Bianka Rolando

Biała książka

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

ISBN-978-83-288-5236-5

Biała książka

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

[Motto]

Dlatego pewien pogański mistrz powiada: 

To, w czym poznajemy lub wyrażamy Pierwszą Przyczynę, 

bardziej jest nami niż Pierwszą Przyczyną, 

ta bowiem wznosi się ponad wszelkie słowa i rozumienie. 

Mistrz Eckhart

Niebo

Pieśń zerowa. Usprawiedliwienie

Niech zaczną się tajemne i skryte mruczanki 

z witaminami, z minerałami, z kleikiem ryżowym 

dla ciebie, pachnący mlekiem cielaku 

byś był jeszcze bardziej syty niż zwykle 

Obiecuję nie stać na paluszkach u nóg 

nie dotykać czupryną wielkiej kazalnicy 

Jej mroczne sapanie słychać już z daleka 

Wszyscy mają podniesione wysoko oczy 

dostrzegają rozwiązania sklepień żebrowych 

Pani w drugiej ławce popuszcza mocz 

stary niedźwiedź mocno śpi, my się go boimy 

Oto wschodzi nowa gwiazda na Południu 

jej ciemność oblewa mnie lukrem 

skleja moje ruchy, czyni je monumentalnymi 

Pani ortodontka ostrzegała mnie przed słowami 

które psują od swej słodyczy zdrowe zęby 

Moje końskie uzębienie prawidłowo spoczywa 

w smyczy z nierdzewnego drutu, pociągnij dalej 

pogryzę swój język do mięśnia, do anatomii 

Zostanę przysypana magicznym proszkiem 

bym mogła skryć swe bliki i odbicia od ciebie 

gruba warstwa niech skryje moją głowę 

niczym pokrywa śniegowa będzie ciężka 

niespodziewanie wywoła katastrofy konstrukcyjne 

Oby ich ogrom przeraził ekipy budowlane 

zastanawiające się nad tym, jak temu zapobiegać 

Pan majster radzi — szlifierki używamy ostrożnie 

by nie ranić jaśminowych i pachnących rąk 

Pogłaszcz, no pogłaszcz mnie, no jeszcze boleśniej 

Wydrapałam resztki komfortowego naskórka 

spod kolan, spod łokci, z szyi, z ramion, z pleców 

Drapałam się boleśnie, ale i z bolesną przyjemnością 

do czarnej krwi, do białej kości 

Czerwone ślady po tych wycieczkach są obecne 

Nic nie pomaga, próbowałam alantanu, cukru pudru 

nic nie złagodzi tych objawów, żadna tajemna maź 

Mimo swej kruchości oraz tendencji do cukrzycy 

uczyniłam swe kroki hałaśliwymi i monumentalnymi 

Rehabilitacja obślinionej i bezwładnej Bianki 

Nie ma już wózka inwalidzkiego, ni pomocnej dłoni 

droga jest tylko na oślep 

Trudno wymacać jakieś znajome, przyjazne kształty 

znaleźć jakąś barierkę  

Jestem straszliwie zakudlona, zakundlona 

Oczy porasta cierpki zarost zapomnianej 

na policzku rośnie warkocz mojej siły Samsona 

po moim grzbiecie biegają drogocenne pchły 

Weszłam po skrzypiących z delikatności schodach 

na stary, zapomniany strych pełen bibelotów 

Kiedyś były tak dobrze rozpoznawane z daleka 

teraz wszyscy zapomnieli ich przyjemnego widoku 

Takie dekoracyjne, takie dodatki do wszystkiego 

po prostu świetne się nadają na black garden party 

Idę z wypukłą piersią pełną nie mleka, ale stali 

przyporządkowaną mi przypadkowo i śpiesznie 

przez świat natury, kotów, gruszek, lepkich much 

Naturalna odporność wzmacniana przez składniki 

w mleku nowej matki o chłodnym spojrzeniu 

Nie spodziewaj się ciepłego, rozpoznawalnego 

to wszystko dla tych, którzy mają tylko dziąsła 

nie potrafią dobrze i prawidłowo przepychać dalej 

Moja konstrukcja tak delikatna, wrażliwa 

będzie niezniszczalna, wiekuista i trwała 

Będą się o nią rozbijać kutry rybackie pełne węgorzy 

jak o górę lodową lub nie zanotowaną na mapie rafę 

Padlinożerne ryby będą miały zdziwiony wyraz pyska 

nad wyraz, nad słowo 

Moje podbrzusze miękkie kute jest w niezwykłym stopie 

z kowalskim zacietrzewieniem wykuwane w piwnicach 

Technologowie z Uniwersytetu w Chicago 

nigdy nie dojdą, z jakich składników jest ten stop 

mimo licznych badań i wielości papieru do drukarki 

będą uśmiechać się niepewnie, spoglądając na siebie 

Oto idzie przed wami Bianka, wasza prywatna bielanka 

sypie w niezwykłej obfitości czarne kwiaty 

z zawieszonym na szyi koszyczkiem 

Rozsypuję ich kadzielniczy swąd pod wasze stopy 

by ośmielić wasze kroki i uczynić je odtąd innymi  

Pieśń pierwsza. Strojne przygotowania

Cierpkie wilcze jagody o kolorze nieprzeniknionym 

w mojej rozwartej jamie ustnej niczym perły macicy 

turlają się, rozsadzają się przez wewnętrzne ciśnienia 

mają niezwykłą moc trucia i atakowania śluzówki 

Być może istnieją sanktuaria Matki Bożej z żylakami 

od zbyt ciężkich reklamówek reklamujących pustki 

gdzie przez pomyłkę komuś śnią się niewłaściwe sny 

Przygotowałam się odpowiednio do pisania pieśni 

Nocne rzucania kamieniami w zwierzęce skowyty 

Stroiłam się, zerkając na małe, schowane lusterko 

takie kosmetyczne, takie żeby nikt nie widział 

Wkładałam różne wersje ubrań, chcąc robić wrażenie 

niebieskie spodnie, czarna bluzka, biały stanik 

Nic jednak nie pasowało w mojej garderobie 

z radością odkryłam, że wszystkie moje ubrania 

są za małe na mnie, co za miła niespodzianka 

Stanęłam naga, bardzo narażona przed sobą 

Spoglądałam ciekawie, uśmiechałam się cynicznie 

wobec siebie, wobec mojego własnego podglądactwa 

W moich włosach zaszczepiłam dyskretne sadzonki 

byłam bardzo tkliwą ogrodniczką dla moich pasożytów 

jak dziwne zwierzę w głębi ciemnych kolorów 

z drobnymi żyjątkami narośniętymi na nim 

naturalnie, bez dekoratorstwa, bez designu 

Tylko niech one zdobią moją niezręczną nagość 

Jest wśród nich parę niezwykłych okazów, spójrz 

moje słodkie narośla, moje guzy schowane 

Ze względu na tę uroczystą, podniosłą okazję 

założę tylko dziecięcy śliniaczek, bo będę się ślinić 

od dużej ilości słów, nadmiar może mnie pobrudzić 

Brudasek będzie opowiadał 

Prosto do kąpieli, marsz 

Prosto do chloru, marsz 

Moja ucieczka przed detergentem zaczyna się 

Mogłabym zapuścić sobie długą, gęstą brodę 

czesałabym ją, zmieniając codziennie stylistykę 

to w prawo, to w lewo 

Merdałabym nią jak długim ogonem uznania 

starcze doświadczenie zaklęte w końskim włosiu 

To naprawdę robi cyrkowe wrażenie 

ilu jest chętnych na takie rozwiązanie 

Stoją cierpliwie w długiej kolejce, doczekując się 

Przenoszą ciężar ciała z jednej nogi na drugą 

delektując się rozdawanymi za darmo drinkami 

Moja broda pasowałaby stylistycznie do powagi sytuacji 

Mój złagodzony wzrok osiadałby na pobliskiej ławce 

ze zmęczenia, już nie mogłabym iść dalej, jeszcze 

dalej, i jeszcze przejść przez płot, i jeszcze przez ten 

dziurawiąc swoje nylonowe rajstopy z przeceny 

Więc udaję się na dziką wyprawę do źródeł Amazonki 

jako tako dogadam się pewnie z każdym ludem 

pogryzą mnie jakieś łacińskie muszki przeszkadzajki 

Moją samotną przeprawę zrelacjonuje chrząszcz 

Dostanę po buzi od jakiegoś nazistowskiego przybłędy 

Wsłuchując się w zwiastujące dźwięki odmętów 

maczetą będę ciąć ostro zarośniętą od dawna ścieżkę 

Szeleszcząc złowieszczo i delikatnie 

ze śliniakiem i ze spinkami we włosach przez las 

będę szeptać o Niebie, Piekle, staroświeckim Czyśćcu 

Wysoko drażniący środek do czyszczenia toalet 

stoi z boku obok niszczącego wszystko proszku 

wraz z brudem zginie wszystko 

Obsikane dookoła, tylko nie tam 

Rozluźnij nozdrza teraz  

Pieśń druga. Rebus I

Został mi zadany pewien rebus, nie do rozwiązania 

Niestety nigdy nie był ani czytelny, ani oczekiwany 

Czy był napisany w języku łacińskim, czy fińskim 

a może jakiś tajemny dialekt kretów w czasie nocy? 

