# Aluzje romantyczne do wtorku zapustnego

Max Jacob

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

O, nie, panie Gambetto, wyjechał Bolivar,
Widzieliśmy meteor jego i cylinder.
Pod strumieniem świetlnego gazu
Pierrot[2], kaskada i kamrat[3].
Zdrada, kula bilardu[4], toczy się po skwerze.
Tego wieczoru w domu spożyję wieczerzę.
Sekwana oglądała płynących królów zgilotynowanych.
Zgroza nocy czyha na ciebie pośród zaułków gotyckich.
Jest maską z aksamitu twe siodło, rowerze.
Wiatr ze Wschodu ożywiał izdebki Miłości.
Żegnajcie! jeśli umrzeć trzeba, wysłuchaj mnie, pani.
Ziemię muskały spódnice i dusze,
Pito, kciuk w górę wznosząc i mały paluszek.
Moje życie jest tangiem, serce melodramą.
Przeznaczenie! aureola z trwogi wokół Przenajświętszej Panienki.
Floret[5]! to jest floret, nie, to jest laseczka.
Przebacz jej, Geraldzie, w imię naszej miłości.
Och, nie chcę już twoich pieszczot,
Kiedyż wreszcie opuścisz galery miłości?
Kobiety oddawały się, jak młode suczki.
Po północy Sekwana piekłem czasem bywa.
A zatem! Belzebubie, ciebie-to wyzywam.
Pałasze z pochwy! jak jajko miękkie cię rozbiję,
Jeden z nas zniknąć musi z tego świata.
Rzekł! — i nastała bezmierna nuda, pozbawiona profilu, nocy bez-księżycowej.

zapusty — ostatnie dni karnawału; ostatki. [przypis edytorski]

Pierrot — postać z tradycyjnej francuskiej pantomimy. [przypis edytorski]

kamrat — kolega, towarzysz. [przypis edytorski]

kula bilardu — dziś popr.: kula bilardowa. [przypis edytorski]

floret — broń szermiercza. [przypis edytorski]