie[14]

oczywiście, oczywiście

jeden z tych dni

kiedy świat się obraca

wokół osi Grodzka — Floriańska

bardzo uważnie

opuszczam nogi z chmury gdzie jestem

za każdym razem staram się

trafić w maciupeńki kwadrat Rynku

znajomi w milczeniu

przepływają o dwadzieścia centymetrów obok

zajęci własnymi

pulsującymi wzorami na szkle

fioletowy zmierzch kryje

pomarańczowe polewaczki

krańce olbrzymiej płaskiej przestrzeni

zaginają się i podnoszą

***[15]

łaty dachów na patchworku krajobrazu

trzeszczący dźwięk Twojego imienia

wewnętrznie i zewnętrznie rymują się rzeczy

toczą się toczą elektryczne pomarańcze

z pochyłości

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Wspaniałe, śnieżnobiałe pranie[16]

Nowoczesne kobiety kupują proszek Lanza

Grzeczne dziewczyny idą do nieba

Moja dziewczyna na szczęście idzie wszędzie

Czasami pada śnieg w kwietniu

Czasami czuję się jak zwykły śmieć

Czasami pada śnieg na balkony w kwietniu

Na wspaniałe, śnieżnobiałe pranie

Hrastnik[17]

co pewien czas konduktor wsuwał głowę przez drzwi

i wykrzykiwał coś, czego zupełnie nie rozumiałem

choć był to w końcu język mojego dzieciństwa. chyba

chodziło mu o to, czy nie dosiadł się ktoś nowy

komu mógłby oglądnąć bilet — czułem się taki spo-

kojny i rozluźniony, lubiłem myśleć o sobie jak o kimś

kto po prostu przyjmuje krajobrazy przesuwające się

za oknem w ukośnych promieniach słońca, kogo czeka

wieczór, frustrujące pół godziny na wylotówce w

kierunku granicy, odwrót do Mariboru, autobus

nie taki w końcu strasznie drogi, noc na betonie

pod nieukończonym wiaduktem. Czech który woła

„oni — Brno i ja — Brno!” i cały jest radością

z włosami rozwianymi w biegu do furgonetki właśnie

hamującej daleko w przodzie, spacer poboczem autostrady

z chwilowym znajomym — Rumunem, mówiącym tylko po węgiersku,

wracającym do siebie do obozu w Traiskirchen.

ząb wyłamany na orzeszku ziemnym w samochodzie

młodego Austriaka, powolne oswajanie się z myślą

że czas jednak istnieje i tyle, tyle rzeczy

których nadejścia nie mógł nawet przeczuwać.

Spalato[18]

ostatnio na ogół nic. gorąc. nie

spałem i w głowie zaczęło mi skwierczeć

wszystko łączy mi się ze wszystkim

w przecudne fantasmagorie, niestety

zwykle robi się z tego jakieś chujstwo

wszystko ze wszystkim, nie niesie żadnej

informacji. tymczasem robi się noc,

na chodniku, przetacza się towarzystwo,

rozbawione, do Warszawianki. znienacka

Edzia dostaje kwiaty, więc reszta zaraz

woła że to Włoch, to Włoch i dlatego.

zaraz się okazuje, co z niego za

Włoch, sono slawo, da Spalato,

fuggito dalia guerra. no tak, noi slavi

mamy na ogół dość przerypane. więc nic

nowego, jak mówię.

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Mitteleuropa[19]

pies zeżarł już pół księżyca, ktoś wstawił

ruskie radio zamiast szybkościomierza.

pędzi auto przez noc, nawija na koła

czarny makaron szosy. ruskie radio

odtwarza mowy Schönberga, powietrze

granica za Mikulovem, ledwie zauważona,

tylko linie na szosie teraz o niebo

lepiej widoczne. wioski tak samo ciche,

spadł deszcz, lekki, a jednak zerwał się

z nieba.

***[20]

szedłem i szedłem szeroką doliną

przez rumowiska głazów, wciąż wyżej

jednym z jej zboczy, na przełęcz, skąd

nagle otworzył się widok na biały

lodowiec schodzący aż do jeziora

w dolinie po drugiej stronie; lód

wpełza pod wodę, aż odłamują się kry

wyglądające z daleka jak białe cielaki

na zimnozielonej łące — kolory

tak krystaliczne i mroźne, że chłód

przebiega ciało, leżące wygodnie

na szorstkim granicie zalanym

słońcem. środkiem przełęczy

przechodzą trzy maleńkie figurki, mogę

dostrzec szczegóły strojów, a nawet

— wiatr wieje w moją stronę — słyszę

strzępy ich rozmów, wszystko na

miejscu, nawet podłużne czerwone pasmo

chmur przez całą szerokość nieba — skąd

wiem, że to sen — skąd wiedziałem, że nie

był — za pierwszym razem

Zaczyna się różowa chwila[21]