Rebus ciągle tkwił spalony, w tłuszczu pływając 

wbity jak nóż harcerski dla zabawy w ziemię, we śnie 

Potykałam się ciągle o niego, przeklinając 

jego przypadkową namolność i tępe ostrze 

Do tego te obrazki w środku niego, do rozwiązania 

Nic nie rozumiałam z ich kształtów, ze znaczeń 

mimo że uzbrojona byłam w wiedzę o abstrakcji 

Nic nie pomogło mi zbliżyć się do tego, co znałam 

One ciągle śledziły, śledziły każde moje drgnienie 

śledziły moją wycieczkę do sklepu spożywczego 

Nerwowo odwracałam się do tyłu, czując się obserwowana 

w poszukiwaniu tajemniczego sprawcy moich niepokojów 

Ich nierozpoznawalność i niemożliwość zrozumienia 

była niezwykle strojna, kusząca dla znudzonego 

a ich powłóczyste treny ciągnęły się, ciągnęły 

Świadczyły o ich niezwykłym dostojeństwie i randze 

To wszystko zaplątało się w moje krótkie włosy 

Jako kobieta muszę się regularnie czesać z pokorą 

by wszyscy znali mój jasny i dobry wizerunek 

Chciałam się rozczesać, z radością rozpoznać 

swoje oblicze w lustrze, ale się już nie rozpoznałam 

niestety już nie, na zawsze będę już rozczochrana 

Rebus został mi zadany, a rozwiązanie nie może go dotyczyć 

już nie ma żadnych gotowych rozwiązań w zestawach 

w zestawach z warzywami z plantacji czyśćcowych 

Chóry, zastępy krzyczą w odpowiedzi jednocześnie 

każda jest inną właściwością, każda jest właściwa 

więc posłucham nieuważnie tych wiekuistych stworów 

Niech w chórach, bo tak raźniej, niech krzyczą, niech fałszują 

Niech zaczerwienią się na widok publiczności 

Niech ich gigantyczne płomienne oblicza będą nieśmiałe 

schowane za moim mięsistym ramieniem, podziwiajcie  

Pieśń trzecia. Oblubieniec na drodze

On ma maślane stopy pełne prochu, pełne maku 

Rozpływają się w żarze taniego asfaltu 

położonego tu tylko lokalnie, na chwilę 

Słyszę, jak stukają jego brokatowe obcasy 

Jak wyglądam, czy jestem dostatecznie piękna 

czy zauważy mnie w niezwykle ciemnym lesie 

Mój speszony wzrok sarenki zza krzaka 

Chodź ze mną w bardzo ciemne błądzenie 

bez ścieżek, bez górskich szlaków, bez niczego 

Stanę tak oniemiała, uderzona jego blaskiem 

drażniącym boleśnie nocne spojrzenie 

Będę bezbronna, bez żadnej ukrytej kieszeni 

pachnąca dzikimi odmętami leśnych dotyków 

głaszczą, głaszczą moją dziką skórę 

Nadchodzi, a jego wzrok przenika ukrywane 

pod paznokciami drobne tajemnice nieczystości 

Myśliwy bez nienawiści w oczach, w powiekach 

Jego głos słychać z dala, jest przenikliwie cichy 

Ze wzruszeniem dopytuje się o mnie u znajomych 

pokazując im moje nieaktualne zdjęcie 

Już tęskni za szorstkim, za ściernym ciałem 

Wszyscy będą go mieli za bezpiecznego szaleńca 

Jego zazdrość zawieszona na wieszaku w szatni 

Układy współrzędnych, niech on będzie zerem 

Teraz jest bardziej X niż Y, później bardziej Y niż X 

Gołębie roznoszące tyfus już zwiastują kroki kolosa 

Jego naiwne ciało pachnie ciastem drożdżowym 

pełnym ciepła, wewnętrznej, radosnej pulchności 

Spotyka mnie liżącą swoim różowym języczkiem ranę 

Prawdziwe łobuziary łażą cały dzień po drzewach 

nie schodzą na ziemię, tylko boleśnie spadają 

na kolana, na kolana 

Spojrzy na mnie bez pożądania, bez przywiązania 

Podejdziemy do siebie w połowie drogi do Miąskowa 

Na czarnym podłożu rzeczy wszelkiej pozdrowi mnie 

pod naporem tak banalnie niezwykłego gestu rozpadnę się 

na kawałki  

Pieśń czwarta. Love will tear us apart

Oto efekt pryzmatu, jednak lekcja fizyki 

Zjawisko całkowitego wewnętrznego odbicia 

pozwala użyć pryzmatu jako idealnego elementu 

odbijającego światło, mam kąt wynoszący 62° 

kąt między ścianami, gdzie skryłam resztki 

Odrobina miłosierdzia ubranego w plastikowe kwiaty 

rozszczepiła mnie na kilka barw, na kilka właściwości 

już nie mogłabym być tylko jako Bianka 

Muszę już chóralnie, oralnie, muszę piszczeć już 

w trzech postaciach, w trzech wygodnych zapachach 

Stoję na złotym trójnogu przed tobą, żeby się nie potknąć 

Jestem teraz jeszcze bardziej zwichrowana niż zwykle 

Moje czarne patyczki w konstrukcji koronkowej 

połamały nóżki, zresztą mechanik konstrukcji to wie 

były za silne przeciążenia na delikatny materiał 

Można było się tego spodziewać od samego początku 

Z przerażenia tą katastrofą każdy z kolorów uciekł 

pośpiesznie chowając swe atrybuty w zarośla 

byś nie zauważył, że wszyscy są nadzy i tacy słabi 

Stałeś jeszcze przez chwilę, a potem z miną znudzoną 

krok za krokiem wracałeś do domu na obiad 

pozostawiając mnie tak bardzo inną, pokolorowaną 

Mój pierwszy kawałek schował się w norze jako Nieme 

czekał on do wieczora, by ruszyć na nocne łowy i ruję 

Drugi kawałek znalazł się pod ściółką i przytulał się 

uciekał do przygodnych futerek dających ciepło 

Trzeci zaś sklecił sobie gniazdo z ostrej trzciny 

Po pewnym czasie zostałam wywąchiwaną 

Moje tropy znały już wszystkie dzikie zwierzęta 

Bianka już nie jestem tu, oto moje trzy ramiona 

Tylko dla twojej osobistej pociechy 

przedstawiam ci: Bianca, Bruna, Blu  

Pieśń piąta. Pierwszy kawałek o najbardziej łagodnych krawędziach

Z powiewem wiatru w przyszerokich spodniach 

wielokrotnie rozrywanych w bolesnym kroku 

od zbyt długich i tanecznych kroków 

z oddechem, którego wszyscy unikają 

podśmiechują się ze mnie w autobusie, jestem Blu 

Dziewczyny na mój widok mocniej przytulają 

swoich przystankowych towarzyszy, drżąc 

jak sadzonki pomidorów wspierające swój ciężar 

na solidnych patykach, które korygują ich kształt 

Dzieci patrzą na moje ciemne oblicze 

szukając oczu do rozpoznania twarzy 

Chodzę, patrząc się na bezcelowy ruch 

Ich mobilność jest absolutnie zbędna 

Na dworcach świata mam swoje apartamenty 

President Suite z marmurową posadzką 

Oddaje mi ona swój zbawienny chłód, spokój 

Obdarty jestem z koronek tłumiących oddech i ciało 

Drapię się za uchem, spoglądając na wysokie kobiety 

w reklamówkach całe życie za 35 złotych z resztą 

Jestem cieniem, przybrudzonym krawężnikiem 

w którym zbierają się kałuże, mokre odpadki 

wsiąkają we mnie swobodnie i lękliwie 

Wystraszeni swoją pewnością siebie, uciekają 

na drobnych nóżkach, w podziemne przejścia 

Szarobura cera uczyniła mnie prawie umarłym 

co może się stać z człowiekiem, gdy nie słucha mamy 

co może stać się z człowiekiem, gdy nie słucha innych 

Moje kroki bujają się w rytmie siarczanych opowieści 

Prawdziwie niesamowite, bo oni tak zawsze 

moi kompani częstują mnie nimi jak papierosami 

Nie mam przeszłości, nie mam ani ojca, ani matki 

nie mam licznych sióstr, braci, przyjaciół, wrogów 

nie mam kochanek, ani kochanków 

nie płaczę, nie szukam pocieszenia 

ani łaski, ani litości, ani gniewu, ani ciebie 

Nie jestem samowystarczający, ale wystarczający 

dlatego jestem nieproszonym dozorcą 

komentatorem pięknych, rozproszonych detali 

Dostaję grosze od zgarbionych ludzi 

dzięki temu co dzień jem czerstwy chleb 

piję najtańsze, wiśniowe wino 

w plastikowo-kryształowym kielichu uwielbienia 

Toczą mnie w środku jakieś nieznane choroby 

których objawów ciągle oczekuję 

Z pełną świadomością przyjmuję wszystko 

Moje ciało tęskni już za rozkładem 

Czuję tę piękną i skuteczną presję 

tę dyskretną elegancję wycofywania się 

w środku przyjęcia 

Pieśń szósta. Ośrodek wypoczynkowy z kokosem w logo

Chłodny poranek zaglądał mi ostro w oczy 

jego mocne uderzenia to jasna tenisówka 

Prosto w głowę pachnącym butem z gumy 

W mojej głowie jeszcze vino bianco 

w plastikowej paczce, z kraju kwitnącej wiśni 

Odkleiłem powieki ważące na oko pół tony 

Przeprowadzając sondę, zbierałem na bułki 

Tematem sondy był wpływ poezji metafizycznej 

wpływ na codzienne życie młodzieży licealnej 

Jakaś piękna kobieta o niewyraźnych rysach 

podarowała mi coś niezwykłego 

w dniu mojej śmierci, amen 

Błękitny likier o smaku kokosowym 

luksusowa przyjemność, z naruszoną pieczęcią 

Siedziała przy mnie, nie mówiąc nic 

Spoglądała na mój płaszcz, cerując go wzrokiem 

Kobieta pełna lęku o swoje chude ciało 

Gdy moi kompani zobaczyli moje błękitne usta 

powiedzieli, że całowałem się z niebem 

Wysoko, wysoko w tym pięknym dniu 

Moje ciało bujał jeszcze skryty aromat kokosów 

które w egzotycznych krainach zdobią hotele 

nazwy ośrodków wypoczynkowych all inclusive 

Moje serce zaczęło wybijać nieznany mi rytm 

bardziej nerwowy, nieujarzmiony już niczym 

Rytmika zaczęła wyskakiwać poza układ linii 

Nuty nie mieściły się już w tych układach 

przestały się do nich ciągle odnosić 

Poczułem przeciągły ból w klatce piersiowej 

cicha czerń okryła moje zmęczone oczy 

Bolesna depilacja trwała zaskakująco krótko 

Spojrzałem jeszcze raz na to moje ciało 

pogrążone w przyjemnym półmroku dworca 

Porzucony odwłok, zapomniana torba turystyczna 

Czułem radość cząsteczek w stanie rozpadania się 

w podskokach z radości wracały do domu 

na progu z dala wyglądali ich widoku zżercy 

Ktoś próbował mnie przebudzić elektrowstrząsami 

robiąc mi awanturę za jego własne życie 

Słuchałem tych oddalających się dźwięków 

zmierzając już na stację Ursus Północny  

Pieśń siódma. Blu podróżuje znów

Tchnienie jak wiatr zdmuchnęło mnie czule 

ruszyłem w kierunku cichych konstrukcji 

pełen nieśmiałego oczekiwania na jakieś zaproszenie 

to wszystko przez te kokosy, jak zwykle 

Ich egzotyczna woń kołysała mnie w uśpieniu 

CHODŹ — szepnęło niejęzykiem jakieś nieistnienie 

Wszystko zaczęło się wzajemnie znosić 

ten szum był szeptem miliardów istnień 

Żaden z tych głosów nie był głośniejszy czy cichszy 

dlatego wszystkie były słyszalne równocześnie 

Chodź do nas, chodź do nas, wielość cię woła 

Jesteśmy cudnie przeludnieni 

jakże piękna ta istna katastrofa demograficzna 

w obfitości przelewamy się na wszystko 

Usłyszałem w swoim duchu rwącą tęsknotę 

byłem ścigany z wielką szybkością 

Czułem, jak wszystko ściszone do tej pory 

ryknęło przeciągle z ukrytego schowka 

odpowiadając twierdząco na zawołanie 

zaklęte w tym dźwięku, przenikliwie pytające 

Pozostawiłem wspomnienia, zbędne powidoki 

Nędzne, żebracze wybory zdmuchnięte zostały 

Przymknąłem swoje już nieoczy z powodu blasku 

gdy je otworzyłem, byłem już w czymś innym 

gdzie powietrze było gęste od Wielkiego Jodu 

Oddychało się już tylko nim 

przy pierwszym oddechu poczułem bliskość morza 

Biegnij, biegnij, zaraz je zobaczysz 

Przestrzeń była podobna do niezwykłej plaży 

Na szerokim, ciepłym brzegu zobaczyłem 

w różnych odległościach od siebie postaci 

Jeszcze były w odległościach od siebie 

czekały na przypływ, aby je zabrał 

gdy spojrzałem w stronę morza, poczułem 

AAAAAAbsolutne spełnienie mnie i wszystkiego  

Pieśń ósma. Mare¹

Wielkie, czarne, rozlewające się po policzkach 

Nieskończona liczba koncepcji, myśli, konstruktów 

powołanych z przepełnienia do przepełnienia 

do jeszcze większej obfitości przelewana 

Czułem miliardy, były wspólne i oddzielne 

Chłód owiewał mi twarz, spełniona rewolucja 

To chłód dostrzegany przez niewielu 

za słaba jakość soczewki w lornetce 

Dryfowały tu nieoczekiwane metafory 

burzycielskie i dzięki falom rytmiczne 

Były jak resztki po rozbitych samo lotach 

Drzazgi z drewna, resztki wsłuchane ostatecznie 

Nie było tam czasu teraźniejszego, passato prossimo 

Ja stałem, wchłaniałem ten widok otwartą gębą 

Pocztówka z widokiem za 1,50 

plus znaczek znaczeń, by odnaleźć nadawcę 

Wiekuiste leżenie na zabujanym w tobie hamaku 

podczas zmasowanych ataków rozwiązań 

z butelką niepotrzebnego wina oglądasz sufity 

nie dotykasz podłóg zabezpieczonych izolacją 

Dotykam głową sufitu, no proszę 

mój policzek przykleja się do niego 

no, już nareszcie nie można wyżej 

To bardzo staroświeckie standardy wysokości 

Supłana konstrukcja przyjemnie cię obejmuje 

Nie ma tu wielce oczekiwanych staruszków — owadów 

Wszystkie możliwości są tu spełniane w spokoju 

wszystkie oprócz ograniczeń, koncert życzeń 

Słowa mają tu swoje liturgiczne głębokości 

zaskakujące w swych turbulencjach i przejawach 

Sanctus, sanctus, sanctus² łamie porządki 

porządki szklanych gablotek 

porządki systematyczności gatunków 

ułożonych przez moralizatorów, przez archeologów 

Morze ma swoje przypływy i odpływy 

Teraz lekko się wycofało, odsłaniając piaszczysty brzeg 

odsłaniając swą anarchiczną antygramatykę 

Oto reklama ośrodka wypoczynkowego 

gdzie ciągle brakuje kompletu na turnus 27.07.–30.08 

Pieśń dziewiąta. Wybrzeże

Na plaży dostrzegłem resztki po ludziach 

Zbiornik je zabierze, poszerzając swoje reguły 

lingwistyczne 

Bliskość morza sprawiała, że piasek rumienił się 

był poświęcony wielokrotną ilość razy 

na wszelki wypadek uświęcany stale 

Miewa swoje ledwo słyszalne harmonie 

Niechcący porzucone muszle dające echa 

wyrzeźbione w kruchej powłoce wapniowej 

wspominają pracownie rzeźb z plasteliny 

zwiastują perfekcję w niedoskonałym tworzywie 

Północna plaża pociągała mnie najbardziej 

inaczej łamała się tu linia brzegu zwiędniętego 

Nie było tu żadnego przedstawiciela ratownictwa wodnego 

Zanurzyłem swe stopy w piaszczystym brokacie 

Moje istnienie mieniło się niczym zabawka na choince 

pełna refleksów, pełna uroczystej odświętności 

lecz pozbawiona odbić wpatrzonych we mnie 

Spacer do wysokiej kobiety, którą obrałem za punkt A 

sprawiał mi niewymowną przyjemność 

Samotny wypad za miasto w pojedynkę 

Pojedynek ze sobą samym 

W podmiejskim pociągu, dwie moje połówki 

Czy jeszcze coś Pan sobie życzy? 

Wie Pani, tak się jeszcze zastanawiam 

cienie po ciałach w formie ręczników, poproszę 

Dizionario di lingua perfetta, per favore 

jeszcze poproszę, aby pani się też spakowała 

do tych zakupów, czy zmieści się Pani do jednej reklamówki? 

Czy wszyscy się zmieszczą? 

Mój wózek złomiarza, wiecznego tułacza 

da sobie radę z takim ciężarem, z taką mnogością 

na sankach zawiozę, zostawiając po sobie ślad 

Wszyscy będą w stanie mnie wywąchać już teraz 

psy policyjne, młodzieżówki polityczne 

Moje sekretne drogi i skróty  

Pieśń dziesiąta. Psalm do kobiety ze złamanym stawem biodrowym

Kim jesteś, o piękna przyjaciółko moja 

o rudych włosach, zawsze mi się takie podobały 

spiętych jak kurtyna, tylko dwoma punktami 

Jakże twoje jasne oblicze jest olśniewające 

Piłaś zawsze esencję z herbaty, inni rozwadniali 

stąd pewnie twój herbaciany odcień 

Twoją cerę pokryły piegi i niedoskonałości skóry 

wrażliwej z tendencją do wysuszania się 

Z długimi nogami na ręczniku plażowym leżysz 

kremem posmarowana UV 100, byś się nie spaliła 

jesteś tak cholernie wrażliwa na wszystko 

Czarne okulary chronią twój skacowany wzrok 

Jednoczęściowy kostium zawodowej pływaczki 

Siedzisz tak, paląc papierosa, wpatrując się w morze 

Jego łagodna rytmika odpowiada echem w tobie 

Cóżżeś zrobiła, o moja piękna przyjaciółko 

że znalazłaś się tutaj, na tym dziwnym brzegu? 

Czy nosiłaś etiopskie dzieci na uszach 

a może byłaś artystką społecznie zaangażowaną 

wzruszałaś się na samą myśl o mniejszościach? 

Może dostałaś pokojową nagrodę Dżingis-chana 

Zapach od morza morski swąd oddaje, czy wiesz 

masz piękne ramiona i spokojny oddech w sobie 

Czy mogę położyć się przy tobie na ręczniku? 

Przyglądając się wnikliwie, skorzystać z tej okazji 

kiedy jesteś taka plażująca i obojętna wobec mnie 

Nie proponuję ci romansu w stylu country rose 

po prostu położę się obok ciebie, spojrzysz na mnie 

swoim szarym spojrzeniem z rudym owłosieniem 

Więc zlituj się, o zlituj 

Bądź miłosierna, zdejmij te okulary 

No pokaż mi się wreszcie 

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Pieśń jedenasta. 29 minut i 3 sekundy

Pięknie piejesz, o nieznajomy, budzisz mnie 

Pięknie piejesz, o nieznajoma, budzisz mnie 

Prosząc mnie o głośną odpowiedź na ciebie 

Tajemnicze reguły zawołały mnie tutaj 

niepotrzebne jest mi ich zrozumienie 

Jestem kobietą ze złamanym stawem biodrowym 

Moje dawne gesty zakończyły się wreszcie 

Oceniam je jako niedostateczne formy baletowe 

wywijanie nogami i rękami według ustalonych reguł 

Moje całe życie to był wielki wyścig pokoju 

Ja utalentowany, lecz niedoświadczony kierowca 

w środku sezonu zaczynam spadać w rankingach 

nie potrafię sprostać wysokim oczekiwaniom 

jakie narzuca mi ambitna publiczność teatralna 

Zamiast jechać prosto, z dużym impetem prosto 

skręciłam na dziwne drogi, łykając żwir z pobocza 

znalazłam sobie mój osobisty pościg 

za tym, który kochał mnie grzecznościowo 

przez 29 minut i 3 sekundy 

potem już nie, potem już tylko płacz 

Byłam doskonałą aktorką teatralną, słodka żmijka 

tak mnie przezywali moi drobni przyjaciele 

przyjemne włazidupki liżące mi opuszki palców 

Moje role były wymagające poświęceń 

„Nigdy nie będę twoja w polu rzodkiewek” 

Wyżej oczy, wyżej nad publiczność, nad 

Melodramatycznie do granic obrzydliwości 

zakochałam się w stażyście, grał drzewo w tle 

Nikt go wtedy nie zauważył, tylko ja niestety 

Skrywał się nagi za gałęziami, wstydząc się 

Nagi, schowany przed karcącym wzrokiem 

wciągnął mnie do swojej czarnej dziupli 

na 29 minut i 3 sekundy 

potem uciekł wraz z całym sztucznym listowiem 

Obciął mi ręce, nogi, głowę, włosy, rzęsy 

za pomocą chińskiego zestawu do obcinania 

wydłubał ze mnie wnętrzności, porcja rosołowa 

Pozostawił mnie kadłubem, bez właściwości 

wypieprzonym na jakieś nieprzyjemne warunki 

atmosferyczne, wtedy było zimno i mokro 

Jeździłam cadillakiem, pijąc drogi koniak 

z gwinta, sapiąc z przyjemności i bekając 

Oto pocałunki mącące moją marność 

Słodkie pocałunki prosto w usta, z gwinta 

Załamana nerwowo aktorka biega w nocy 

Nie chciałam nikogo innego już więcej 

Byłam bogata, ale to nie było nic warte 

Zostawił mnie z jego dociskami palców 

łatwy do rozpoznania sprawca zamieszania 

Jego intensywny zapach ciągle miałam na sobie 

Jeździłam płynnie przez rozświetlone bulwary 

nawet rozbijając swój wóz w kolorze ecru 

miałam w ustach jego znakomity smak 

Wypadek spowodował moje kulawe inwalidztwo 

Miałam wiele okazji na przyjemne chwile 

z pachnącymi jeszcze produkcją, jeszcze fabryką 

ale stałam się umarła dla pustych odwłoków 

Stałam się jednoosobową zakonnicą 

odepchniętą, z wbitym kawałkiem karoserii 

w kolorze kremowym w piękne biodro 

Wycięty z tyłu mój czarny habit z wyleniałą etolą 

którą miałam na sobie w tamten wieczór 

Złożyłam śluby czystości dla tego, który odszedł 

w sumie chrzanił moją kondycję psychiczną 

Oto rzucam miliony nie pereł, ale diamentów 

przed niegodnego 

Niech kopie on te kamienie poświęcone 

Niech jego but zgniecie ich mineralne struktury 

Niech wreszcie poślizgnie się na nich 

I niech stłucze sobie boleśnie staw biodrowy 

Pieśń dwunasta. Biodro, które się zrosło

Nie miałam w sobie cynizmu ani złości w trzewiach 

nie nosiłam w portmonetce drobnych, przekleństw 

Byłam przyjemna dla środowiska naturalnego 

Moje osobiste spaliny chronione były katalizatorem 

Zestarzałam się w spokoju, narzekając na ślad 

w krągłym biodrze, choć już nikt nie pamiętał 

Świetność mojego brązowego biodra minęła z czasem 

Pokochałam swoją cichą samotność z esencją herbaty 

Miałam coraz bardziej niewygodnie spętlone buty 

wbijały mi się w moje poskręcane stopy zapomnianej 

Coraz bardziej gniotły mi się jedwabne rajstopy 

na zmarszczonych kolanach ciągle wyczekujących 

Codziennie na targu kupowałam świeże warzywa 

Gotowałam, patrząc, jak zanurzają się w gorącej wodzie 

to jedyny grzech, który wspominam z niepewnością 

Słoneczna staruszka ze zdziwieniem odkrywa siwiznę 

Często w sklepach, dla żartu, grałam zapomniane role 

ku uciesze publiczności, by się cieszyli jeszcze raz 

Umierałam spokojnie wraz z kolejnymi kwitkami 

odcinki emerytury i badań na obecność nowotworu 

Na ostatnie pół roku bólu zostałam położona 

w Umieralni, gdzie zaprzyjaźniłam się z paprotką 

z wolontariuszką, którą namówiłam na studia 

Kiedy zmieniała mi pieluchę, podawała mi mleko 

dla dzieci powyżej 6 miesiąca życia, 6 miesięcy życia 

Cicho zasnęłam którejś gwiaździstej nocy teatralnej 

oddychając spokojnie i nie oddychając już spokojnie 

Słodka ciemność przygarnęła mnie ręką, wyciągniętą 

tylko do mnie, zgarniającą mnie jak drobniaki 

Teraz tu, na plaży, moje nieciało spoczywa w pokoju 

na ręczniku w kolorze ecrú wieczny odpoczynek 

Niedługo przyjdzie przypływ, czuję to w biodrze 

Jest bardzo wrażliwe na zmiany atmosferyczne 

Zabierze mnie do siebie na zawsze, spełni mnie 

tam gdzie będę tą, której biodro nareszcie się zrosło 

Moja meta nie była więc w ramionach drzewa 

Moja meta to ramiona tego brzegu, kochana czarna toń 

Nic potrzebuję, to miłość od pierwszego wejrzenia 

Wiem, znam doskonale jej słodki smak 

Pieśń trzynasta. Pocałunek na dobranoc

Blu śpiewa

Moje współodczuwanie stało się teraz wyraźne 

Poczułem dokładny jej ślad na moim biodrze 

bolesną karoserię w sobie, którą ona nosiła 

przez lata jak drogocenną biżuterię, pamiątkę 

Leżeliśmy chwilę na jej pachnącym ręczniku 

Wielki Jod napełniał nasze resztki płuc 

wypełnieniem tam, gdzie zawsze brakowało 

czyniąc z każdej naszej odpowiedzi pieśni 

o zapomnianych melodiach i hultajskim rytmie 

Brokat lepił się zabawnie do naszych lekkich dłoni 

Pocałowaliśmy się w usta na dobranoc 

w koszulach nocnych dopasowanych do braku ciała 

wymierzonych przez szepczące dziwadła 

Oto stroje wieczorowe, strojne tylko na jeden wieczór 

na jeden cichy zmierzch, schowany przed wszystkimi 

kiedy jest tak sympatycznie chłodno, dyskretnie 

Moja przyjaciółka spokojnie odwróciła się do morza 

Nie potrzebowała mojej czułości ani głaskania 

Nie potrzebowała już mojej śpiewnej obecności 

Z dala punkt B migotał już do mnie cekinem 

Był to dla mnie sygnał dźwiękowo-świetlny 

powinienem już iść do kolejnego morskiego żyjątka 

Moje kroki znów stały się taneczne 

Mój wzrok ciekawie rysował kontury nieznanego  

Pieśń czternasta. Pieśń przejściowa

Tanecznym krokiem

Przechodzenia, dochodzenia do ciebie 

Prawie mam ciebie, prawie się zbliżam 

Poczekalnie na przejście w ścisku do uścisku 

Korytarzem długim wędruję i wrzeszczę 

Rytmiczne uderzenia z boków rozpraszają 

Po pęknięciach betonu skaczę 

byle nie na gładką płaszczyznę szlaków 

by nie iść wygodnie, skuchy obowiązkowe 

Wymagam znalezienia słodkich błędów 

tylko ich śladami wędruję zdyscyplinowany 

tany, tany, jestem kawałkiem rozpryśniętym 

wywijam rękami w powietrzu 

skacząc nad przepaściami płyt chodnikowych 

W powietrzu łapię braki słów niczym alpinista 

przyciągam swój ciężar ciała do nich 

już mogą utrzymać mój ciężar 

Zawsze mi ich brakowało jakoś 

bo to jest pieśń przejściowa 

bo zazwyczaj tak bywa 

bo nie jest to pieśń pomiędzy 

lecz to taki nieśmiały rodzaj układu rodnego 

prawie że ginekologiczny opis 

przechodzenia z bezcelu do bezcelu  

Pieśń piętnasta. Dziewica z czerwonymi uszami na plaży

Na piachu, w piachu pogrzebany 

Ma oczy zwrócone na mnie, woła cicho 

Oczekuje mnie z niecierpliwością 

chce zaśpiewać mi mleczarską pieśń 

Jego zapach unosi się z daleka 

Ciemne, kręcone włosy i wysokie ciało 

długie ramiona, czerwone uszy słonia 

pierwotnie wyzbyte żądzy, a to ciekawe 

Jedwab jego skóry najdelikatniejszy 

tkany przez nieświadomych przodków 

Panie i panowie, proszę nie piszczeć 

Leżał całkiem nagi i spokojny zarazem 

Wiatr święty delikatnie palcami czesał 

jego ukryte kołtuny, ukryte skrzętnie 

czerpał z tego ukrytą przyjemność 

Jego istnienie zwiastowało kwaśność 

Jasna, wytworna obecność na brzegu 

Na jego widok pragnąłem go już mieć 

jakbym się z nim rozstał na chwilę kiedyś 

powracając do siebie z większą tęsknotą 

Twoje ręce nie pachną ciałami innych 

Manikiur pozwala ci zachować czystość myśli 

Pachnąca pokusa pozostawiona na parapecie 

zwabia wygłodniałych daleką podróżą 

Nieotwarty dłużej zachowuje swój smak 

Wytrwale skrywany przed smażalnią ryb 

zwinięty w papierek-cukierek słodki 

O Boże, o Boże, jaki on bywa piękny  

Pieśń szesnasta. Dziewica o czerwonych uszach śpiewa

Tak, jestem nią, czystą, wyborową jednostką 

Nikt mnie nie dotknął, ja sam nie dotykałem 

choć może raz albo dwa razy z tęsknoty 

Jestem ofiarą całopalną, spaloną doszczętnie 

Tylko czerwone, zawstydzone uszy pozostały 

po mnie jako jedyna odznaka, medal za odwagę 

Śpiewam teraz postpunkowe pieśni jodłowane 

byś, piękny włóczęgo, pozostał chwilę przy mnie 

Od liceum nosiłem buty, które gniotły miękkości 

Byłem jak trup spalony dla wszystkich 

Nikt nie zna tego smaku dziwnego 

rwą się w swojej wilgotności i gotowości 

do spełniania się w tym lub innym na chwilę 

Ja, syn mleczarza, rozwoziłem ser żółty i biały 

z czerwoną obwódką po północnych wsiach 

a stare kobiety uśmiechały się do mnie cicho 

nie miały reszty, one były resztkami 

Dla wszystkich byłem raczej sfumato 

Moje krawędzie były miękkie i maślane 

nikt nie mógł mnie uchwycić za ostry kontur 

Tylko czerwone uszy do tarmoszenia pozostały 

czerwone i drażniące w mlecznym pejzażu 

sygnalizowały mnie z daleka, w nabiałowej mgle 

Z pewną łatwością akceptowałem mój brak siebie 

brak szorstkiego zarostu z powodu jego lub jej 

W czarnym podkoszulku rozwoziłem serki 

homogenizowane, do smarowania się na plaży 

Ani kobieta, ani mężczyzna 

ani chodzący na rękach czy tańczący na zębie 

nie oderwał mnie od wąchania krajobrazu 

o 4 rano, gdy już ciężarówka czekała na mnie 

na moje czerwone uszy z małą zawartością tłuszczu 

Dla wielu mogłem być nosicielem płodnych wirusów 

lecz nie byłem ani dodatni, ani ujemny 

Zbliżałem się do nich, lecz nigdy nie dotknąłem 

mógłbym przez to coś stracić z mleczności 

Przejeżdżałem poprzez ich zbiorowiska rano 

Mogłem być dupą światowców, co za frajda 

w zapasach błotnych zdobyłbym główne wyróżnienie 

za każdorazowe drżenie przed stosunkiem ze strachu 

Niepotrzebne mi były kwieciste badania ginekologiczne 

Nie oceniałem ich, tylko z daleka spoglądałem 

pozostawiając po sobie ślad czerwonych uszu 

Cóż by mi przyszło, gdybym ich wszystkich posiadł 

doznał okrzyków rozkoszy, zdziwienia sobą nagle? 

