Jerzy Żuławski

Moja piosnka

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Moja piosnka

1. Strona tytułowa

2. Spis treści

3. Początek utworu

4. Przypisy

5. Wesprzyj Wolne Lektury

6. Strona redakcyjna

Moja piosnka

Piosnko moja! cóż to tobie?

narodzona ledwo wczora,

dumasz dzisiaj już o grobie,

płakać tylkoś ciągle skora?

Śmiej się, piosnko, śmiej się przecie!

popatrz: świat się śmieje cały,

pachną zioła, pachnie kwiecie,

bluszcz zieleni martwe skały...

Śmiej się piosnko! śmiej koniecznie!

wszakże ludzie śmiechu pragną!

Cóż ty? myślisz płacząc wiecznie,

że się do twej nuty nagną?

Groby stroić — to za wcześnie,

młodaś jeszcze, piosnko moja;

ran odwiecznych zdzierać pleśnie —

na co? po co? rzecz nie twoja!

Piosnka mówi:

Jam młoda, lecz widziałam wiele!

więcej bólu niż szczęścia, więcej łez niż śmiechu:

wielkie miasta widziałam leżące w popiele,

wielkie płuca, dla których brakło już oddechu,

i wielkie zbrodnie w sercach potężnych ukryte,

wielkie węże widziałam w zwalonym kościele,

i znaki wczesnej śmierci w młodych czołach ryte.

Widziałam więcej: palmy sadzone na śniegu

i lotosy na rzeki lodem ściętej brzegu,

orły z skrzydłem bez pierza, tygrysy w okowach,

myśli wielkie i jasne konające w słowach:

widziałam ryby w piasku, jaskółki w piwnicy,

niewinne gołębice w pazurach łasicy

i zające jesienią kulawe i chore,

wilki chlebem żyjące, kozice w równinach,

i w cieplarniach jałowce, i lilie w kominach,

i na gładkich kamieniach ziarna rosnąć skore,

i bez pokarmu w zgliszczach gasnące płomienie,

i wyschłe w dzień upału letniego strumienie,

i słowiki niemotą dotknięte przed majem,

i pelikany mrące nad suchym ruczajem.

O, tak! Szłam przez to piekło, jak Dante straszliwe,

lecz nie zbrodnicze, ale bardzo nieszczęśliwe...

O, kiedyż łza miłości w ciemne piekło spadnie,

kiedyż zbawi jęczące potępieńce na dnie?

Straszne piekło! A przecież zeszłam głębiej jeszcze

i widziałam rozpaczy najczarniejszej dreszcze!

Widziałam syny z głodu zjadające ciało

matki, które ich na świat z miłości wydało;

zobaczyłam dojrzałe kobiety niepłodne,

całe życie spragnione, pieszczot dzieci głodne;

zobaczyłam na pustych ostrowach dziewice,

którym serca paliły miłości tęsknice,

i widziałam jak bladły z pragnienia i żalu,

a nie było nikogo, by w usta z koralu

pocałunkiem tchnął życie — więc gasły powoli,

bo wiedziały, że nie masz końca ich niedoli...

Widziałam dzieci, które wyrosły bez matek,

smutne, dzikie, zbrodnicze potem na ostatek;

anioły, z nędzy wielkiej przedające ciała,

starce, którym się młodość świetna zmarnowała,

i człowieka, co wiecznie w jasne dążył słońca,

a z ciemności wyjść nie mógł i błądził bez końca.

O, widziałam, widziałam, to wszystko widziałam!

Wszystkie bóle w me serce, w duszę moją brałam,

i dziś, młoda latami, jam cierpieniem stara!

Już zagasa powoli w nucie mojej wiara

i nadzieja przyszłości coraz więcej blednie,

tylko trzecia z tej trójcy, świętsza niż poprzednie,

miłość jeszcze się żarzy większa niźli kiedy,

zakochana w otchłani bólu, nieszczęść, biedy!

Nie ta miłość, co w róże przystraja się rada,

ale której na czole napisano: biada!

która przez to w zwątpieniu, że wątpiących kocha,

przez to biedna, że razem z nieszczęśliwym szlocha!

O! nie kwiaty są dla niej, lecz wieniec cierniowy,

o! nie ramion uściski, lecz cierpień okowy,

o! nie w niebie jej mieszkać, ale żyć w otchłani,

bo tam zeszła, jak niegdyś owa jasna pani,

anielica Eloe[1], która pokochała

księcia bólu i cieniów...

Ty chcesz, bym się śmiała?

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą: wolnelektury.pl/pomagam/

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.

KRS: 0000070056

Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury

Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Przypisy:

1. Eloe — kobieta-anioł, urodzona z łzy Chrystusa, zakochana w szatanie i pragnąca go odzyskać dla Boga. Bohaterka poematu Alfreda de Vigny: Eloa ou la Soeur des anges (1824). [przypis redakcyjny]

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:

Fundacja Wolne Lektury

KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.

Ten utwór jest w domenie publicznej.

Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.

Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/zulawski-moja-piosnka

Tekst opracowany na podstawie: Młoda Polska. Wybór poezyj, oprac. Tadeusz Boy-Żeleński, wyd. drugie, Wydawnictwo Zakładu Narodowego imienia Ossolińskich, Wrocław 1947

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Łukasza Jachowicza.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paulina Choromańska, Wojciech Kotwica, Aneta Rawska, Aleksandra Sekuła.

Okładka na podstawie: A Guy Taking Pictures@Flickr, CC BY 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-04-10.