zaczyna się różowa chwila

wyblakła noc raptownie staje się świtem

właśnie tak, przelotnie, różowieje

jej ciało, kiedy zakwita spod materiału

coraz więcej nieba zagarnia świeży blask,

spychając na bok wodnisty atrament obmywający

ostatnie gwiazdy. różowy świt przypatruje się

znad horyzontu, w ciszy. dokładnie tak samo

przesuwa się brzeg jej ubrania, tak samo

różowią się jej policzki. bardzo ulotna

i delikatna chwila. bo już za chwilę jest

śmiała i oczywista jak ranek — za chwilę

południe, spiekota, oddech przyspiesza,

zasycha nam w gardłach.

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą: wolnelektury.pl/pomagam/

(Olsza)

I

— coś mnie tknęło.

— coś mnie tknęło, tak się to chyba wymawia.

proszę, okazuje się, że zapadnięcie wieczoru

to nie jest nic innego tylko wieczór który

zapada. i jeżeli czasem mówimy zapadnięcie wieczoru

zamiast zapadający wieczór to mamy na myśli

tyle, że właśnie ten wieczór w tym czasie

właśnie taki jest — zapadający. a to nie wszystko!

jeszcze jest piękny zapach bzów!

II

wytupywać butem rytm nanigo:

tup — tup — tara — u — ta u — ta u — ta (cztery

razy lewą) — facet koło mnie zaczął

tupać, chaotycznie. im bardziej tupać,

tym bardziej chaotycznie, że jestem

opiniotwórczy, psiakrew — schowałem

nogi.

III

jesteśmy na olszy, i to jest

sekunda toniki która musi stać się kwintą dominanty.

inaczej świat skiśnie. przepadnie. czy ty

nie reagujesz już na jezusa? już raczej na mnie

mówią jurek, ale nie, reaguję. po prostu

nie usłyszałem. cześć, puhihihi ona się krztusi

(na zapas). i zaczynają bardzo miło rozmawiać.

bardzo mili w swoich białych podkoszulkach.

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Niepostrzeżenie[22],

zrobił się sezon na pomidory. porzuciliśmy

modernistyczne mroki (polityką tak czy tak

nie zajmowaliśmy się — ot, porzucać kamolami,

poganiać z zomownią; inaczej niż tamci

co potrzebowali odbitych nerek robotników

z Radomia żeby wznieść się na wyżyny talentu

— ale cyt, dosyć o tym, reklama porównawcza

jest zabroniona w polskiej telewizji) nadeszła

pora pomidorów — łagodne, liliowe zmierzchy

swobodny przepływ ciepła między czubkiem

głowy i wygrzanym asfaltem, rozświetlone

place pełne ludzi, przestrzeń

przenikająca ciało — jeżeli Koniec Świata

nie nastąpił tamtego listopada, kiedy ciemność

stała się gęsta i zawiesista — wygląda,

że potrwa dłużej, niż się wydawało.

Kochana Asiu,[23],

poznasz co to jest as, co to piryna;

co to jest piryn, pirydyna; język C

— najbardziej poetycki z języków;

mimo że średnik jest w nim terminatorem,

nie separatorem; znam żonę mojego kuzyna;

na imię ma Anka, pisze w gazecie mniej

więcej tak: jak to jest, że wśród koni

człowiek czuje się miło, przyjemnie;

****[24]

wyzwanie: być co najmniej tak

użytecznym jak dziadek który nurkuje

w śmietniku, segreguje śmieci, pomysł

na który bogate demokracje wpadły

dopiero ostatnio. zza koła poloneza

zrywa się chłopczyk, biegnie, pac

jest koło lampy, drugi stoi na ławce

strasznie przejęty, woła: jezu, napęd!

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.

KRS: 0000070056

Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury

Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

***[25]

dokąd wędrujesz żuczku sruczku

Zdrowaś[26]

z niedowierzaniem zebrany tłum patrzy jak krucha dziewuszka

pozwala się dosiąść, przeniknąć i ewentualnie zapłodnić

kolosalnej masie planety, bez śladu erotycznego zaangażowania

***[27]

życie, epopeja rozkładu ciała!

już myślałbyś, że wszystko wskakuje

na wspaniałe tory, a tu — w lustrze

wyszczerza się drugi podbródek. ojciec

twierdzi, że koło trzydziestki powinienem

przestać pisać, inaczej stanę się

„takim dupkiem jak Herbert”. ale jak nie

tworzyć urojonych piękności, kiedy każdym

nerwem czujesz flaczenie tej podstawowej.

dwadzieścia pięć przesikanych, przesmarkanych

i cielęcych lat jako preludium, przez

kontrast podkreślające to co dzieje się

potem, a mowa dopiero o stadium rozkładu

cynicznie nazywanym „wiekiem dojrzałym”!

nie wyobrażam sobie żeby ktoś był w stanie

wyobrazić sobie starość, zanim tam się nie

znajdzie, unieruchomiony za stołem, krzyczący

„kelner! ja tego nie zamawiałem!”