Nikogo nie obsługuję, więc nie mam nikogo 

Chciałem być takim wielkim kolektywem 

dla tych, których nie wybrałem z powodu uszu 

czerwieniących się ze wstydu bliskości 

Popuszczanie fizjologii, popuszczanie słów 

Więc dzięki temu mogę wyśpiewać tę pieśń 

wyznaczoną przez wieki tylko dla mnie 

Moja negatywna melodia przy morzu  

Pieśń siedemnasta. Uszy stają się mleczne

W dniu swojej śmierci miałem dziewiętnaście lat 

dwie plomby w zębach, jeden ubytek 

Nastrojowy zachód słońca w mojej głowie 

Była zima i wcześniej zachodziło słońce 

Była zima, więc szybciej zachodziłem i ja 

Wybuch gwiazdy, katastrofa astronomiczna 

wylew w mózgu, wylew na ten brzeg tutaj 

Zadano mi tylko jedno pytanie w przejściu 

uśmiechnąłem się, znając odpowiedź 

Anarchistyczne echo we mnie się odezwało 

śpiewne spojrzenia we mnie, na mnie 

Poślubiony z czarną oblubienicą, ulubienicą 

patrzę na jej cichy rytm, leżąc tutaj, słuchając 

Oto idę mleczny i zależny już teraz od niej 

tylko moje białe uszy jeszcze tu pozostały 

nie są już czerwone, usłyszały nowe rzeczy 

Noc poślubna tylko dla mnie, z morską tonią 

Połóż się przy mnie towarzyszu, głowę oprzyj 

Patrzmy na naszą nieznaną piękność schowaną 

przed światem tutaj skrytą, niepodglądaną 

Chowa się ona przed nami, kusząc nas 

swoim egzotycznym spojrzeniem niewinnej 

Nie musisz degustować, dzisiaj jest szwedzki stół 

kosztuj mnie z ciała bez ciała, ile chcesz 

można wywalić ten pachnący wilgocią ręcznik 

do wiecznego podcierania krocza 

Leżę więc bez ręcznika na lśniącym piasku 

Kto zna takie trudne pieśni? 

Kto zna ich smak, gdy melodia jest wymagająca 

od piejącego odpowiedniego, niemożliwego głosu?  

Pieśń osiemnasta. Korytarzem i potem prosto

Korytarzem w lewo, potem w prawo 

Lewy kąt w prawy róg wystający patrz 

Potem trochę schowam się za kaloryferem 

Potem trochę przy niesuficie zawisnę 

na półtorej godziny albo na 40 minut  

Głowa włóczęgi porysuje ściany brudem 

Rozwalę rękę o ogrodzenie, przechodząc 

boleśnie, serdecznie będzie zdruzgotana 

Potem skręcisz w przecznicę bez świateł 

zauważysz do niczego nic podobnego  

Młodzieńca pozostawiam w spokoju 

idę do punktów D i G prosto krętą drogą 

one razem machają do mnie z daleka 

chusteczkami higienicznymi z zapachem 

Chusteczkami wilgotnymi z lanoliną  

Korytarzem musisz przejść, trochę w dół 

w górę, potem szargaj się na boki 

aż odrapiesz resztki ubrania i siebie 

Szerokie i wąskie naprzemianległe wejścia 

trącanie się o pradawne konstrukcje  

W lewo, w prawo, w lewo, w prawo 

W górę, dół, w górę, dół, w górę, dół 

Niespodziewana musztra moich kroków 

Nie bój się, że zabłądzisz kochanie 

brak oznaczeń ci pomoże, na pewno  

Pieśń dziewiętnasta. Blu śpiewa dla dwuosobowej publiczności

Moje drogie plażowiczki, pozwólcie, proszę 

że będę was zabawiał niczym przybłęda 

olśniony znienacka waszą urodą i szykiem 

Pachnące świętymi olejkami do opalania 

leżycie tu razem, grając w dziwne scrabble 

za pomocą słów, lecz już z ich spełnieniami 

Obejmujecie fantazje, reakcje nieświadome 

idee niesprawdzalne za pomocą grabek 

swymi ramionami, obejmuje się razem 

Będę was teraz przedrzeźniał i przezywał 

Wasz publiczny autyzm jest uroczy, zaprawdę 

a dialog dopiero zaczęty zaprasza mnie 

Czy mogę dołączyć się do waszej gry w słówka? 

Upijemy się znaczeniami każdej litery 

jak chłodnym winem na plaży razem z butelki 

Jesteście niczym morskie potwory 

o ciekawej dla ewolucjonisty fizjologii dziwadeł 

Wasze filozoficzne śpiewy uśpiły niejednego 

Sen zachłannego podróżnika, niby to odkrywcy 

który ze zdziwieniem roztrzaskiwał się o skały 

otwardy brzeg z krzaczkami logicznymi w tle 

malowanymi pośpiesznie na potrzeby scenografii 

a potem nie mógł wykonywać już żadnej pracy 

on tak by chciał być tylko filozofem, tylko 

Wy jesteście jego dyskretnymi kusicielkami 

przez wasze pirackie pieśni pachnące tytoniem 

i morzem 

Pieśń dwudziesta. Kobiety śpiewają razem

pianissimo possibile et fortissimo possibile ³ 

Zaśpiewajmy razem pieśń dla włóczykija 

najciszej jak potrafimy, najgłośniej jak można 

Oznaczenia muzyczne w zapisie nutowym 

pochodzą z języka trudnego do translacji 

by prawidłowo wykonać utwór, musimy je znać 

Nasze gęste słowa turlają się zdziwione ciężarem 

od pierwszych brzmień, pierwotnych przedsłówek 

Jesteśmy osobliwymi chórzystkami na czele 

ubrane w białe kołnierze wszystkowiedzących 

ambitne cele, zmęczone powieki przy nocnej lampce 

Dotykając abstrakcyjnych pojęć palcami 

musisz mieć co najmniej gumowe rękawiczki 

Nasze ciała pozostawiałyśmy w kącie przy wieszaku 

na niepotrzebne lumpeksowe palta, wywłaszczane 

My raczej za życia wbijałyśmy się mocno zębami 

w wysokie półki skalne niedostępne dla wielu 

za pomocą jakiegoś w miarę ostrego narzędzia 

Byłyśmy kiedyś strażą graniczną języka 

szerokich kieszeni, w których tak wiele się mieści 

ale i wiele gubi się gdzieś na chodniku, w przejściu 

powodując nasz szczery płacz, ubolewanie 

Ubrane niczym poetki w szarobure mundury 

dla doskonałego kamuflażu na co dzień 

wychodziłyśmy nocną porą na zwiady w las 

osobiście przybliżając się do słupów granicznych 

Siadałyśmy wtedy przy nich i paliłyśmy papierosy 

Patrzyłyśmy na daleki horyzont, czytałyśmy książki 

gotowe do postawienia kroków zagranicznych 

Tutaj na plaży obfitość znaczeń nas onieśmiela 

z cierpliwością filatelisty zbieramy teraz resztki 

zagubionych, płochych, zaprzepaszczonych słów 

Leśne tropicielki z błyszczykiem na ustach 

dla niepoznaki, że sytuacja była zawsze poważna 

Pieśń dwudziesta pierwsza. Blu śpiewa do Ciuciubabki

Z oczami dokładnie zawiązanymi szalem 

nie widząc nic, znając pośrednio reguły 

kiedy kręcisz się wokół, a potem łapiesz 

łapiesz w mroku niepewności cienie 

po rzeczach i ich namacalne kształty 

To jest ta, która w czerni migotała bytem 

z harcerskim rumieńcem na twarzy 

z misjonarskim, dobrym zgryzem zębów 

Śpiewała pieśni Przechodzącej w mroku 

Niech zabrzmią dźwięki zbyt głośne na noc 

Oootakich wielkich rzeczach mówić unitarnie 

Grzebać słabymi dłońmi umykające znaczenia 

Czy ktoś bawi się w metafizyczną ciuciubabkę? 

To jest taka odmiana tej gry dla starszaków 

wywija się łapami na lewo, prawo chwytając 

uciekające sylwety, co drażnią cię, wołają 

Niewielu zostało wielbicieli tej ślepej gry 

czmychnęli przed wieczorem, bo było późno 

w sumie szybko robiło się chłodno i niewygodnie 

mama wołała już na ciepły posiłek z daleka 

więc nie warto było nawet zaczynać zabawy 

Wszyscy zaczynają śnić swoje prywatne sny 

Nikt nie chce wędrować nocnymi szlakami 

Nikt nocą nie wędruje po tych pustych ulicach 

Tu jest ciemno i niebezpiecznie i kostka brukowa 

nie gładka 

A ty sama śpiewasz pieśni ciuciubabki idącej prosto 

przechodząc w mroku, śpiewając o nim słowa 

można dostać po żebrach od przymglonych bytów 

Znałaś ukryte gramatyki i ortografie nocy 

niewielu takich zostało, co jeszcze pamiętają 

Słodkie ich głosy z chorymi gardłami 

z ciągle zainfekowanymi gardłami od wycia 

śpiewają podniesione pieśni zaciemnione 

O kusicielko metafizyki negatywistycznej 

Wódź, wódź mnie na pokuszenie ramieniem 

To jest ta, której nie było, a tym bardziej jest 

Czy mogę znów obrócić ciebie wokół 

byś jeszcze raz szukała, z niepewną miną? 

Pieśń dwudziesta druga. Pieśń Ciuciubabki

Zaczynam dla ciebie pieśń ciuciubabki 

przypominają mi się dawne reguły 

Był chłód wychodzenia z domu 

Był chłód zakładania płaszcza 

gdy wszyscy śpią już w śpiochach 

we flanelowych koszulach i pościeli 

Nocą czarne ulice są niebezpieczne 

Szłam najmroczniejszymi zaułkami 

uparcie pod nocnymi latarniami 

Czytałam książki z zakresu metafizyki 

takie pieśni śpiewali dawni brodacze 

śliniąc się nieprawdopodobnie przy tym 

Ale dziewczyna ze zmarszczonym czołem 

w naszej epoce elektryczności psuje wzrok 

od latarni na dawno zapomnianych ulicach 

zamiast zająć się doskonaleniem gotowania 

nóżek kurczaków w sosie z kiwi i ciasteczek 

To ja swoje oblicze wpisałam w nieznane 

w to, czego nie ma, a tym bardziej jest, bo tęskni 

Nosiłam w reklamówkach ze sklepu nocnego 

resztki wieczornych oddechów, modlitw 

z opaską na oczach szczelnie zawiązaną 

Czasami, gdy nikt nie widział, podglądałam 

by nie zderzyć się z innymi ciuciubabkami 

W czarnej smudze chłodnej godziny podglądanie 

Ludzie boją się bardzo ryb głębinowych 

nieznanych z nazw, one zakopane są w mule 

Niechętnie się demaskują, podając swoje imiona 

odmieniając łacińskie ozdobne sentencje 

Moim łuczywem była końcówka papierosa 

która sygnalizowała światełkiem odblaskowym 

moje ciągłe czuwanie do jutrzni, bez powodu 

bez praktycznego argumentowania funkcji 

tych godzin zgubionych, zaprzepaszczonych 

Gdyby to jeszcze miało jakieś zastosowanie 

w celu zbawienia np. insektów syberyjskich 

Odkryć, że oddech w parę się zamienia w mroku 

tylko po to, by było to zbędne i niepotrzebne 

by te ślady rozpłynęły się w niebywaniu 

Jestem kobietą Nic, zupą Nic z mąki, z wody 

Cieniem, który nosi w sobie resztki dawnego rysu 

rysu czarnej księżniczki Kunegundy 

która całe życie przemieszkała samorodnie 

Drugie piętro w moskiewskim akademiku 

ze wspólną toaletą dla niedostatecznych 

Całe moje życie jak zakładka do książek 

Przytulać się do szorstkiej logiki, prosić o czułość 

Taka randka w ciemno z niezwykłościami 

w moich zmęczonych, podrażnionych oczach 

od łapania ostrości w ulicznym mroku 

z opaską na oczach, ślepa jak niemowlę 

Wszystkie pojęcia chowają się przed światłem 

lekko się wycofują, bojąc się zwartej formy 

Ćmy i nocne owady roztrzaskują swoje czoła 

małe główki zderzone z wielką jasnością 

która jest też największym zaćmieniem 

największą ciemnością, ona ściga wszystkich 

Szłam przez noc, zapalając papierosa od papierosa 

wspominając swoich filozoficznych poprzedników 

wplatając w wieczorne pieśni resztki ich wersów 

przekazane przez tradycje słowa przekazywanego 

jak od papierosa do papierosa, moje ciemne roraty 

gdy noc nie ustępuje dniu, gdy się potykasz boleśnie 

Czarne, płaskie pantofle nigdy nie rozgniotły 

ślepych, delikatnych stworzeń w nieczytelności nocy 

stworzenia nieświadome mojego przemarszu wypełzały 

Patrzyłam wtedy na ich piękną ulotność i naprawiałam 

im złamane nóżki, bandażując otwarte złamania żeber 

Oto pieśń ciuciubabki, która przechadzała się 

na nieznanych przez taksówkarzy z nazwy ulicach 

Ręce badają byty o zmęczonej porze 

jakże słodka noc, w której tak można pięknie błądzić  

Pieśń dwudziesta trzecia. Ciuciubabka zdejmuje apaszkę z głowy

W godzinie śmierci mojej amen, w tym dniu 

W godzinie drugiej przed zimnym świtaniem 

gdy przechodziłam zmęczona nocą przez ulicę 

w ciemności nie zauważyło mnie jadące auto 

Nie paliła się latarnia elektryczna na tej ulicy 

Pijany jeszcze jakimś spotkaniem młody pan 

strzaskał się tam z moim cienistym ciałem 

pozostawiając je nieśmiało pogruchotane 

neon reklamowy Endless, w witrynie sklepu 

Odchodzenie trwało w samotności parę minut 

więc zdążyłam jeszcze ze spokojem spojrzeć 

w życie z przekrzywionym uśmiechem spokoju 

Przebite plecy i brzuch wszystko przepełniało się 

płynami hamulcowymi, olejami, keczupem 

modnym i wykorzystywanym w filmach grozy 

niskobudżetowych, prześlicznie amatorskich 

z pełnym zaangażowaniem w moje umieranie  

Usłyszałam tylko śpiewne pozdrowienie 

Miałam doświadczenie jako ciuciubabka 24 h 

Znałam ten miły chłód, ciepło powitania 

żegnania się o poranku, gdy na dzień idziesz spać 

Krzyknęłam sobą, by być dobrze zrozumiana 

Czułe spojrzenie przeniosło mnie tutaj na brzeg 

tu jest moja noc, mój poranek, moja godzina 

tu jest zakończenie mojej gry, gdy jaśnieją oblicza 

wszystkiego, co miało jedynie śliski dotyk w sobie 

W powietrzu dopełnia każde moje słabe słowo 

usprawiedliwia braki, w ramach pracy domowej 

którą ciągle sam sobie zadaje, odczuwając pełniej 

zna doskonale te koronkowe rebusy w pionie 

w poziomie rozwiązywane dla osiągnięcia błędu 

Cieszy go uzupełnianie wszystkich pustaków we mnie 

Cieszy się, że się tak bardzo starałam wpisywać 

we właściwe pola dobre pojęcia, nocną porą 

na kolanie powtórzone magicznie brzmiące zasady 

W świetle staroświeckiej latarni kontemplowałam go 

często z nieświadomością mojej krzyżówki z nim  

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Pieśń dwudziesta czwarta. Pieśń metafizyczna

to nie będzie pieśń miłosna, lecz pieśń 

która nie powinna być wyśpiewana 

bo nie ma takich głosów 

bo nie ma już takiej ciszy 

podpiwniczone okna z wilgotną głębią 

schowane przed szeroką publicznością 

zdradzają jej wytworne szaleństwo ukrycia 

moje argumenty czystej negacji 

niebyt jest bardziej rumiany niż byt 

to, co się nie stało 

moje zdrady ciche 

moje wycofywanie się 

nie w szereg, ale za szereg 

moja bierność wobec układu planet 

i promieniowania ultrafioletowego 

unitarnie zebrać wielkie przestrzenie 

tak większość ucieka między, całe masy 

pominąć mnóstwo, nie dotykając niebytu 

jeszcze ta niemożliwość zrealizowania 

dość przekonującej prezentacji, slajdów 

grafów, szlaczków, obrazków humorystycznych 

na ten nietemat 

dlatego też wszyscy się na pewno znudzą 

nie ukoronują cię, o wrajterko, o fajterko 

nie musisz popisywać się i podpisywać 

nie musisz łasić się do odpowiednich osób 

atrakcyjna wobec czerni rozpraszającej 

wyblurowana rozkoszą i egzotycznym pączem 

tańczę sama, nieoczekująca kogokolwiek  

nie będzie owacji na stojąco ani laurów 

nikt ci ich nie przyklei na ślinę do skroni 

dawno zwietrzał ich zapach na szczęście 

połamane liście laurowe wsypywane do zup  

nieestetycznie jest wkładać głowę do spływu 

obserwując, gdzie to wszystko ucieka 

co z tym dalej 

wsadź tam łeb głęboko 

każdy taki ściek trafia w końcu do Morza 

to jest moja nieekologiczna pociecha  

Pieśń dwudziesta piąta. Blu przesiada się do drugiej kobiety na ręczniku

Leżę sobie na kocu podziurawionym przez wszystko 

Pijemy razem doskonałe wino, podziwiając morze 

Przytulam was, a wy całujecie mi uszy słuchającego 

Moje nieciało leżało na jednej stronie wygodnie 

Ciemna łuna twojego mroku mocno mnie spala 

lecz teraz przewrócę się na drugi bok, kochanie 

opalając się od twojej przyjaciółki, mogę teraz 

dzielić się z wami, a wy ze mną sobą, bez urazy  

Wszyscy do wszystkich, więc możemy tu razem być 

Leżymy tu razem na końcu świata, wszystko topi się 

Siedzimy tu cierpliwie, oczekując rozwiązania nas 

zaplątanych z czasem przedłużaczy elektrycznych 

Czuwać, aż nadejdzie upragniona fala, zabierając nas 

w odmęty odczuwania w niezwykłej głośności 

Tu są nasze końcowe napisy, tytuły na koniec filmu 

Scenariusz i reżyseria, możemy podziwiać producenta  

Leżę sobie na kocu podziurawionym przez wszystko 

razem z pięknymi kobietami na plaży, przytulając się 

do braku ich ciał, których kształt określa tylko melodia 

Pieśń dwudziesta szósta. Blu śpiewa do kobiety z miłosiernym spojrzeniem

Kobieto, z drzewa miłosiernego uczyniona, módl się za mną 

Ty, co za życia szukałaś sprawiedliwości, módl się za mną 

Ty, co biegłaś spóźniona na wykłady, módl się za mną 

Denerwująca się, że dziecko nie śpi, a ty masz tyle książek 

do przeczytania jeszcze tej nocy, módl się za mną 

Samotna z dzieckiem na stypendium jadąca, módl się za mną 

Zasmucona wydatkami za miesiąc luty, módl się za mną 

Pochylająca się ze zmęczenia do przodu, módl się za mną 

Pisząca parę wersji książki o wybaczeniu, módl się za mną 

i tkliwie się przy tym uśmiechająca, módl się za mną 

Stawiająca miłosierdzie nad sprawiedliwością, módl się za mną 

O litości śpiewająca w zwartych esejach, módl się za mną 

Zapomnienie w twojej puderniczce koryguje niedoskonałości 

żeby nie nienawidzić, aby wzgardy w kieszeniach nie nosić 

Twoja elokwentna ślina to mikstura na zapominanie o tym 

że sprawiedliwość musi karać z Zaciśnięciem, módl się za mną 

Bo ty zawsze tylko  

Kyrie eleison 

Kyrie eleison 

Kyrie eleison  

Pieśń dwudziesta siódma. Kobieta o miłosiernym spojrzeniu śpiewa

Miłosierne spojrzenie przez okulary dalekowidza 

nie ćwiczyłam go przy lustrze codziennie rano 

byłam dzięki niemu bardziej ślepa od ociemniałych 

Z racji tego kalectwa musiałam walczyć z detalami 

z wykonywaniem obowiązków domowych 

Miałam dwoje dzieci, które teraz mają problemy 

z wyborem zakładu pogrzebowego w mieście 

jasne głowy, ciepłe twarze dobrze odżywione 

Wychowałam je samotnie, mój mąż mnie pozostawił 

w supermarkecie przy produktach mocno przecenionych 

i odszedł, nie chciał znać ich pierwotnej, wysokiej ceny 

Ten rabat był tylko dla niego, wyprzedaż całkowita ze mnie 

Pracowałam na uniwersytetach, piejąc rano niczym kur 

ze zmęczoną cerą, lecz z miłosiernym spojrzeniem 

Chciałam powiedzieć im o przebaczaniu spokojnym 

o zapominaniu, o słodkiej chorobie Alzheimera 

Szukałam pojęć w bibliotekach dla ociemniałych 

Szukałam, aby każdy mógł się nasycić uspokojeniem 

i nie miał tych nieprzyjemnych wzdęć u niemowląt 

z powodu nerwowego połykania powietrza i płaczu 

Wada wzroku spowodowana łagodnym spojrzeniem 

wzbudzała niezadowolenie wielu okulistów z praktyką 

Czy ślepa kobieta może być sprawiedliwa? 

Czy kobieta gotująca łagodne sosy może być sprawiedliwa? 

Czy niechciana może być sprawiedliwa? 

Przez przymknięte oczy nie widać bolesnych detali 

tych ostrych odpryśnięć z kryształowych wazonów 

one były kiedyś honorowymi nagrodami z okazji udziału 

w jakiejś letniej wojnie połączonej z koszeniem 

bardziej wystających ciał, dłoni i rozumów z tłumu 

Te zmiecione resztki pod dywan z zagiętym rogiem 

jak w pamiętniczku z twardą oprawą albumową 

z dopiskiem na zgiętym rogu ku pamięci i ku przypominaniu 

gdzie przeprowadzić tę niechcianą granicę wybaczenia 

kredą narysować ją za pomocą drżącej ręki 

Ja widzę tylko detale kulące się w miłosierną całość 

Choć są rzeczy, które odrzucam od jej obłego kształtu 

te drobiazgi bowiem w swej jaskrawości przeczą jej 

Miażdżycowe zapomnienie siebie w funkcjach 

Wzrok oparł się więc miękko na niedowidzeniu 

gdzie wszystko zaczyna być całością, niepomijającą  

Delikatne macanie pod spódnicami świata 

Uchylając je  

Pieśń dwudziesta ósma. Wada wzroku się powiększa

Wada wzroku się nareszcie powiększyła 

Jestem teraz bardzo niewidoma, a tym więcej widzę 

Niepotrzebne są mi więc grube okulary do czytania 

soczewki, lupy zegarmistrzowskie wszczepiane 

Problemy z sercem miłosiernym pod bluzką 

z sercem, od którego odchodziły złote promienie 

łuny kolorowe sugerujące mój wewnętrzny blask 

Już dawno było widać ciche nieprawidłowości 

Czy to jeden z tych złotych, ostrych promyków 

przez przypadek wbił się w drugą stronę tak 

że malowane kropelki krwi sączyły się skrycie 

pod koronkową bluzką kości i ścięgien kolorowych 

Podczas rozmowy z dziećmi przy kawie zbożowej 

serce malowane przetarty dźwięk wydało 

Jęknęłam, a pauza wcisnęła się w żelazną rytmikę 

słaby wzrok osłabł jeszcze bardziej w tej chwili 

wśród krzyków zdumienia dzieci odchodziłam 

ich płacz i zdezorientowanie sytuacją łaskotały jeszcze 

Promyki pozłacane mojego słabego serca błyszczały 

ściągane za pomocą Magnesu z plusem i minusem 

Podniosłam swoje oczy z miłosierną wadą wzroku 

a wtedy zostałam porwana z wielkim zdecydowaniem 

na tutejszą plażę, łagodnością swego klimatu ujmującą 

Teraz leżę na ręczniku o nieostrych krawędziach 

w błyszczącym brokacie siedzimy tu razem, odpoczywając 

razem gramy w scrabble, czekając, aż litery roztopi fala 

która mieni się niezwykłymi barwami z daleka 

wszystkie odcienie miłosierdzia w nieskończonej ilości 

Tu słowa nareszcie wypełniają się potencjalnościami 

ich krawędzie ciągle są przebrzmiałe z nadmiaru znaczeń 

na ten nasz brzeg leżących spokojnie i zapiaszczonych 

Tutaj jest sens w słodkim bezsensie gry popołudniowej  

Pieśń dwudziesta dziewiąta. Blu przechodzi do punktu F

pieśń antyarchitektoniczna

Na czarnej plaży nie ma już żadnych budowli 

ani z piasku, ani z kamienia na brzegu 

Nic już nie musi być konstruowane, opierane 

Nie ma żadnych oparć ani sił ciążenia 

Nic nie musisz już wykreślać na kalce 

Nie potrzebujesz różnicować grubości linii 

widzialnych i cieńszych, prawie niewidzialnych 

albo nieistniejących przerywaną linią 

Nie znajdziesz tu żadnych drogich przyborników  

No spróbuj zrobić makietę mojego niekroczenia 

No spróbuj zrobić makietę mojego odchodzenia 

Przygotuj planszę, gdzie narysujesz moją niedrogę 

Niech będzie perfekcyjnie wykonana na tekturze 

Niech nic już nie będzie na pachnącym papierze 

Jeśli pozostanie pusta, będzie zaprawdę pełna 

Ulep to swoimi higienicznymi łapami, z piachu i błota 

bez projektu, bez niczego, na golasa, z brudzeniem się 

Taka niezwykła jest droga od punktu C i D do F  

Powinna być zrealizowana w ramach konkursu 

pająków zaangażowanych z okolicy do happeningu 

one robią to ze śliny i włókien, gdy nikt nie widzi 

To linie słów niewypowiedzianych, rozpiętych 

pomiędzy w miarę stałymi, czarnymi gałęziami 

Po takim moście przejdę, nie raniąc się, do ciebie 

mój kolejny ochotniku, mój dawco opowieści 

Skopane resztki kształtów przesuwa dalej wiatr 

Foremka po moim kształcie pozostawia ślad 

powielony wielokrotnie w celu osiągnięcia rytmu  

Pieśń trzydziesta. Blu spotyka człowieka o trzydziestu dłoniach

Czy jeszcze możliwy jest taki stwór niezwykły 

który ma trzydzieści dłoni na co dzień? 

Zgadnijmy więc, kto to, wyglądający jak Rozgałęzione 

trzydzieści dłoni i naturalne spojrzenie 

To jest taki stwór, okaz morza przetrzymywany tutaj 

niczym ryba w akwarium, można mu się przyjrzeć 

przed jego powrotem do morza, pooglądać trochę 

Niezwykłe ubarwienie skóry i mnogość zakończeń 

Ma tyle dłoni głaszczących, karmiących potomstwo 

czuły ojciec, bez zacięć maszynką przy goleniu 

z jogurtami biegnie do kasy, by zdążyć do teatrzyku 

na spektakl dwudziestego pierwszego dziecka 

On nigdy nie zapomniał, choć to nieważna sztuka 

syn gra ostatniego w tłumie, ale ma wypieki na twarzy 

ma tremę i tylko sprawdza, czy ojciec wieloręki jest 

Usłyszał, że dwudziesta druga córka płacze 

za marynarzem, siedział z nią w nocy, słuchając jej 

Karmił swą owłosioną piersią najmniejsze bliźnięta 

na przemian z ich natychmiastowym przewijaniem 

Je wszystkie głaszcze po wygłaskanych już głowach 

przynosi z pracy paczki okolicznościowe dla nich 

Dzieląc zawsze sprawiedliwie, za pomocą dłoni 

za pomocą żylastych trzydziestu dłoni 

Wielkie, kolorowe szczęśliwe wstęgi wokół niego 

Wszystkie dzieci doskonale znają każdą z tych rąk 

ich linie papilarne i prawie niezauważalne detale 

robią sobie konkursy, teraz ty znajdź różnice 

między dwudziestą pierwszą a dwunastą ręką ojca 

Czy można tak licznie, tak sprawiedliwie kochać 

wszystko jednocześnie i dostrzegać każdy smutek? 

Wyławiać z ich spojrzeń, łagodzić każdy ból 

nigdy nie załamując ze zmęczenia licznych ramion 

Pieśń trzydziesta pierwsza. Człowiek z trzydziestą pierwszą dłonią śpiewa periplus⁴

Będę śpiewał periplus dla ciebie, pieśń dziwnej mapy 

dlatego, że zawsze trzymałem się widocznego brzegu 

Nie odważyłem się wpływać na otwarte przestrzenie 

zawsze obserwowałem brzeg dla bezpieczeństwa 

lękliwe nawigując według znanych mi punktów 

Zbudowałem wiele portów wokół mojego wybrzeża 

cały czas pływałem kraulem pomiędzy miastami 

Z czasem łatwiej mi było przemierzać te odcinki 

przybywało mi coraz więcej ramion do żeglugi 

W każdym z tych portów moje rybie potomstwo 

Kochałem je tak mocno, tak chciałem im pomagać 

że ciało samoistnie wypuszczało nowe ramiona 

Stałem się więc drzewem z wieloma zakończeniami 

Moja królowa-matka-pszczoła pisała pieśni dla dzieci 

ja wypływałem, spotykając każde z moich Licznych 

Oczekiwano mnie z radością i niecierpliwością 

Znałem każdy ich grymas, każde załamanie głosu 

każdą pliskę skóry i sposoby wielu zachowań 

Analizując swoje błędy wychowawcze przy herbacie 

opowiadałem im zamorskie opowieści wieczorami 

Do mojego łóżka przed nocą schodził się tłum 

Chcą tylko przy mnie być czuć mój morski zapach 

od ciągłego pływania kraulem za pomocą tylu ramion 

Z daleka co dzień wszystkie widziały moją banderę 

wtulały się w moją zniszczoną solą i słońcem koszulę 

tropiły każdy jej wątek, lepiej mnie zapamiętując 

Kładłem je spać, przytulałem do siebie, słuchając ich 

rytmicznych oddechów wpływających już w noc 

by jutro z piskiem radości przywitać kolejny dzień 

na pływalni 

Pieśń trzydziesta druga. Trzydzieści dwie dłonie do potęgi n

Naturalną konsekwencją licznego rozgałęzienia 

był nowotwór mojego zdeformowanego ciała 

Rozrastał się on wraz z moimi kończynami 

pod skórą zamieszkał i był nielegalny 

Piszczałem wewnętrznie z przeciągłego bólu 

ciągle zatykając sobie licznymi rękami usta 

Twarz wysuszała się z niepokoju 

a w dłoniach pierwszy raz poczułem drżenie 

Wielkie dziedzictwo moje pozostanie same 

dorosłe dzieci będą karmić młodsze filetami 

Otwarte buźki ze zdziwienia, że odchodzę 

Zapamiętałem ich pożegnanie z refrenem 

każde z nich było długą, samodzielną zwrotką 

rytmiczne zderzanie się 

codziennie z ich kamienistymi brzegami 

Kolejna dawka morfiny na uśmierzenie bólu 

serce stęknęło w skurczu podwodnym 

znużone zmęczeniem tego opierania się jeszcze 

Wszystkie moje dłonie cicho opadły na pościel 

spokojnie na dno morza opadałem, czując chłód 

Zostałem złowiony słowami Obcokrajowca 

liczne ramiona wplątały się na szczęście 

w najpiękniejszą z sieci utkanej z pytań do mnie 

Zostałem wyrzucony tutaj na czarną plażę 

Teraz gałęzie z każdą pieśnią mnożą się 

coraz liczniej, coraz liczniej zajmują miejsca 

obrastają mnie jak porosty niezwykle płodne 

Jest to znak braterstwa z tym, co ma najwięcej 

ramion, a każde możliwe zakończenie je zna 

Nasycę się więc nieskończonością na brzegach 

choć zawsze śpiewałem periplusy⁵ blisko lądu  

W tej mnogości zachowam ostrość wszystkiego 

każdego detalu obrzędowego przy nawigowaniu 

na nieznane lądy  

Pieśń trzydziesta trzecia. Do następnego przejścia

Prześlizgnę się na brokacie piasku przeciągle 

za pomocą jednego, mocno rozkraczonego 

gestu tanecznego z akompaniamentem słów 

dotrzeć do następnego chętnego z publiczności 

wybranego, oderwanego od czynności ciała  

Na palcu średnim mojej lewej stopy tańczyłem 

Dawne wykonanie pozy łyżwiarki chińskiej 

która wygnie się tak mocno, boleśnie dla was 

chce być taka piękna i najwyżej oceniona 

przez komisję, która nie lubi Chińczyków  

Dawne konkursy odbijają się we wspomnieniu 

lecz teraz mój najdrobniejszy ruch powieki 

jest doceniony u napełnionych wszystkim 

Mój taniec jest więc wolny od choreografii 

Chybotliwe echo naśmiewa się ze wzorników  

Płynę teraz na tafli wszystkiego najlepszego 

Jestem wśród finalistów mistrzostw świata 

Paraolimpiady dla nie do końca sprawnych 

gdzie wszyscy dostaną swoje złote medale 

za niedokładne wykonanie figur na lodzie  

Pieśń trzydziesta czwarta. Blu spotyka czarną Bambolę⁶

Czy przy tobie jeszcze można coś skomleć? 

Ty jesteś taką bambolą, z różnymi funkcjami 

możesz mówić mama, możesz nawet sikać 

Słodki wyraz twarzy, nadzwyczaj słodki 

Gdybym był gwiazdą muzyki rozrywkowej 

śpiewał co roku na festiwalu San Remo 

gdzie podstarzali łysiejący, gdzie młode kicie 

to bym wzruszał się infantylnie nad dolą lalki 

made in Rwanda or Republic of China 

Jak słodko można chrzanić i wzruszać się 

Małe, czarne bambole z Afryki transportowane 

Czyż moje wzruszenie nie jest śmieszne 

jest kłamliwe, bo wymówione na głos? 

Śpiewanie na głosy, teraz już tak potrafię 

Czy tylko łzy wylewać do kwiatów ogrodowych 

nad dolą światów trzecich i czwartych, i piątych 

Popatrzmy na zdjęcia małych, głodnych ust 

czarnych, małych gardeł ze strunami 

na których grana jest bardzo dziwna melodia 

Jakże straszliwe są te pęczki warzyw 

te cenne darowizny, wypieprzone na boki 

z nadmiaru, zbyt niskiej ceny rynkowej 

Nie opłaca się ich przechowywać dłużej 

w drewnianych skrzyniach płynących 

Język jest bezużyteczny i pachnie tandetą 

zakwiecone wersje opisujące czarną skórę 

Ładne litery z motywami etnicznymi 

informują, że jest to wersja second skin 

Nawet jak się histerycznie bronisz chirurgią 

staje mi wszystko w gardle i krztuszę się 

i duszę, i wypluwam, i znów dławię się 

ciemniejszą wersją kaszki manny na mleku 

Chodź do mnie, moja mała dziewczynko 

bawisz się teraz wiaderkiem na plaży 

budując nieznane rzeźby minimalistyczne 

Nie będę trzaskać twoim plastikowym ciałem 

w kaloryfer, sprawdzając, czy jesteś odporna 

jaki dźwięk dasz przy tym do akompaniamentu 

Nie będę białym kolonizatorem gwałcącym czerń 

Nie będę ci obgryzać paznokci nerwowo 

ani też czesać twoich włosów w ciągłe dekoracje 

Nie posadzę cię obok mnie, byś mi towarzyszyła 

lecz ja przysiądę się do ciebie, ja będę twoją kukłą 

dla ciebie choć przez chwilę, kukłą drugiego sortu 

zakopaną tylko dla twojej zabawy w piachu 

bym to Ja śmiesznie i litościwie wyglądał  

Pieśń trzydziesta piąta. Bambola z funkcją śpiewania

Mam taką funkcję w sobie, mogę śpiewać 

Funkcja niezwykle pożądana wśród was 

kolekcjonerów pamiątek z dziwnych miejsc 

Czarne wydłużone rzeźby z pseudohebanu 

Udawanie materiałów, udawanie wzruszenia 

z udawania ciebie i mnie, wiekuiste podróby 

Jestem wieczną sierotą pozostawianą w przejściach 

Czy ktoś mnie przygarnie ze względu na wygląd? 

Mieszkałam w Kinoni, rodzice zginęli w walkach 

Nikt nie znał ich z imienia, z nazwisk źle napisanych 

Nikt mnie nie znał, leżałam jak porzucona zabawka 

która pociesza wokół wszystkich swymi zdrobnieniami 

bez tkanych białych kwiatków na bluzce 

w ułożonych pęczkach, w pęczkach smażonych 

bez żadnych wstążek na sukience, trzeba oszczędnie 

Przy ulicy Pamiątkowej jest taki smutny plac zabaw 

porozrzucane są tam deszczowe mioty dżdżownic 

tak boleśnie czują wszystko w porach suchych 

braki opiekunów do przytuleń, choć chwilowych 

a ja żywiłam się zgniłymi bananami 

więc nimi pachniałam doszczętnie 

Mój głód był największy na świecie 

Byłam głodna wszelkich bananowych eliksirów 

radości i zapachów szczęścia, i najedzenia 

Cała lepiłam się od słodkości porzucenia 

od odwróconych spojrzeń w inne strony 

dlatego przyczepiałam się do wielkich drzew 

gdzie czułam się bezpieczna, gdzie duża mama 

przyjaźnie częstowała mnie tłustym cieniem 

zawsze nachylając się do mnie gościnnie 

Pieśń trzydziesta szósta. Bambola traci swe funkcje

Czarna, cicha, bezkrwawa rewolucja 

wyzwolenie z wiekuistego głodu 

Dzień, gdy deszcz dźwięcznie bębnił 

w suchą skórę ziemi, zmuszając ją do rytmu 

Przewożono mnie ciężarówką z innymi dziećmi 

do innego miejsca, do sierocińca w gęstych lasach 

Wypadłam z ciężarówki, boleśnie upadłam 

na zadżunglony dywan mchów i porostów 

Nikt nie usłyszał mego słabego głosu w tle 

Musiałbyś bardzo podgłośnić, by usłyszeć 

Zaczęłam płakać, bo wiedziałam wszystko 

że to będzie ostatnie porzucenie, byle gdzie 

Deszcz płukał moje włosy, moją sukienkę 

ja skuliłam się w kulkę i schowałam się 

pod dużym, prawie opiekuńczym liściem 

Leżałam jak szyszka, co nieoczekiwanie spadła 

pachnąca z wolna zapachem ziemi i rozkładu 

Wilgoć lasu była wielka, tajemnicza, zachłanna 

Wiedziałam, że nikt już nie znajdzie mnie w dżungli 

Byłam wielkim głodomorem, skurczonym z lęku 

w zieleni najpiękniejszej, mruczałam wtedy 

najsmutniejszą piosenkę świata 

Nikt nie słyszał, to nareszcie mogłam śpiewać 

w uśpieniu odchodziłam, w zapomnieniu 

zapomnieniu wszystkiego przez wszystkich 

Deszcz rozmył wielki liść, pod którym byłam 

skryta byłam całe życie, skrywana po kątach 

przez prawie osiem lat, dwa dni kamuflażu 

mój sen rozpuścił się w wodzie i soli  

Nastało to, poczułam w sobie wielkie znalezienie 

ktoś czekał cały czas na ten moment znalezienia 

już nie jako Bambolę, ale by kochać mnie bez skór 

zaspokoić mój nieprzenikniony w czerni głód 

Zostałam wtedy tak mocno wtulona w Wielkie Czucie 

obdarowana wielkimi skarbami i słodyczami 

Byłam odnaleziona po ukrytej we mnie informacji 

do kogo należę, z adresem, że ktoś czeka, gdy zginę 

Zwracaj mnie właśnie tam, gdzie jestem teraz 

Moje wielkie dosycenie spełnia się bez przerwy 

bez przerwy na funkcję, na tę kanapkę z kiełbasą  

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Pieśń trzydziesta siódma. Pieśń rzeźbiarska