Przypisy:

1. Asklop — słowo „Polska” zapisane od tyłu. [przypis edytorski]

2. O doniosłości klasy robotniczej — w spisie treści wiersz występuje pod tytułem siersza. [przypis edytorski]

3. Cieszyn — w spisie treści wiersz występuje jako tęcza mundurów. [przypis edytorski]

4. Proust revisited — w spisie treści wiersz występuje pod tytułem nożyczki. [przypis edytorski]

5. *** — w spisie treści wiersz figuruje jako uaaa III; na stornie utworu tytułu brak. [przypis edytorski]

6. *** — w spisie treści wiersz występuje pod tytułem uaa a II, na stronie utworu tytułu brak. [przypis edytorski]

7. Z życia Indian — w spisie treści wiersz pojawia się pod tytułem jasność w grudniu. [przypis edytorski]

8. Chrytmas karol — w spisie treści wiersz występuje jako opowieść wigilijna. [przypis edytorski]

9. *** — w spisie treści wiersz występuje jako czwarta zima; na stronie utworu tytułu brak. [przypis edytorski]

10. Gregor Samsa — bohater opowiadania Przemiana Franza Kafki; w spisie treści wiersz występuje jako żyletki. [przypis edytorski]

11. Dwudziesta trzecia — w spisie treści wiersz występuje pod tytułem pociąg rusza. [przypis edytorski]

12. *** — w spisie treści wiersz występuje jako dobry wieczór, w tomiku na stronie z wierszem tytułu brak. [przypis edytorski]

13. *** — w spisie treści wiersz występuje jako do konopi?; na stronie utworu tytułu brak. [przypis edytorski]

14. Kapusta w krokiecie — w spisie treści wiersz występuje pod tytułem polewaczki. [przypis edytorski]

15. *** — w spisie treści wiersz występuje pod tytułem pomarańcze; na stronie utworu tytułu brak. [przypis edytorski]

16. Wspaniałe, śnieżnobiałe pranie — w spisie treści wiersz występuje jako sometimes it snows in april. [przypis edytorski]

17. Hrastnik — miejscowość w Słowenii; w spisie treści wiersz występuje jako pobocza autostrady. [przypis edytorski]

18. Spalato — w spisie treści wiersz występuje pod tytułem gorąc. [przypis edytorski]

19. Mitteleuropa (niem.) — Europa środkowa; w spisie treści wiersz występuje pod tytułem pół księżyca. [przypis edytorski]

20. *** — w spisie treści wiersz występuje jako rumowiska głazów; na stronie utworu tytułu brak. [przypis edytorski]

21. Zaczyna się różowa chwila — w spisie treści wiersz figuruje jako różowa chwila. [przypis edytorski]

22. Niepostrzeżenie — w spisie treści wiersz figuruje jako pora pomidorów. [przypis edytorski]

23. Kochana Asiu — w spisie treści utwór występuje jako piryn, pirydyna. [przypis edytorski]

24. *** — w spisie treści wiersz figuruje jako wyzwanie; na stronie utworu tytułu brak. [przypis edytorski]

25. *** — w spisie treści wiersz występuje pod tytułem z cyklu: epifanie, na stronie z utworem tytułu brak. [przypis edytorski]

26. Zdrowaś — w spisie treści wiersz figuruje pod tytułem ave. [przypis edytorski]

27. *** — w spisie treści wiersz figuruje jako życie, epopeja!; na stronie utworu tytuł się nie pojawia. [przypis edytorski]

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:

Fundacja Wolne Lektury

KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.

Ten utwór jest udostępniony na licencji Licencja Wolnej Sztuki 1.3

Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.

Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/biedrzycki/

Tekst opracowany na podstawie: Biedrzycki Miłosz, *, BruLion, Kraków - Warszawa 1993.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paulina Choromańska, Aleksandra Kopeć, Paweł Kozioł, Jan Szejko.

Okładka na podstawie: Dennis Wong@Flickr, CC BY 2.0

ISBN-978-83-288-5198-6

Plik wygenerowany dnia 2024-04-11.