Dalsze przechodzenie, poruszanie się za pomocą wiatru 

Rzeźbiony jestem podczas moich mistycznych spacerów 

Pod skórą rzeźbią mnie słowa głęboko, boleśnie niekiedy 

Rytmiczne strupy po nich na śliskim ciele podróżnika 

W powietrzu rysują się słowa właściwe 

odrzucając niepotrzebne kawałki moich tkanek 

Materiał odcinany odsłania właściwy kształt głęboki 

Drążą mnie pewne brzmienia prawie muzyczne wokół 

bardzo ostre, łagodne zarazem uderzenia dłuta w cielesność 

Ostatnie poprawki, szlifowanie do gładkiej chropowatości 

Tutaj znaczenia są bardzo wnikliwe i docierają celnie, oj  

Przechodzę przez ich delikatne łuskanie i pieszczoty 

zabierają coraz więcej zbytku z mojego nieciała 

Wielkie szczotki w myjni samochodowej przenikliwe 

wycinają resztki styropianu cichego, ciepłego, izolacyjnego 

Strzepuję się z niego, z jego resztek, strzepuję się z siebie 

Idąc po brokatowym piasku, nie mając głowy na karku 

w murzyńskim tańcu zbliżam się do następnego przystanku 

Rytmiczne uderzenia we mnie, ślady słów mnie biczują 

dla pięknego niewyglądu, dla nieistotnego nastroju sytuacji 

To one jeszcze mnie określają, trzeba jeszcze zamieść resztki 

Sam jestem teraz zaskoczony swoim prawidłowym wyobrażeniem 

Śpiewam pieśń rzeźbiarską, rozkruszając się w brokat dekoracyjny 

bliski morskiemu oddechowi, bez wygimnastykowania się w pocie  

molto allegro

Pomału gubię swoje nogi i ręce 

O rzeźb mnie, rzeźb, słowo wiekuiste 

Pakuj mnie w czarne foliowe worki 

te rozproszone tłuszcze po mnie 

Niech całkiem nowy stanę przed tobą 

wszystko zgodnie z naturą materiału 

słuchając jej technologicznego szeptu 

Nic nie będzie przeciwko mnie 

pogłębi mnie bardziej do środka 

za pomocą nowej wymowy 

Pieśń trzydziesta ósma. Blu spotyka Ricarda

Na polaroidzie z 1982 roku stałeś mniej więcej 

w takiej samej pozie, mrużąc oczy tak jak teraz 

w wypłowiałych resztkach traw, jasnych 

w pogniecionym podkoszulku z szarym napisem 

Teraz znów tak stoisz w białych nietrampkach 

patrzysz zmęczonym wzrokiem w stronę wody 

Schodzi ci po raz ostatni skóra, od opalania się  

Na nieudanym zdjęciu typu polaroid z 1982 roku 

mrużąc ze zmęczenia oczy, w podobnej pozie stoi 

wysoki żebrowany, w ciemniejszej wersji językowej 

Smutne oczy patrzą na zamorskie krainy, za 

Wygniecione, ciemne ciało wydzierane przez słońce 

Ręce jakieś takie niepotrzebne, kieszeni brak 

w podkoszulku z mocno wypranym napisem  

Na plaży stoi postać jak na polaroidzie z 82 roku 

Czarnuch ukochany w wypłowiałych kolorach odbitki 

zdjęcie bardzo nietrwałe, rozsypujące się w dłoniach 

Stoi jak patyk wbity w piasek, jako mój ostatni punkt 

Z daleka dostrzegam jego rysy twarzy, to mój brat 

który raczej nie bywał na zdjęciach, bo uciekał 

Stoi w podartej koszuli z napisem Paradise Tours  

Przewrażliwiony bardzo 

Przebarwiony bardzo 

Podatny na farbowanie 

od wszystkich materiałów 

Pieśń trzydziesta dziewiąta. Blu śpiewa do brata

Powoli zajeżdżam do zajezdni na końcu świata 

Ostatni pasażer na gapę wsiada na końcowni 

w łagodnym przyzwoleniu mroku i świateł 

Widzę jego odbicie w szybie przybrudzonej 

podobny jest trochę do mnie, mruży oczy z dala 

bojąc się ślepoty od mocnych uderzeń z boku 

czarnego słońca prosto w twarze, bez przygotowania 

prosto na rozdziawione twarze, bez przygotowania 

Jesteśmy razem z tajemnego zakonu braci zgubionych 

Mamy habity uszyte trochę ze smutnych spojrzeń 

z klauzurą wiekuistego śpiewania i milczenia 

Na naszych biodrach sznur przewiązany luźno 

by czuć, że jeszcze istniejemy, by mieć dowód 

wszystko wskazuje na to, że już nie jesteśmy 

Mój zszywany ściegiem amatorskim brat-brak-wrak 

na plaży z rękami pokłutymi w różne wzory 

Teraz możemy się z radością porównywać 

nasze podobieństwo odkryć dopiero tutaj 

ten sam sposób seplenienia, z dużą ilością śliny 

cicho, niewyraźnie, nerwowo zadając sobie rebusy 

nie w formie haiku czy też zdania z myślnikami 

ale formie mnogiej, barokowo zaprzepaszczonej 

z dużą liczbą detali i zbędnych szczegółów 

które płodzą się bez ustanku, po kilkanaście miotów 

na minutę z każdego słowa, z każdego brzmienia 

nasza rozrzutność słów, dźwięków, obrazów 

których nie ma gdzie przechowywać z nadmiaru 

Jak my się mamy zmieścić z tym wszystkim 

Czy jest jakieś rozwiązanie naszego problemu? 

Czy jest jakiś funkcjonalny system meblowy 

do przechowywania tych bytów niepraktycznych? 

Nasza reguła została spisana wiele wieków temu 

reguła opierała się na specyficznym mrużeniu się 

Miło cię tu widzieć, umorusany w brokacie bracie  

Pieśń czterdziesta. Rebus II

Mógłbym się nie dzielić z nikim ułomkami w koszach 

swoimi utopiami utopionymi na dnie wanny, bez korka 

Mógłbym się schować przed innymi w roli scenografa 

skrywając swoje ludowe misje, sugestia tła jedynie 

Lecz ty, Rolando, ze złamaniem otwartym swojego bycia 

przyszedłeś we śnie moim, wkradłeś się na paluszkach 

innych nie budząc w środku nocy, nie przeszkadzając 

Przyszedłeś z rebusem w kieszeni w piżamie dla dziecka 

Czemu obdarowujesz mnie takim dziwnym darem? 

I nie rozpłynąłeś się na moją milicyjną komendę? 

Lecz stałeś, pozując jak na zdjęciu polaroidowym z 82 roku 

gapiąc się na mnie z błagalnym wyrazem twarzy 

Twoja przenajświętsza wrażliwość właściwa tylko tobie 

Opowiedz, jak to się stało, że leżałeś taki umierający i pokłuty 

w miejskim szalecie zarzyganym przez anorektyczki 

Matka nie dostarczyła ci odpowiedniej ilości witamin? 

Twoja dieta za uboga była w warzywa, w owoce? 

Po co przychodzisz do mnie z takim głupim wyrazem oczu? 

Więc stałem się prawie cycatą ratowniczką z patrolu 

słoneczną ratowniczką wyciągającą twego trupa na brzeg 

bez szansy na jakąkolwiek reanimację, zmartwychwstanie 

przyglądając się tobie uważnie, drobiazgowo cię opisując 

Chciałeś mi coś przekazać, jakiś rebus nierozwiązywalny 

Mówiłeś do mnie w niezrozumiałym mi z brzmienia języku 

Stałeś we śnie, szeptałeś z trudem tak, jakbyś dopiero się uczył 

wypowiadać prawidłowo zdania, wyrazy, dziwne słowa 

To było jak ciche pojękiwanie niemowy z trudem fałszu 

Szeptanie słów, które były zamazane korektorem i wydrapane 

nożem introligatorskim, zdarte z warstwy rozumienia ich 

Resztki zostały zamazane markerem Universal Permanent 

jednak coś tak mocno tkwiło pod tą warstwą skrytą 

chowało się pod czarną folią malarską, zachęcając 

by wymacać kształt i radośnie krzyknąć, aha 

W twojej mowie nowe są brzmienia słów 

Jak być jeszcze zrozumiałym 

nie umiesz powiedzieć 

to jest twoja pokuta 

brak słowa 

— 

Wszystkie znaczenia tkwią pod absolutnie szczelnym kamuflażem 

ze słomy, z kamieni, ze szmat maskujących głębokość pułapek 

Musiałem tę pieśń wyśpiewać za ciebie, udając twój ton głosu 

Musiałem wniknąć w nieczytelne warstwy, w resztki pozostające 

Gdyby się tak nie stało, musiałbyś czekać w zakładzie utylizacji 

odpadów higienicznych dla niewystarczających, w oczyszczalni 

Niech więc zabrzmi wreszcie twoje śpiewanie pełnym głosem 

tańcz przy tym z radości, wykonując przy okazji Nieboskłony 

wymachuj dziurawymi rękami jak białymi flagami na znak 

twojego oficjalnego poddania się  

Pieśń czterdziesta pierwsza. Ostatnia chwila Czyśćca Ricarda

Ricardo śpiewa wreszcie

Otwierasz mi usta bardzo szeroko do badania 

do dentystycznego, laryngologicznego dźwięku 

tak, aż moja żuchwa swobodnie odfruwa na bok 

Śpiewam nie za pomocą słów, ani też jakiejś składni 

swoim ulotnym niebyciem mruczę cicho 

resztka obecności jeszcze pomrukuje z ciepła  

Nie będę śpiewał o moim przewrażliwionym bycie 

Nie będę śpiewał o moim tłustym ojcu Heliosie 

Nie będę śpiewał o mojej matce porwanej przez morze 

Nie będę śpiewał o połykaniu kwaśnych winogron 

Nie będę śpiewał o mojej śmierci 

Nie będę śpiewał o niegodziwości wspaniałych narkotyków 

Nie będę śpiewał o moralizowaniu i niemoralizowaniu 

Nie będę śpiewał o jasno i sterylnie wyznaczonych szlakach 

Nie będę śpiewał o moim błądzeniu i niebłądzeniu 

Nie będę śpiewał o ostrych kamieniach w mojej stopie 

Nie będę śpiewał o smutnych spojrzeniach 

Nie będę śpiewał o nadmiarze śliny w słowach 

Nie będę śpiewał o tobie siostro moja, bracie mój 

Nie będę śpiewał już o niczym, wszystko zostało mi darowane 

za jedno słowo 

Nie jest ani miłosierdziem, ani przebaczeniem 

lecz czymś zakochanym w tobie tak, że zapomina 

że jesteś zafajdany resztkami po wczorajszym obiedzie 

że masz resztki farby pod paznokciami i ją ciągle wyjadasz 

badając, jaki smak ma zdrapywanie do białości, do czystości 

Nie umiesz zawołać, zabrakło ci słów, których nadużywałeś 

Pozostały ci tylko puste uderzenia w blachę w rytmie zdań 

może by się ktoś domyślił, że jest to rodzaj alfabetu Morse’a 

lecz bez znaczeń, bez znaczenia dźwięki te były 

Wybacza ci wszystko, przyciąga cię do siebie 

za kręgosłup ze skłonnościami do skoliozy 

Pieśń czterdziesta druga. Blu śpiewa o śmierci Ricarda

Nie jest łatwo nosić brzemię zachrypniętego głosu 

Czy mam stanąć tak jak ty, domalować sobie twoje rysy 

bardziej przekonująco zagrać twoją rolę ducha? 

Niech więc będę twoim głośnikiem, twoją tubą głuchą 

będę tłumaczem twojego milczenia, tak jak kiedyś 

Teraz będę cię tłumaczyć, jeśli pozwolisz jeszcze raz 

Byłeś wiecznie rozmazywany przez swojego ojca 

który jednym ruchem przekreślił ciebie, twój łupież 

przydługie ręce, chude nogi, zmrużone oczy 

Nikomu się nie chciało rozczytywać niechlujnych słów 

znaczenia ich ulegały destrukcji, coraz większej korozji 

język stawał się dla ciebie coraz bardziej bezużyteczny 

W końcu zamilkłeś, postanowiłeś to sobie na zawsze 

Twój głos stawał się coraz smutniejszy i gorzki niewybaczalnie 

Coraz więcej byłeś podziurawiony przez ostrza strzykawek 

ten właśnie las piniowy sprawił, że stałeś się durszlakiem 

dlatego wszystko przepływało, nie czując żadnych oporów 

W miejskim szalecie leżałeś i umierałeś, dosyć to zabawne 

na pewno melodramatyczne, sentymentalne tak zdychać 

za ostatnie pieniądze ukradzione z torebki 

uszytej z wężowej skóry 

Widziałeś kolorowe ściany, przenikałeś przez nie 

dzięki dziurawej chemii, przenikałeś przez meblościanki 

Byłeś tą nieważną literą alfabetu, tą ostatnią, tą zbędną 

dla porządku słów, dla języka, konstrukcji ze sklejki 

Leżałeś, opalając się w pełnym lśnieniu lampki łazienkowej 

opierając swoją przyciężką głowę na śmierdzącym sraczu 

Dworcowałeś przez wiele tygodni, więc cuchnąłeś 

swoją obsikaną fizjologią, śliną ściekającą z ust jak jad 

Byłeś taki zmęczony paradą wenecką tych głosów 

we śnie twoje serce, niepewne kolejnych uderzeń 

przestało ci wreszcie służyć cicho w środku, zmarło 

Opadłeś upozowany na posadzkę, kierując swe oczy 

na sztuczne oświetlenie, ono zdawało się gasnąć 

Posadzka, na której leżałeś, była mozaiką szczególną 

przedstawiającą historię zbawienia w wersji light 

w wersji dla korzystających z miejskiej łazienki 

Postacie wszystkie szczerzą białe, amerykańskie zęby 

Ich kolor komponuje się z kolorem umywalek 

gdzie szatan to uśmiechnięty kolega z klasy 

z nosa wyjada dziwne rzeczy, poci się ze strachu 

swąd jego lęku przed nauczycielem czuć wszędzie 

Chrystus to gwiazda kina popularnego we Włoszech 

na którego polują lafiryndy i rzesze dziennikarzy 

chcą robić sobie zdjęcie z nim w tle, z autografem 

mieć kolejne, niezbite świadectwo jego istnienia 

zbadane przez chemików ustalających daty powstania 

pocieszyć wszystkich ateistów, że to fałszerstwo 

kolejny zuchwały triumf nauki nad wierzeniami 

Murzynów, dzieci, starców drżących, sikających w ławkach 

oświetlając sztucznym oświetleniem nieprzenikniony mrok 

za pomocą wszelkich nam dostępnych zdobyczy techniki 

Pozostaną im tylko te białe zęby szczerzące się 

z hasłem dbaj o swój promienny uśmiech pośmiertny 

Taka mozaika popularnonaukowa w miejskim szalecie 

na którą nie mogłeś już patrzeć, na niej umierałeś  

Poczułeś wtedy ryk trzeźwego chłodu, wymagania 

Usłyszałeś, że jesteś niedostateczny z plusem 

złowiony za pomocą niedurszlaka 

został ci włożony do niekieszeni rebus 

rebus do wypowiedzenia 

Ty sam nie mogłeś wypowiedzieć jego rozwiązania 

nie miałeś tego daru języka, za karę i bezszelestność 

Mogła to tylko twoja siostra, skryta w milczeniu 

Musiałeś ją prosić w sposób niezrozumiały o pomoc 

Echo po ciele jeszcze raz odbiło się w sennej rzeczywistości 

tak stałeś w przepoconym podkoszulku, ucząc się mówić 

od początku, krztusząc się, deformując wszystko śmiesznie 

wymówić słowo między znaczeniami, literować je 

to słowo jest dmuchanym kołem z PCV 

kołem ratunkowym, rzuconym, wypychającym cię 

Tylko jedno słowo, które nie istnieje z powodu wad 

wymowy, seplenienia wszystkich języków, dialektów 

Analiza zbawicielska każdej sekundy twojego życia 

twój każdy spłowiały włos został zbawiony z osobna 

Zbawiony jest także ten cyniczny w twoim przypadku napis 

na wypranej i przebarwionej od innych podkoszulce 

żeby Paradise Tours dobrze się kojarzyły z niebem 

Zachęcić wycieczki szkolne do odwiedzenia tych okolic 

które są ciągle niedocenione, mało reklamowane w TV 

Zbawienie miłosierne dryfuje niczym meduza w wodzie 

możesz go nie zauważyć, choć mieni się, odbijając ciebie 

Jego galaretowatą strukturę trudno uchwycić w wodzie 

Uczyni cię miłosiernym, uczyni wszystko na nowo 

Uczyni cię ostatnim plażowiczem przed przypływem 

Oto teraz dziury po kornikach zostały zaimpregnowane 

będziesz teraz mógł wyglądać jak stary, stylowy antyk 

Handlarze będą się zabijać o ciebie, jeden już umarł  

Niech więc nastanie już twoje milczenie i niech tylko ciche 

świsty wiatru w tobie jeszcze pozostawią jakiś pogłos  

Pieśń czterdziesta trzecia. Ostatnie przechodzenie

Idę brzegiem plaży w moim zapiaszczonym bycie 

Jestem największym burzycielem konstrukcji z piachu 

choć dosyć dyskretnym krokiem kroczę tanecznie 

absolutnie wolny w dzisiejszy wieczór życia 

Więc gdzie chcesz ze mną pójść na późny spacer? 

Poczujesz chłód mojego śpiewania, może ubierz coś 

cieplejszego, coś włóż na siebie, byś się nie przeziębiła 

bo jeszcze umrzesz i wtedy to będzie dopiero ciekawie 

Więc ubierz się ciepło na spacer z trupem zbawionym 

Pachnę likierem kokosowym, a moje usta są niebieskie 

od pocałunków przechadzających się na plaży 

Zatracam rysy twarzy najbardziej mi znane 

takie legitymacyjne, rozpoznawalne, wzrost 174 

znaków szczególnych miliardy we mnie 

Przemieszczam się, zdążając na molo w Ahlbecku 

gdzie przejdę po drewnianych stopniach rytmicznie 

Festiwal organowy przy każdym moim dotknięciu 

palcami u nóg zagram jeszcze raz coś pociesznego 

Wszyscy będą się dziwić, że potrafię grać stopami 

co za miły, niepełnosprawny człowiek, tak potrafi 

Będę naciskać te drewniane klawisze, bez obawy 

Oto jest wejście na mój punkt obserwacyjny, ostatni 

Przed wejściem widzę jeszcze resztki architektury 

Z cukru pudru i śliny poczynionej przez ludzi budowli 

uświetniające tysiącletnie rocznice śmierci świętych 

oni nigdy się namiętnie nie całowali, nie dotykali 

im zawsze było wstyd tak zatracić się na chwilę 

w ciepłocie izolacji, w pomarańczowej skórze 

Dmuchnę, tchnieniem rozproszę wokół siebie 

te przemądrzające się w mej pamięci wieżyczki 

zdmuchnę ten tort urodzinowy bez świeczek 

z dużą ilością tłustego kremu, z dekoracjami 

żyj sto lat, sto lat, sto lat i nigdy nie umieraj  

Przechodząc, znoszę ze sobą wszystko 

W lustrze ustawionym w stronę morza 

w jednym z od dawna nieużywanych hoteli 

widać przeglądającego się na tle Morza 

Widok ten ścigać cię będzie od teraz 

aż złapie cię za ramię i krzyknie 

raz, dwa, trzy, szukasz mnie teraz ty  

Pieśń czterdziesta czwarta. Domy z cukru pudru w Ahlbecku

Dosyć cukrowych rozwiązań architektonicznych 

nad brzegiem wody jeszcze widać ich szyk 

nad słoną wodą cukier, mój Boże, jakie to urocze 

Białe rusztowania dekoracyjne, wyżej, jeszcze wyżej 

skręcone tylko w niejasnym układzie pokoi i niepokoi 

Ma tu bywać Bóg z dziurawymi zębami leczonymi 

Myśleli, że przy parapecie w takim domku jest miło 

będzie można oglądać jego dobrotliwe twarzysko 

jego wapienną figurkę z martwym uśmiechem 

Nie spodziewali się słonej wody oczyszczającej 

szczypie w oczy tak, że je przecierasz ze zdziwienia 

Choć bliskość morza była odczuwalna intensywnie 

skryli się w koronkowe i wysokie rusztowania 

koncentrując się na białym montażu do użytkowania 

Szlifowali z zawziętością szczegóły wystroju wnętrz 

detale dekoracyjne, gustowne dodatki w stylu retro 

Choć z okien widać było już obiektywną czerń 

Choć z okien widać było już nieskończoną toń 

tuczyli się węglowodanami, podziwiając swoje prace 

swój sztucznie diamentowy pot na zmęczonych czołach 

Dumni i pewni motywów dekoracyjnych użytych właśnie 

wykorzystywanych w przemyśle cukierniczym 

Tucz się, tucz z uśmiechniętą naiwnością, rozczarujesz się 

twój Bóg nie ma siwej brody mędrców ni zgrabnych nóg 

Wielki żywioł poszerza ciągle swoje granice mocniej 

podmywając dyskretnie fundamenty 

pudrowych zjawisk w swoim otoczeniu 

Sól wygra z cukrem, bo nie lęgnie się w niej nic 

Umykajcie więc, resztki po architekturze w Alhbecku 

wygodne i komfortowe, z widokiem na morze 

Dużo świeżych kwiatów w przejściach, w pokojach 

Cisza i spokój i można odpoczywać miło od pracy 

leżąc, leżąc w łóżku wygodnym jak grób 

Nie trzeba schodzić na plażę, jest ciepły basen w środku 

Nie musisz zderzać się z chłodem wymagania od ciebie ciepła 

Basen jest zawsze otwarty, temperatura wody jest komfortowa 

Pozostaną jedynie stare zdjęcia dokumentujące budowle białe 

Według starych zdjęć wszyscy będą zgadywać te dawne miejsca 

i będą szukać w swej niepamięci ich lepkich resztek 

Pieśń czterdziesta piąta. Molo w Ahlbecku

Na molo impregnowanym solą, sezonowo odświeżanym 

idę, podziwiając głęboką czerń złożoną z przemnożenia 

Wychylam się niebezpiecznie za dziwną barierkę 

tracąc prawie równowagę, próbuję złapać tę wilgoć 

Latarnie nieczynne oświetlają mi tę wieczorną drogę 

Mój pas startowy, rozpędzam się, odfruwając daleko 

z lewej i prawej strony wiatr całuje mnie coraz namiętniej 

Nie mogę się ciebie doczekać, no choć już, chodź do mnie 

Chłodny wiatr poczułem na swojej żylastej karkówce 

No rozbierz się już, rozbierz, niech nastąpi rajska nagość 

Zdejmij te przyciasne stopy, ten płaszcz wysuszającej się skóry 

ten kapelusz tłustych włosów zostaw gdzieś przypadkowo 

Rozbieraj się szybko, chodź do mnie, nie wstydź się 

nagi i zawstydzony, i przygarnięty, tak zależny, Tak 

Niech się otworzy ta czarna dziura pochłaniająca wszystko 

do siebie z szerokimi ramionami, zagarniającymi każdą drobinę 

Jestem w miejscu, gdzie wszystko jest dawno nieczynne 

nigdy nie było czynne, zamknięte z powodu remanentów  

W samotności przecieram swe oblicze 

jednocześnie je rozmazując na zawsze 

Nic nie będzie już do siebie podobne 

na drewnianym pomoście obserwacyjnym 

Połykam wiatr, otwierając swój pysk szeroko 

Anioł zwiastujący przypływ w moim przełyku 

utknął zdziwiony kształtem mej krtani  

Pieśń czterdziesta szósta. Rysunek I

Mnogie resztki po mnie pogubione błędnie 

w piachu pozostawione jak ślad ślimaka, ślina 

na błyszczącym wewnętrznym blaskiem brokacie 

Przechodziłem między plażującymi, idąc anarchistycznie 

Moje ścieżki były naznaczone swobodą ruchu, bez zbroi 

Nie było tutaj żadnych autostrad z czarnego asfaltu 

ani dróżek wyżłobionych przez ukryte zaskrońce 

chód był nie uporządkowany, tylko intuicyjny 

Pokonawszy drogę od punktu A do B, przechodząc 

do dalszych punktów porozrzucanych w piachu 

dokonałem rysunku za pomocą ciepła 

Co jeszcze po mnie zostaje, wystudzam się ciągle 

Czyż więc zakładając chaos mojego wędrowania 

wyznaczyłem nowy, czarny szlak turystyczny? 

Teraz to widzę z dystansu, kształt chodzenia 

droga między postaciami miała znaczenie i kształt 

przepełniona anarchią porządkującą właściwie 

na wyższym poziomie, znając wszelkie alternatywy 

Oto mój ostatni rysunek poczyniony ze śliny 

Panie i Panowie, dziwcie się, jaki oryginalny dobór narzędzia 

Nie znam znaczenia tego rysunku, pachnie dziwacznie 

Nie jest to jednak forma dekoracyjna, poczyniona dla kurażu 

raczej dzika konstrukcja w części tylko mi ujawniona 

Patrząc na nią teraz, wiem, że to część większej formy 

Mam w spoconej dłoni jeden element Trzyczęściowego 

aby z powrotem złączyć je w całość dawno rozbitą 

Nie przyklejając ich za pomocą kleju szybkoschnącego 

badając, w które pęknięcie wkleić, jaką część czego 

Mój rysunek z pęknięć i ukruszeń wyznaczony 

przez śpiewanie nadmorskie o słonym smaku 

Coraz lżejszy jest nacisk na powierzchnię 

więc kreska zaczyna się rwać i gubić na kartce 

do rysunku technicznego, ma inny punkt zbiegu 

linie horyzontu ruchome, przesuwające się 

rytmicznie, zgodnie z cichymi ruchami fali 

Nie zobaczysz więc tutaj szkicu z lotu ptaka 

ani z żabiej perspektywy wyginającej do siebie 

do siebie ciągnąc przedmioty, deformując je skrycie 

Zobaczysz bardzo głęboko detal wszystkiego 

z wszystkich perspektyw możliwych i utopijnych 

Będziesz miał wrażenie, że wszystko zbiega się 

do mięsistego punktu wciągającego do siebie 

wszelkie byty z odwiecznej tęsknoty tworzenia 

rysunków nieregularnych wykraczających poza 

układ współrzędnych z ciała i kości poczynionego 

Promienne linie zbiegu, koniec jest rozmyty 

rozmazany przez rapidograf podobnież precyzyjny 

ale niestety się rozlał, jeszcze w takim miejscu 

miejscu zbiegu dla zbiegów ze świata poczynionym  

Pieśń czterdziesta siódma. Przypływ

Oto nadchodzi przypływ obiecany i oczekiwany 

Stoję związany prawidłowym węzłem żeglarskim 

Słowa nie da się wciskać między brzmienia 

Nadchodzi, czując wszelkie niedrożności we mnie 

Moje cielesne myślenie pomału zaczyna się rozpadać 

na fali pochłaniającej plażowiczów, na nią czekających 

Właściwa w nieporządku kreacja, wybuch obfitością 

pragnienie, by morskie stworzenia przypomniały ją 

ukryte w nich instynkty nurkowania i nurzania się 

Każdy z odpoczywających zaśpiewał swoją piosenkę 

harcerską, pożegnalną, w nadziei na zbawienie ich ust 

które zachłysną się powietrzem i wodą świętą 

Wielka fala podtapia wszystko, lecz nie rozcieńcza 

zagęszcza tym bardziej swoje możliwości, potencje 

Rodzina znajdzie po mnie resztki kręgosłupa 

rozpoznając, że to byłem ja, i pochowają trupa 

Kosteczki koronkowe w muzeum wykopalisk 

Wstęp wolny tylko w dniu zmarłych, ze zniczami 

Wymachuję nogami, jeszcze coś mieć pod nogami 

Jeszcze czuję dno, i jeszcze czuję dno, teraz już nie 

nic już nie czuję, moje ciało rozpada się na pierwiastki 

pierwotniejsze od wszelkich organizmów pierwszych 

Na końcu nie ma już niczego 

brak tu orkiestry symfonicznej robiącej nastrój 

świeczek o zapachu cynamonowo-cytrynowym 

Brak histerycznego klaskania w dłonie czy w czoła 

Brak młodzieży wzruszającej się na samą myśl 

Nie ma podniesionego głosu narratora błękitnego 

pouczania i trzymania wszystkich w baraku 

z kości słoniowej, w obozie zagłady z kryształu 

Wielkie czucie ciągle cieszy, morusa się 

w brokacie z resztek słów i bytów 

Boże mój, Boże, wypełnij mój krwiobieg 

słonym posmakiem nowych wartości odżywczych  

Ostatnie moje słowa niech będą składane dla ciebie 

w formie świątecznych wieńców triumfalnych 

ze splecionych pogłosów słów zapomnianych  

Pieśń ostatnia. Pusta plaża

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((()))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

Czyściec

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

[Czyściec — Motto]

Ad audiendum verbum 

(dla usłyszenia słowa) 

Pieśń pierwsza. Pralnia chemiczna

Nic już nie pozostało po dawnych wizerunkach 

po wielkich ucztach, na których maczałeś swe usta 

dostojnie i powoli, dostojnie i powoli  

W pustce, w znużeniu rysują się nowe kształty 

musisz przyzwyczaić swój wzrok do mroku 

by zauważyć ich śladowe muśnięcia na boku 

Oto leżę teraz w ciemności mnogiej, wielokrotnej 

Me usta zawiązane są w kokardy drapowane 

Tak wygląda drugi początek końca 

w zapomnianej przez wszystkich odlewni żeliwa 

które kiedyś miało służyć na zbroje, na mundury 

tych najsłabszych i niezrównoważonych psychicznie 

co to się mieli plątać się właśnie w Czyśćcu 

Niech mi to udowodni ktoś wywazelinowany 

że nie może istnieć druga strona postrzępiona 

Niech weźmie te chrzanione lupy, skanery czułe 

niech wybada wielkie braki wszystkiego 

Stoję, prężę się w chórze dziwnych uczniów 

z przekrzywionymi głowami śpiewają 

Głowy i głosy przekrzywione ze zdziwienia 

sobą w nowych, oczekiwanych funkcjach 

na pasie dzielącym krainy niedostępne 

Szczelne nory schowane, zapomniane 

Syk chłodu i potępienia tylko rozrzedza 

oddychanie innych, niezwykle intensywne 

Idę ze szczotką drucianą na siebie i ciebie 

Uciekaj, uciekaj ode mnie w podskokach 

Widzisz moje oblicze pełne zacietrzewienia 

masz się czego bać, kochanie, masz 

Ostre szczotki, środki pielęgnacji drażniące 

dzierżę w wysuszających się ciągle dłoniach 

Druciana szczotka spoczywa już w kącie 

w pewnym podkuchennym schowku porzucona 

Szczotka druciana w mych dłoniach, berło 

Powoli dostrzegam swoje brudactwo 

Przecieram tory moich własnych wędrówek 

zarastają one bardzo szybko kurzem 

Biorę metalowy druciak do mycia naczyń 

przypalonych garnków ze szwedzkiej stali 

nigdy nie miała się przypalać, a jednak 

Z wielką zawziętością szoruję ich głębokie dno 

zobaczyć, jaka była ich pierwotna kolorystyka 

Z drutu kolczastego korony, suknie me strojne 

pochowanie w garderobach, pochowane w ziemi 

Higieniczna misja pielęgnacji wszystkich 

podmywanie w wodzie rumiankowej, nasiadówka 

Rozdaję więc mydło z osobistego tłuszczu 

z dodatkami pachnących słów zatopionych w nim 

Możecie się teraz mną myć, moim woskowym ciałem 

Płyny rozdaję do tych jeszcze bardziej intymniejszych 

miejsc niż krocza, narażone są na reakcje alergiczne 

na ciągłe informacje o tych drobnoustrojach, bakteriach 

atakują nas one w ramach cichej wojny podjazdowej 

w której jest tu ciągły remis, zero do zera 

Mleczko kokosowe do powierzchni delikatnych 

choć ślady zawsze jakieś zostaną w formie blizn 

Czyść mnie, szoruj szczotkami, gąbkami syntetycznymi 

Szoruj brud czystości tego wiecznego dbania o higienę 

wewnętrzną i osobistą 

Niech więc brudas we mnie jeszcze bardziej czarny 

zaprzeczy mi w każdym słowie, zapełni arbuzami 

Demontaż tak pięknie wysprzątanej konstrukcji 

takiego niezwykle zdyscyplinowanego wysiłku 

z zaciśniętymi zębami i zmęczeniem 

z nadludzkim wysiłkiem poczynionej 

z lubością ją zniweczyć, miękko 

z impetem i namiętnością roztrzaskać w pył 

dla miejsca, gdzie wszystko jest między 

trzeba by znaleźć jeszcze lepszy środek czyszczący 

aby usunąć mnie 

Moje istnienie z mokradeł, z tłuszczów 

moje istnienie z kurzu i bakterii rozpuścić 

w odwiecznie śmierdzącym chlorze 

Pieśń druga. Między

Czarna, brudna królowa, to ja, płaczliwa madonna 

Mam drobne jeszcze błyski dobroci, można je zauważyć 

jak przechylisz głowę trochę w lewo 

to może dostrzeżesz we mnie ten zabłąkany odcień dobroci 

Oto jestem Rozszczepiona pryzmatem twojego wzroku 

Twoje spojrzenie na mnie prawie miłosne 

złożone z tysięcy zaczepnych kryształków 

Twoje spojrzenie i wiem już wszystko 

Twoje spojrzenie i nie wiem już nic 

A mój drugi kawałek rozszarpany, rozszczepiony 

Jego krawędzie są ostrzejsze, można się skaleczyć 

pokaleczyć język, podniebne podniebienie 

W głębokich warstwach zostałam podzielona między 

Powoli składam się, oceniam, czy jeszcze jestem 

wyczyszczona z Blu i Bruny, czy jestem Bianca 

Druga część mnie pomiędzy nie jest ani dobra, ani zła 

na dwie nieregularne części pęknięta 

Ich wewnętrzny skrzyp, walka błędnych rycerzy 

Nic tu nie jest samym w sobie, wszystko odnosi się 

to są ciągłe powtórzenia, powtórzenia, powtórzenia 

po to, aby sędzia dokładnie przeanalizował 

za pomocą mikroskopu elektronowego, kto skusił 

które słowo skusiło, skacząc na oślep 

To druga liga, Jemu nie chce się oglądać 

Jest tu więc sytuacja nieskończenie pusta 

Nie chce rozstrzygać, że coś się zmieni w grze 

więc wszyscy czekają napięci jak struny 

żeby zmiany zewnętrzne zmieniły ich constans 

Zmierzcha już, zimno jest już, na zewnątrz 

Idę skryta przez zmęczenie i mam słodką ślinę 

Co rano czyszczę medale doskonałości 

odznaczenia człowieka roku albo pół roku 

taka łagodna, empatyczna, wszyscy lubią mnie 

Promienne spojrzenie pieczołowicie mydlę, czyszczę 

Te moje wyrestaurowane fasady to jedyna nadzieja 

W kącikach ust i oczu, uszu tkwią wielkie czernie 

wielkie apetyty niespełnione, głodne, ciągle by się spełniały 

apetyty na wszystko, na wszystkich, mieć w sobie wszystko 

Czym bardziej odświętne wznoszę jasne spojrzenia 

tym grubsza warstwa narasta we mnie jako bunt skryty 

Nie umiem być pokorna wobec uczuć dobrych, okazywanych 

tych uśmiechów szczerych, tych lekkich skinień głową 

Cóż za perfidna zależność wrzucona w moje istnienie 

za fasadą jaśnie oświetloną, za fasadą ciemnością pokrytą 

tkwi świątynia buntownika, skrycie odmalowywana na nowo 

Bianca moje imię spisane, by wysoko i nisko 

spoglądać, by znaleźć coś poza uczuciami, poza gramatyką 

ciągle pomiędzy przebywać, doznawać rozkoszy 

i goryczy bycia ani tu, ani tu 

Niemożliwość zlokalizowania mnie za pomocą systemów 

nawigacji satelitarnej i teologicznej 

gdzie się aktualnie znajduje między 

Lubię ten własny brud sklejający moje słowa, obrazy 

Kreować od początku te klejące się do siebie spoiwa 

z niczego 

żeby tak było cicho i czysto 

by móc według jakieś logicznej metody rozumieć 

odzyskiwać wiarę w jakikolwiek sens mierniczy 

podpisywać się jeszcze Bianca albo Chiara⁷ 

Białe rozcieranie rzeczywistości, do dna 

do głębszych warstw, do konstrukcji pierwotnej 

Moje zawzięte drapanie, prawie alergiczne 

podrapać się do końca świata, do granicy 

gdy się ściera już wszystko, nie ma już podłoża 

Moje poszukiwanie sensu za cenę wszystkiego 

za cenę połamanych paznokci, nieświeżej cery 

O jad kiełbasiany, o drobnoustroje, o nieświeże oddechy 

Sunę, oto ja, zachodząca gwiazda chińskich wyprzedaży 

z bardzo dumnym wyrazem oczu, z bardzo dumnym 

Prostuję się nerwowo, wyglądając lepiej zdecydowanie 

Robię sobie ciągle samodzielnie operacje plastyczne 

nadając mojej twarzy ciągle zdziwiony wyraz 

nacinając skórę w odpowiednich miejscach 

Wszyscy się podśmiechują ze mnie, widząc te zmiany 

widząc ślady, blizny po moich rozciągnięciach 

między słusznością i niesłusznością 

Zbyt biała na popołudniową porę z ciepłem w tle 

Zbyt chłodna, spokojna na zbawienną kochankę 

Zbyt cicha, by jej głos ktoś pochwycił i się przewrócił 

z przerażenia, z przerażenia, z przerażenia 

Mój byt był zawsze zbyt, zawsze ta nawiązka zostawała 

Dzielenie, po którym zostają dwa kosze ułomków 

Te pozostałości, nie wiadomo, co z nimi począć 

Zbyty, zbyty ciągnę za sobą, wyginając się mocno 

Mój tren ślubny z szeleszczących ułamków 

które po jedzeniu, miłości i snach pozostają 

Pieśń trzecia. Przekrzywiony upadek

Mieszkam w ściółce leśnej — kreciej 

z regularnie płaconym ogrzewaniem 

gdzie wszystkie izolacje cieplne mruczą 

Ciepło wyściela moje małe schronienia 

z pluszu, z aksamitu, waty higienicznej 

Budzę się rano, by co dzień wpieprzać 

zdrową żywność i żyć w dobrym stylu 

zrównoważonej diety metafizycznej 

Nie jestem satanistką biegającą 

w czarnych rajstopach na głowie 

ani też kapłanką podcinającą piersi 

biodra, łabędzią szyję, brązowe nogi 

na znak, że nie pasują już do nastroju 

do adwentowej sutanny w tym roku 

Miało być sterylnie biało, chłodno 

żeby nikt nie wchodził do mojej pułapki 

zaprojektowanej na siebie samą 

Mogłabym ciągle przypudrowywać się 

spoconą twarz kokainą oblepiać 

zachowując ten śnieżny odcień bieli 

prawie nieczłowieczeństwa, diamentowy 

prawie boski chłód spojrzenia na wszystko 

Pozbyć się balastu głośnych opowieści 

wielkiego chrzanienia ze szklanką wina 

przekomarzania się i oglądania rannych 

w ramach dobrej nowiny non stop kolor 

Spokojnie w słonecznych okularach sunę 

przez dynamicznie rozwijające się przejścia 

podziemne 

Skrywana biel kołnierzyka, to nieludzkie 

bywać tak białym jak śmierć 

jak bianka 

Jakże by tu umrzeć, właściwie w jaki sposób? 

Czy w wielkich cierpieniach oczy przymrużać z bólu 

iskrzyć się w boleściach pozowanych do obrazu 

czy odejść łagodnie nieświadomym przesunięcia? 

Wybierz mi coś właściwego, na mój rozmiar 

na moje możliwości amatorskiego teatru gestów 

Przetestuj mnie, czy będę uciekać, czy ulegnę 

Czy histerycznie będę pozdrawiać całą moją rodzinę 

rozdając im w spadku kosmyki moich włosów 

pozostawionych na pożółkłej od lęku poduszce 

dekorując ją w orientalne wzory swym wiciem? 

Swobodnie mnie skrusz i połam sobie, jak chcesz 

Niech wygną się moje ręce, nogi poskładane 

w porządku alfabetycznym, zrywając nowalijki 

piano

Moja śmierć jest biała, onieśmielona sytuacją 

w której należy całować mocno w usta i patrzeć 

Moja śmierć w czepku kąpielowym bawi się 

w umieranie, mrużenie oczu od refleksów w niej 

Lubi mój kolor, choć w ręku ściska nowe barwniki 

W dzień mojego przekrzywionego upadku 

wszystko było przekontrastowane i przesycone 

Ta woda chlorowana, która była w basenie 

powodowała niszczenie wszystkich tkanin 

ich rozdzieranie w niefortunnych miejscach 

W białym kostiumie siedziałam, oparta o brud 

Baseny wykopywane na świętą pamiątkę męki 

Nie chciało mi się wtedy pływać w tym moczu 

irytowało mnie to ciągłe machanie łapami 

Ciągle utrzymywać się na powierzchni lustra 

rwać się do kolejnych oddechów, co wysoko wiszą 

ciągle walczyć o to bycie między, o to poziomowanie 

Mimo rezygnacji i zniechęcenia wodną formą relaksu 

weszłam na pośrednią w wielkości skocznię, między 

Chciałam zrzucić swe ciało zakostiumowane w dół 

Lekko odbiłam swój ostatni ciężar, wygięłam się w łuk 

triumfalny co najmniej, co najwięcej 

Mój skręcony lot trwał sekundy niefortunne, odliczane 

Uderzyłam w wystający brzeg sztucznego morza 

w wykafelkowany skalny klif, wywafelkowany uskok 

Poczułam długi ból głowy, kręgosłupa, palca u nogi 

Krzyknęłam z bólu rozbita o chlor, o swoje ciało 

Mój kręgosłup został złamany na tysiące części 

które rozbite niestety już do siebie nie pasowały 

ani ze względu na kształty, ani na motywy na nich 

Zaczęłam się roztapiać, zgruchotanie czułam chwilę 

przymknęłam oczy, licząc, że tak wygląda zakończenie 

mojego skakania do góry w dół, do dołu w górę 

Ciągnęłam za sobą cielesność wywleczoną 

Migotliwa podążała ona wciąż za mną 

próbowała we mnie odnaleźć dawnego właściciela 

obwąchując mnie, sprawdzając, nie dowierzając 

Trudno jest zostawić tę kapryśną słodycz po drodze 

z daleka jeszcze w tylnej szybie samochodu widzieć 

jak wyje z tęsknoty za tobą i nie rozumie, że to śmierć 

Przepełniona wodą odzyskuję pełnię przecieku 

Wtedy otrząśnięto mnie w chłodnym przejściu 

w korytarzu usłyszałam pytanie i słowa rozwiązane 

nie byłam w stanie ich uchwycić, mimo wysiłku 

Nie miałam w sobie jakiegokolwiek zaczepu 

żadnego przełamania w sobie, skrytej szczeliny 

Słów tych zrozumieć nie mogłam, skierowanych 

Przesunięcie smutne odsunęło mnie od siebie 

Poczułam obietnicę brzegu oddalonego o miliardy 

miliardy stóp, łokci, zaniedbywanych zgięć 

Rwałam się, chwytając się czegokolwiek 

ale wyrzuciłam się sama w szarosrebrny popiół 

Dziwne, bo byłam przygotowana na zajęcia WF-u 

miałam na sobie jeszcze ślad po kostiumie 

idealnie nadającym się do pływania w morzu 

Strój w cytrynowe pasy niebezpieczeństwa 

Pieśń czwarta. Prochy

Oto linoskoczek, na poły przechodzący 

nad piekłami srogimi, nad niebami mdłymi 

teraz leży w swym stroju biało-czarnym 

rozumiejąc powoli swe nagłe rozbicie 

na grubą warstwę lepiącego się Prochu 

Ukryte są w nim tajemnicze pumeksy i resztki 

wysuszonego mleka z piersi, z witaminami 

zmielone z dokładnością magistra farmacji 

wszelkie lekarstwa, tabletki świata na wszystko 

W środku można wyczuć jeszcze inne rzeczy 

choćby spopielone kawałki słów za słabych 

czy wałęsające się nawiasy jak pogubione rzęsy 

Substancja ta miała cechy leczniczo-drażniące 

smutek wypełniający mnie całą zgruchotaną 

Słodkie tabletki przemielone otaczają mnie 

Gorzkie antybiotyki zmielone w buzi 

wyplute na krawężnik rzeczy wszelkiej 

Wszystko było jakieś takie skurczone tu 

z zimna i ze strachu, i ze smutku 

podkurczone ze wstydu, że się nie udało 

Patrzeć swymi przepłakanymi oczami 

Nie można ich przymknąć ni zmrużyć 

Krajobraz dokładnie 50% bieli-czerni 

Mam w dłoni jeszcze prochy dla siebie 

Moje kolorowe przyjemności skurczone 

ściśnięte, barwiące swą słodką powłoką 

by się lepiej łykało, by łukiem tęczy 

zbawić moje bóle podziemne 

Prawdziwe cuda mogą się zdarzyć, gdy zmieszam 

różne lekarstwa ze sobą nie do pary, nie do wiary 

Popiję zwietrzałym winem, poczekam na prochy 

na moje wewnętrzne przecieranie się bolesne 

Jeśli chcesz znać tę chorobę, to jest ona rzadka 

osoba o takich skłonnościach cierpi prześmiesznie 

ma potworne bóle głowy i zawroty, i krew z nosa 

jej leci na ziemię, z nią całą na ziemię, zalewa się 

wszystko widzi straszliwie ostro, każdy detal 

mocno wbija się w nią, za głęboko zdecydowanie 

Teraz jestem w prochach na prochach w twoich prochach 

prawie zatopiona, trafiona, prawie zatopiona 

Łykam miliony lekarstw za pomocą siebie, zanurzam się 

Przedawkuję wielokrotnie ilość lekarstw na dobę 

po to, żeby się już nie obudzić, by ten sen przedłużony 

zagłuszyć za pomocą przyjaznej dłoni, jaką podaje nam 

farmakologia 

co głaszcze po głowie, głaszcze, głaszcze przyjemnie  

Pieśń piąta. Trzy minuty Czyśćca

Trzy minuty Czyśćca, zdycham ostatecznie 

Zdycham w twych ramionach jak w okowach 

jak w ostatnim okopie w błocie wyżłobionym 

Czy wiesz, że to przez ciebie te trzy minuty 

przez to rozbicie pryzmatem twojego wzroku 

twojego mdłego spojrzenia na mnie prowadzonego 

Zostałam potępiona i zbawiona, bo nie umiałam 

trzymać cię za rękę, nie odpowiedziałam ci 

Widzisz, wszyscy mi mówili, że teraz będę płakać 

że przypomnę sobie gorzkie wypełnienie tabletek 

choć ich pozór, choć ich powlekanie jakże słodkie 

Gdyby istniało tu jakiekolwiek ostre narzędzie 

zabiłabym się wiele razy, z satysfakcją umierania 

aż w końcu byś zlitował się nade mną i pochwycił 

łapiąc za mą dłoń, stanowczo mi tego zabraniając 

Już nigdy więcej bym tego nie zrobiła dla ciebie 

Nie szantażowałabym cię swym płaczem, histerią 

W wersji sproszkowanej już mnie nie chcesz za bardzo 

teraz ta niepotrzebność, samotność wzgardzona 

Nie ma jak pokutować, nie ma narzędzi tortur 

Nie ma kół zębatych śmiejących się nieszczerze 

Nie ma klatek z owocami rekordowo gorzkimi 

Nie ma nic, tylko wielkie pogorzelisko wokół 

Ten strup właściwy ciągle się goi i sklejony jest 

z plastrem, jeszcze trzy minuty gojenia się 

Daj mi właściwy powód mego czekania 

W krainie zwęglonej baśni wszystko jest marne 

Wszystko jest spalone, ze wstydu kryje swoje twarze 

w kąty za karę 

Tych kątów do odczekania miliardy, same kąty 

Stoję bez ruchu, prawie jak umarła w kącie 

Liczę do stu, liczę na ciebie, ojcze, liczę na liczenie 

Zniszcz mnie lub zbaw, niech już nie będzie 

trzech minut zapomnianych przez wszystkich 

Czekam na litość 

Wyciągam swe żebracze ręce, błagam o ruch 

Z kartką pogniecioną informuję przechodniów 

że jestem ciężko chora i nie mam nic 

Mam temperaturę w cieniu bardzo niską 

Czekam na litość bażancich spojrzeń na boki 

Wyciągam się żebracza jak żagiel zwieszony 

błagając o szept, co poruszy wielkie ciężary 

Czy widzisz moje sczerniałe ręce z węgla wykute 

z węgla, dobry jest na przeczyszczenie 

Czekam na litość, zbieram na lekarstwa  

Pieśń szósta. Sine jezioro pod powieką

Pełna bólu, zmęczenia sobą nie mogę kroczyć 

w paradzie jednej osoby bez flag i emblematów 

Odwracam się, zemdlona szarością w porcjach 

Widzę mą podobiznę multiplikującą się w kątach 

Fermentuję, deformuje się ciągle me senne spojrzenie 

Smród tutejszy silnie uderza mnie po policzkach 

boleśnie spłynęło wszystko wodospadami w doły 

Upadłam jeszcze raz na siebie, próbując zobaczyć 

wielki, osobowy siniec, rozlewający się we mnie 

znak zakazu, nakazu i ostrzeżenia dla łobuziar 

Odrętwiałe oczy podniosłam wielkim wysiłkiem 

z siną twarzą pełną dźwięcznych zębów w ustach 

Czyż nie jestem teraz piękniejsza, obita-opuchnięta? 

Me wdzięczne policzki strzaskane, guzy się piętrzą 

na prawej i lewej stronie mych skroni jak rogi srebrne 

Uśmiecham się niecierpliwie uznając, że mnie poznasz 

umalowaną dziś niewinnie dla ciebie, na spotkanie 

Wije się niecierpliwie niewielkie rozlewisko 

w odcieniach mieni się jej oleista fala 

niestety niezachęcająco, niestety niezachęcająco 

W szarym prochu fioletowo-zielone jezioro 

Bajoro brudne, odmęty głębokie i ograniczone 

rozlane tu przypadkiem przed wiekami 

w sumie przez nieuwagę się wylało 

ale nikt tego nie zmył, nie posprzątał 

O nim się tylko zapomina, bo jest z boku 

Jego solna toń wypełniła mi gardło 

gdzieś przypomniałam sobie tę woń 

znaczenie tego zapachu apteczne 

walerianowy z cukrem smród wielki 

Kompost, nawadnianie okolicy kroplami 

z dozownika wąskiego, ciągle zatykanego 

To tylko dla bydła gorszego sortu 

dla cielaków z sutkiem w buzi 

z papierosem najtańszym w okolicy 

Mają twarde języki i żuchwy stalowe 

smaków nie rozróżniają już w zasadzie 

Na brzegu jeziora rozsypany cukier 

Cukier zaciągający się gorzkim smakiem 

dla histeryczek i histeryków baśniowych 

drżą im ręce, nie potrafią nawet nosić siebie 

Cukier na małe łyżeczki sypany 

zachodzące walerianą zachody słońc 

testów ciążowych i papierów lakmusowych 

stosowanych przez jeszcze uczących się 

Takie sine oko na pustyni pokrytej wykładziną 

ukrywa to, że pod nią trwa konsekwentny rozpad 

Pomóż mi podnieść oczy, pomóż mi spojrzeć 

Cóż to za zjawisko niezwykłe i smrodliwe 

czy zapominanie aż tak cuchnie, aż tak?  

Pieśń siódma. Bianca śpiewa nad walerianowym jeziorem do nieznajomego

Moje spierzchnięte usta wyszeptują pytanie do ciebie 

Kim jesteś, o skulony? Gęsia skóra na twym ciele? 

Językiem swym chłepczesz silny koncentrat waleriany 

zalany tylko 0,000001% słonej wody z morza 

ta niewielka ilość już wystarcza, że pamiętasz o wszystkim 

Gdzieś Jego daleka obecność przypomina tobie 

że słona woda jest bardzo zdrowa i antyseptyczna 

Jeżeli umiesz rozciąć jeszcze raz usta do śpiewu 

słowa wypowiadane spopielają się od razu w miał 

Nic nie ma smaku, nawet waleriana, nawet twoja ślina 

Proszę więc o łyżkę cukru, małymi porcjami popijajmy 

za naszą pośmiertną starość i niedołęstwo spowodowane 

uprawianiem sportów, które defasonowały nasz bezruch 

zapomnieć wszystko, czego nauczył komitet normalizacyjny  

Kim jesteś, skulony potworze z jezior fotografowany? 

Wszyscy myślą, że jesteś rodzajem istnienia niemożliwego 

że jesteś istnieniem z dosyć precyzyjnego fotomontażu 

Gumowy łabędź, z którego tchnienie umknęło, i zmarszczony 

taki materac wydmuchany, dziurawy w swych spojeniach 

Leżysz wyrzucony na brzeg walerianowego sińca w kształcie 

nieregularnego koła narysowanego prawie ludzką ręką 

Potrzebowałabym teraz kogokolwiek 

Czy ty możesz być przez chwilę 

Kimkolwiek?  

Pieśń ósma. Walerianowy śpiewa żołnierskie piosenki

Fioletowy język trzepocze zalękniony pieśń ostatnią 

nad rozlewiskiem zabagnionym ze szlamu i waleriany 

Wojenne pieśni śpiewam nad głuchym jeziorem, echami 

Ciągle zapomnieć nie mogę, choć chłepczę tę maź 

Czynić tak muszę na pamiątkę tego, że musiałem pić 

dużo lekarstw uspokajających, zapominając na zawsze 

czym laur zwycięstwa jest odkupiony, medale spoczywające 

w komodzie sosnowej, nie było gdzie ich położyć 

To była krwawa jatka, nikt już tego prawie nie pamięta 

Mnóstwo rannych, sami zabici, piekło na ziemi 

choć teraz nie jestem pewien używania tej metafory 

Walczyliśmy w kurzu czarnej chmury z deszczem kwaśnym 

Nadchodziła burza gniewu, dla nas, dla mas wyginanych 

dla mas wyginanych miękko-swobodnie na wietrze 

Zabić wroga gwałcącego nasze łąki i miasta brudne 

Jego kobiety czeszą się inaczej niż nasze, mają karminowe usta 

naszym się zawsze włosy przetłuszczają, to oznaka zdrowia 

Wojenne pieśni śpiewam nad głuchym jeziorem, z chórem 

Wiesz, jak wygląda pejzaż pełen fontann żylnych, tętniczych 

Nigdy pewnie nie byłaś w miejscu, gdzie nóż nie wystarczy 

Te krzyki, te ciała porozrzucane przez huki, bomby 

Widzisz te twarze pełne zalęknienia, płoszą się zwinnie 

patrzą na ciebie, błagając o naturalną litość w tobie wydzielaną 

Zamykają oczy, zaciskając je do środka, obawiając się huku 

przypominają sobie jakieś pourywane strzępy modlitw 

Ty stoisz przy nich i celujesz prosto w ich twarze ściśnięte 

Wydaje ci się, że widzisz twarze wszystkich męczenników 

rzeźbionych w miękkim drewnie przez szatana rzemieślnika 

On uwypukla, jak mocno cierpią z niczego, dla igraszki losu 

Te lukrowane słodycze palone, smażone i farbowane 

Jak już strzelasz, to odwracasz głowę w stronę czyśćca  

W końcu jednak trafiono i mnie, w ucho lewe — prawe 

Leżałem wtedy na leżaku, spoglądałem w niebo 

Słoneczne leżaki — nosze, niosą cię do szpitala 

a tam dowiadujesz się, że nic z tego nie będzie 

chyba że wytną ci wszystko bez znieczulenia 

Będą ci nożyczkami do papieru wycinać wycinanki 

Wydrylują twoje owocowe, robaczywe wnętrza 

Wtedy przypomnisz sobie twarze wszystkich zabitych 

własnoręcznie za pomocą karabinów na słowa 

tratatatatrattaatrrratatratttatratttatratttatatatrrrrrata 

takie karabiny mają techniczną usterkę, mogą się zacinać 

i jąkać  

Pieśń dziewiąta. Bitwa po bitwie

Leżę twarzą odwrócony w popiół, do środka 

Muszę leczyć swe obrażenia wewnętrzne 

Uciekają mi słowa pieśni żołnierskich i patriotycznych 

ku pokrzepieniu serc, po śmierci krzepną z trupami 

Tak bym chciał je śpiewać, żując czerwone kwiaty jak tytoń 

Podsłuchujesz mnie bez ustanku, ty jesteś szpiegiem 

Twój głos skryty ma w sobie ten pogłos stłamszony 

zdradza ciągłą rejestrację każdego szmeru najcichszego 

Czy teraz dobrze mnie słyszysz, czy przesunąć się odrobinę 

do skrytych mikrofonów, czy są bardzo wsłuchane we mnie? 

Chcesz śpiewu zwierzeń tego, „całego w sińcach”? 

Dobrze, to niech wszyscy mnie potępią jednogłośnie 

skazując mnie milionowy raz na karę śmierci za dezercję 

Z pola walki zabrano mnie tutaj, piejąc dostojnie hymny 

wachlując me zwłoki skrzypami i widłakami w trakcie 

podczas pogrzebów spreparowanych przez domyślne wdowy 

Po śmierci nastała bitwa we mnie, w każdej mej komórce 

w każdym organie wewnętrznym słyszałem te skrzypy 

przerzucany przez widłaki, to w jedną, to w drugą stronę 

Wszystkie moje niedrożności zostały odrzucone razem 

Moja batalia trwa ciągle, pełen furii kruszę się ze sobą 

płacząc nad wielkim jeziorem, zostałem uderzony 

w najczulsze miejsca pod skórą byka, wołu pochylonego 

Nagi, bez zbroi i mundurów zszywanych z resztek 

Jestem zmęczony tym ciągłym krzykiem bojowym 

w oczekiwaniu na wroga w pełnym kamuflażu 

Moje jezioro zostało mi dane, żebym zapomniał o biciu 

mocno w policzki, dla ich własnej przytomności 

Cucić się ciągle z żalu, z otumanienia zapachami 

Strzelaj do mnie, strzelaj prosto w serce, 60 punktów 

Dostajesz bonus w postaci dwóch granatów z drzewa 

prosto w mordę, bez zawleczki, czerwone i słodkie 

Po śmierci jestem jeszcze bardziej wycięty w sobie 

tylko ścinki zostały po moim żołnierskim rynsztunku 

Takiego mnie widzisz, taki słaby kadłub leżący 

zgnieciony sam przez siebie w popiele nieświętym 

Ślinię się, bo nie mam w sobie żadnych zwieraczy 

Oczekuje się od mnie skrycie zupełnie nowych rzeczy 

Do tego potrzebna jest mi waleriana, boskie lekarstwo 

Moja pokuta nazbyt oczywista, muszę wypić ją z czasem 

tę wielką gorzką łyżkę, a wtedy stanę się tylko echem 

z sennym mrużeniem poobijanych oczu 

z walerianowym odcieniem przeminę, wietrzejąc 

Pieśń dziesiąta. Bianca obraca się wokół siebie pierwszy raz

karuzela metafizyczna

Odwrócę się od ciebie, nie będę słuchać 

tego smutnego wykrzykiwania pustej sceny 

tylko taka amatorszczyzna mu pozostaje 

Chciał maszerować, a leży skulony w okopach 

zsikany ze strachu sam przed sobą, przed wrogiem 

licząc na zbawienie za linią swego horyzontu 

Boli mnie słuchanie jego kwaśnego jazgotu 

dźwięk, co porządkuje moje tańce ze śmiercią 

Ona pochwyca mnie za biodra i obmacuje pijana 

oczekując, że mam ciało na zamek błyskawiczny 

to pozwoli jej szybko mnie rozebrać i obrać 

Odwracam swój pielęgniarski głos zmęczony od niego 

Śpiewak z mordą pełną karabinów starego typu 

Pot mu jeszcze pozostał na nylonowych mankietach 

Podchodziło mi wszystko pod gardło nacięte 

jad szerszeni i pszczół, byłam zatruta od niego 

Zawroty głowy, omdlenia jako skutki uboczne 

Obracam się jako karuzela siedmioramienna 

Obracam się wraz z drągami zespawanymi ze mną 

Każde siedzenie jest już tutaj zarezerwowane 

Niecierpliwie się kręcą w swoim miejscu, czekając 

na swoją kolejność wywołanych do odpowiedzi 

Jestem osią tej karuzeli, zakręcam się wokół siebie 

chcąc pozbyć się tych brzmień nałożonych w nadmiarze 

oto moja pokuta 

Słuchanie tych kręcących się 

wokół siebie rozciągniętych 

Jestem karuzelą karuzeli 

Mój ciężar nierozłożony 

równomiernie, krzywo 

Stracić tę pieprzoną równowagę 

ruchu i trwania w sobie, o sobie 

we własnej osi, na własnej osi 

Taki przyrząd z ciernia utkany 

dla zabawy, rekreacji po trudzie 

w czasie, gdy park jest już zamknięty 

dla odwiedzających groby  

Pieśń jedenasta. Viniale

W nadmiernym ruchu, tracąc barwy na rzecz szarości 

powoli moje rozkręcenie zaczęło zanikać dostojnie 

Zobaczyłam przed sobą willę Viniale, stała na górze 

Góra z pumeksu kosmetycznego w popiele zanurzona 

na której pozostawały jeszcze skóry wężowo-księżycowe 

Budynek miał w sobie tylko delikatnie muśnięcie różu 

Włoskie, zielone okiennice zostały dawno zamknięte 

Gęste warstwy sadzy zdradziły mi tajemnicę ukrycia 

Źródło brudu i podgrzybków, niejadalnych czarnych głów 

Sama zresztą podejrzewałam, że coś gnije tutaj w środku 

nażyźniając okolicę swym pojedynczym wystąpieniem 

Odwróciłam się w stronę zabitych drzwi deską piniową 

Wtedy lekko zostałam przesunięta do środka tego pałacu 

dłonią przesuniętą, co za dobro wynagradza, a za zło karze 

Byłam w jego przedpokoju, panował mrok zmrużenia 

W studniach głębokich wszystko miało swoje zakończenia 

Pozbawione tutaj jakiegokolwiek sensu i funkcji meble 

z sera topionego z dodatkiem wełny mineralnej, rzeźbione 

i sreberkami kruchymi oblepiane, błyszczące, mylące 

Zobaczyłam na wielkich schodach rozciągniętych wokół holu 

siedzącą kobietę z bardzo chudym i smutnym policzkiem 

ubraną w postrzępioną bieliznę z resztek srebra z piwnicy 

Trzymała głowę w dłoniach wychudłych, wysuszonych 

podkreślając bardzo matowy odcień twarzy 

Zakorzenione tu były sadzonki ostów samosiejących się 

Owa szorstkość jej trwania powodowała mój lęk 

Prawie zauważalnie cofnęłam się do siebie znów 

Poczułam, że jej pieśń z czarnego gardła gorzką będzie 

Jej dzikie spojrzenie wyniuchało mnie w mroku 

Nie mogłam się wycofać 

choć chciałam mój ruch cofnąć 

Takie są cholerne reguły gry 

reguły gry w gry planszowe 

nie można cofnąć ruchu 

do momentu Niewiedzy 

Pieśń dwunasta. Pani domu śpiewa

Jestem panią domu, jestem bardzo zajęta sobą 

Muszę włożyć braki kwiatów w brak wazonu 

Muszę rozmazać ten kurz z popiołu na meblach 

Zabrakło mi środków czyszczących niestety 

Nic nie jest przygotowane na przyjęcie gościa 

Nie jestem ubrana dość wytwornie, nieumalowana 

Misternie trzeba dobierać garderobę na wieczór 

potem będą się z pani podśmiechiwać po cichu 

że pani domu nie wygląda dobrze, zestarzała się 

ostatnio 

Będą ciągle komentować każdy szczegół ubrania 

Dobór właściwych dodatków do całości kreacji 

Wszystko komponuje idealny porządek i ład 

A ty przyszłaś w moje nieprzygotowanie, teraz 

Przepraszam cię za mój bałagan ciągły w środku 

wszystko przez roztargnienie, przez wspomnienia 

nie mogę powrócić ze spokojem do prac domowych 

Prowadziłam dom mojej siostrze, przez całe życie 

Ona przez lata bardzo ciężko chorowała i śmieciła 

Zajmowałam się porządkami odpowiedzialnie, sama 

wstydziłam się jej wolnego umierania przed innymi 

Nie mogłam patrzeć, jak boleśnie odchodziła, umieraj już 

Trwało to tak strasznie długo, na co czekasz, zbieraj się 

Marzyłam o samotności i o tym, by umilkła, umieraj już 

Miałam dosyć jej mycia, przewijania, karmienia już 

utrzymywania wszystkiego w porządku, zdychaj szybko 

To wszystko trwało latami, umieraj już, umieraj już 

Opieka nad nią była taka męcząca, nie mogę już patrzeć 

Nadszedł w końcu ten dzień, chwalcie boga, ach-lleluja 

którego jutrzenki z dawna oczekiwałam z przekąsem 

Siostra zmarła, nie obudziwszy się, nie poprosiła mnie 

jeszcze o tę ostatnią przysługę podtarcia jej tyłka 

mogła się przecież zesrać ze strachu, przed końcem 

Po jej pogrzebie zostałam nareszcie sama w swym domu 

Poślubiłam podczas tajemnej uroczystości siebie dla siebie 

aby nikt nie rujnował pedantycznej sterylności dywanów 

Wspomnienia błękitne grzybem odkładały się na ścianach 

Pani domu prowadzi dom pełen bezpieczeństwa i ciepła 

Pani domu kocha porządek przez lata, nic nas nie rozłączy 

Unikałam ludzi ciągle odwiedzających z podarkami lichymi 

Tą idealną harmonię mojego skrytego domu naruszyliby Oni 

Raz dziennie chodziłam na targ po zakupy, by przyjrzeć się 

tym ohydnym twarzom, brudnym, rozmnażającym biedę 

Jak coś takiego można zaprosić do siebie, do domu? 

Lecz ich nie powstrzymałam, do Viniale zakradł się gość 

Tak jak ty tutaj zjawił się niespodziewanie, niezaproszony 

Włamywacz wskoczył przez uchylone okno w dachu 

Wyszłam w nocnej koszuli sprawdzić, kto hałasuje i broi 

gdy zapaliłam światło, napastnik, którego nie rozpoznałam 

rzucił się na mnie, zaczął mnie dusić brudnymi rękami 

Czy Pani sobie to wyobraża, brudnymi łapami na mą szyję? 

Gdy wytrącał ze mnie ostatnie oddechy rytmiczne 

przypomniała mi się twarz mojej siostry odwracającej wzrok 

odliczającej start swojej nowotworowej rakiety w gwiazdy 

Gdy ostatni mój oddech został powstrzymany rybną dłonią 

przymknęłam oczy na chwilę, wtedy w moim czystym domu 

poczułam przeciąg  

Nie było Obcego i mego ciała pod kredensem gotyckim 

Chciałam pozamykać okiennice przed burzą, co nadciągała 

Przeciągi są niezdrowe i można ciężko się rozchorować 

Każde okno mojego domu było otwarte na roścież, hukało 

więc zamykałam szczelnie moje sumienie na każde pytanie 

Na strychu w ostatnim lufciku zapytano mnie 

o moje przyznanie się do brudu 

więc go ze złością zatrzasnęłam 

by się nigdy więcej nie otwierał 

Podmuchy wiatru wydają się czasem 

jakimś nawoływaniem z daleka 

jeżeli wpadną w jakieś szczeliny 

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Pieśń trzynasta. Nieporządki

Oto skryta siedzę tutaj zaczerwieniona porostem 

Może ty będziesz moją przypadkową emisariuszką? 

Moje zakurzone usta pełne, są poplątane w szykach 

nieporządki oddechów i bezdechów grzybiarzy 

Należałoby czyścić ten brud i kurz pokrywający mnie 

Kurz coraz bardziej zamieszkuje tu w zakamarkach 

Co na to powiedzą sąsiadki z okolicy i znajomi? 

Mogę siedzieć tylko na schodach między piętrami 

patrzeć, jak wokół mnie staje się nieczystość 

a ja jestem tym źródłem brudu rozchodzącego się 

Gdy popiół i zgnilizna wszystko już wypełnią 

po brzegi wypełnię się kompostem nieprzyzwoitym 

Wtedy ktoś odszuka mnie w tym otwartym grobie 

dokona niezbyt sympatycznej ekshumacji 

odkrywając moje domniemane imię 

Grzyb piwniczny, grzyb biały wokół mnie kwitnie 

kiedyś tak bardzo je zwalczałam, w kątach piwnicy 

oczekuję ich obecności, modlę się o ich powracanie 

Rozłożą one te żelbetonowe ściany na kruszywo 

które wykorzystywane będzie do budowy obwodnic 

Grzyb ten żywi się wilgocią od morza chłodnego 

tak czekam znów na ten przeciąg powtórzony 

bym była gotowa wobec niego i wobec siebie 

Moją pokutą jest ciągłe spojrzenie mej siostry 

której pod koniec lekarstw nie podawałam usłużnie 

Czekałam z uśmiechem, aż w swoim moczu odparzona 

odwróci się do mnie z powrotem, prosząc mojej łaski 

Jakże są sekretne te odpryski z rzeczywistości 

zmieniają mój dawny uśmiech w skowyt 

No wie Pani, taki skowyt wewnętrzny 

Czy Pani się to też czasem zdarza, taka dolegliwość? 

Czy to normalne jest takie skowyczenie w brudzie 

w okresie niemenopauzy, ale pauzy przeciągłej?  

Pieśń czternasta. Bianca odwraca się drugi raz

Przestań, umilknij już, nie wiesz, jak fałszujesz 

Drażni mnie twoja naciągana na znaczenia pieśń 

Nie chcę zbliżać się do ciebie, śmierdzisz przykro 

Rozkładasz się tak strasznie wolno, trwa to latami 

Kompostowe lato, z tobą wakacje wymuszone 

unikając pośrednio twojej obecności niepewnej 

wśród mebli kolonialnych i tapet prowansalskich 

Ich głównym nowym motywem jest scena hand made 

Jedna z sióstr leży w łóżku i błaga Odwróconą o łaskę 

pomoc w zdychaniu królewny na ziarnie grochu 

Tapeta jest bardzo szczegółowa, a motyw w milionach 

Ujęcie sceniczne pojawia się rytmicznie nie do zniesienia 

Prowansalskie widoki, niby to słodkie, skradają się w bólu 

powoli, słony grzyb zdobywa kolejne kawałki i lądy 

zjada historie na tapecie przedstawione, stopklatki 

Pożera powoli, rozkodowując ich dawną intensywność 

Ten dom jest taki cuchnący odwróceniem, goryczą  

Ubrudziłam się tobą bardzo 

od twojej pieśni brud 

Obracam się drugi raz na pięcie 

Znam już trochę swoją mechanikę 

ta minimalna możliwość ruchu 

zatracić się w tym kołowaniu się 

Znów widzę przesuwające się echa 

po rzeczywistościach tańczących 

Niedokończone rysunki się ścierają 

Poczułam lekkie hamowanie 

ktoś zatrzymywał mnie za włosy 

siedząc na jednym z ramion karuzeli 

zatrzymywał mnie swoim szuraniem 

przydługich nóg o ziemię 

Pieśń piętnasta. Przyrząd gimnastyczny Sensory Integration

Przede mną 

drążek pojedynczy, przyścienny, nieistniejący 

z obejmami i sworzniami mocującymi kurtyny 

Listwa naścienna, spopielony słupek oraz odciągi 

z hakami, by utrzymywały niezwykłe ciężary 

Słupek, listwa naścienna z otworami po oczodołach 

zapewniającymi regulację twojego poniżenia 

Odskocznia gimnastyczna treningowa ku górze 

z obiciem, ocynkowana rura stalowa, co chód oddaje 

na obu końcach haki umożliwiające zawieszenie 

twojego braku ciała na skrzyni gimnastycznej 

będziesz mógł osiągać na tym sprzęcie lepsze wyniki 

Wymachy ku górze 

Materace gimnastyczne z wypełnieniem z pianki 

regenerowanej, w nieskończoności się regeneruje 

Liny z okuciami do zawieszenia twojego rozkładu 

System mocowania lin do ściany, byś już nie spadał 

Oto zestaw do treningu braku ciała Sensory Integration 

Resztki po twoich skórach, po układzie nerwowym 

są wyciskane przez metalowe konstrukcje ze słów 

Cóż to za niezwykły projekt wystawienniczy 

Te poręcze z podparciami do ćwiczeń duchowych 

Ławka do treningu mięśni, dopiero je teraz ćwiczysz 

Wcześniej ich nikła obecność nie była odczuwalna 

nie wykorzystywana przez ciebie na co dzień 

dlatego zanikły, teraz muszą urosnąć jak dzikie rośliny 

które do bolesnej korozji cię doprowadzą przez zakwasy 

Solidna konstrukcja ramowa z rur wysokiej jakości 

Do lin spięta obudowa obciążników, byś ciągle fikał 

zamknięty obieg linki, napinacz linki, wiszący drążek 

do wyciągnięcia twojego zbitego w siebie cielska 

Przyrząd do prostowania nóg zahamował karuzelę 

i dzięki temu teraz jestem zawieszona na przyrządzie 

Razem z tobą na Sensory Integration rozciągam się 

Ja, miłosierna Samarytanka, nie wiem, jak pomóc 

którą dźwignię mam poluzować dla ciebie 

Profil stalowy półzamknięty z elementami 

a w środku wśród tych lin i metalowych kółek 

śpiewam pieśń dla skazanego na galerę, by mu miarowo 

wierszem ułatwiać rytmiczne wykonywanie ruchu 

Pieśń szesnasta. Użytkownik zestawu Sensory Integration skrzypi

Każde me słowo skrzypi z niedooliwienia 

Słychać tak bardzo, jak się otwiera i zamyka 

jego brzmienie w moich koślawych ustach 

wszystko przez ten zestaw ćwiczeń na rozciąganie 

Nagle wypowiedzenie czegokolwiek staje się trudne 

Długotrwała jest moja rehabilitacja, skomplikowana 

Opracowano system automatycznego nagrywania 

na taśmy magnetofonowe zaleceń, instrukcja obsługi 

moich pieśni pasujących do osobistego programu 

Instrukcje do różnorodnych typów ćwiczeń 

Zestawy opisów pozycji wykonywania ćwiczeń 

komendy, cząstkowe opisy ćwiczeń, liczebniki 

oraz informujące, motywujące komentarze nagrane 

zmieniając we mnie elementy i moduły dynamiki 

z liczbą powtórzeń na wybrane partie wspomnień 

Ćwiczenia są łączone w dowolne zestawy, mam do wyboru 

mogą być pogrupowane według charakterystyki problemu 

Przygotowany układ może być łączony 

z odpowiednio dobranym podkładem muzycznym 

możesz zatem śpiewać do mnie cały czas, ty 

wydając mi rozkazy i polecenia dyscyplinujące 

bym w swym fartuchu nylonowym doświadczył potu 

Poprawa samopoczucia, a przede wszystkim świadomość 

sprawności własnego ciała 

w nowej formule, nowe nieciało 

Dzięki delikatnym impulsom przekazywanym 

przez słowa uzyskuję efekt naturalnej pracy mięśni 

podobny jak przy wykonywaniu tradycyjnych ruchów 

Każdy może ułożyć swój indywidualny, sumienny styl 

Niepowtarzalny, powtarzalny zestaw ćwiczeń 

Jest to konstrukcja jedyna możliwa dla mnie 

by mój tłuszcz odrzucić, by mój byt wreszcie znikł 

dzięki zintegrowanej diecie z soli morskiej 

Krystalizuje się ona w przejściach granicznych  

Pieśń siedemnasta. Ćwiczenie z powtórzeniem

Śpiewam z pośpiechem w głosie swoim 

będziesz miała wrażenie mojego ruchu 

Jestem teraz może trochę podobny do ciebie 

podobny do białej instruktorki aeroaerobiku 

Zawieszone gesty spadają pod swym ciężarem 

spadają ze zmęczenia, noszą w sobie tony 

tony smarów i łojów baranich, schowanych 

Pracowałem jako konstruktor, inżynier sumienny 

Nosiłem w sobie trochę smutków, swą nadwagę 

spowodowaną przez to, że regularnie się pieprzyłem 

z kurtyzanami świata zalęknionego, spoconego 

Tu następuje niesłyszalny refren

Miałem miłą żonę, od czasu do czasu zauważałem ją 

między meblami kuchennymi, między RTV, kwitnąca 

Traktowałem ją jak ostatnią w kolejce do moich majtek 

przed nią za marne pieniądze robiły to profesjonalistki 

wyciągnięte, długie, z gębami od krzyków udawanych 

Pieprzyłem się z nimi regularnie, a płaciłem dobrze 

ona patrzyła na mnie jakoś tak dziwnie w oknie 

wiedziała wszystko, bo kobiety umieją niuchać 

tymi swoimi szerokimi, łapczywymi nosami 

Płakała codziennie dwie godziny, to był jej refren  

Refren

Z powodu tych moich burdelowych przyśpiewek 

chyba nawet kiedyś chciała wyjść, ale utknęła 

między meblami kuchennymi, między RTV a AGD 

nie mogła się w końcu przecisnąć się przez nie 

Wchodziłem w wielkie zady tłuste i podatne 

z ciągłą świadomością refrenu ukochanej-kwilącej 

Nie chciało mi się sobie czegokolwiek odmawiać 

wykonywać jakikolwiek ćwiczeń, pobudzić się 

uruchomić mój układ krążenia myśli i uczuć 

Tłuste złogi właśnie stały się przyczyną zawału 

Po odbytym stosunku płaciłem rudowłosej pani 

Zdążyłem spojrzeć na jej zaostrzone końce włosów 

Zawał serca klasyczny, powieki zasłoniły wszystko 

Ktoś jednak skierował do mnie jakieś pytania 

ja nic nie mogłem usłyszeć, wtedy właśnie 

odezwał się we mnie ten refren z dawna odrzucany 

Chciałem go przekrzyczeć, uciszyć w sobie 

te płaczliwe śpiewanie i ujadanie w powietrzu 

co w sobie instrukcję obsługi mojej pokuty nosiło  

Refren

Teraz do tej pieśni akompaniuje mi dyskretnie jej refren 

zachęcając mnie do wytrwałych ćwiczeń, by zgubić to ciało 

Ma w sobie tę burdelową dekorację z nasieniowodów 

Moje resztki wyłowione dzięki Sensory Integration 

rozrzucone zostały; do różnych ćwiczeń zmuszone 

w tym rytmicznym ruchu archeologicznych bioder 

zgubię ten płaczliwy pogłos, po wszystkich refrenach 

i ćwiczeniach z pamięci, z ciągłymi powtórzeniami 

Pieśń osiemnasta. Bianca odwraca się trzeci raz

Zgięłam się mocno na wciągniku Sensory Integration 

Ciśnienie odśrodkowe nakazuje mi ruch dookoła osi 

Skręt tak mocny we mnie, jakby ktoś mocno mnie ściskał 

Wykonałam jeszcze skrzypiący odwrót oczu ku pustce 

nie czytając z ust kłamliwych, speszonych podglądaniem 

Przeszkadzam wykonującym pokutę w ciszy 

Jestem tu zmuszona do pieśni, choć jej nie chcę 

Me usta owrzodzone, pełne bakterii przygodnych 

Owrzodzieją me uszy, oczy, dziąsła zbyt miękkie 

Zmuszona jestem do odwiedzania ciebie w popiele 

Znów mocno kręcę się w sobie, ma szybkość wzrasta 

Przyjemne są te zaniki wszystkiego na rzecz rozmazania 

rozmywania się w budyniowym krajobrazie  

Znów na mych żeliwnych ramionach karuzeli czuję 

pokutników martwych, wybrali niewłaściwe miejsce 

Męczę się ich ciężarem ogromnym, jedyną rozrywką jestem 

taka cyrkowa ze mnie dekoracja, żeliwna, czarna, czujna 

na swych długich ramionach ze stali zaplątanych niosę 

niosę wysłuchanie ściszonych do zera  

Jawię się spowiednikiem zmuszonym do wycierania się tobą 

Nie rozgrzeszam win zastygłych dawno, sklejonych warstwami 

Jestem tylko takim dodatkiem w dzikiej kolorystyce utrzymanym 

co nikomu i niczemu nie służy i tylko zabiera miejsce 

by wszyscy cieszyli się, że na końcu świata można się pobujać 

w rytmie pieśni dawnych, w moich ramionach opadających 

swobodnie  

Pieśń dziewiętnasta. -500 stopni

Gdy moje wirowanie na 500 obrotów ustawało 

odezwał się we mnie nagły chłód wewnętrzny 

Tu było chyba 500 stopni poniżej morza 

Tu było chyba 500 stopni poniżej wszystkiego 

500 chłodnych stopni wiodących mnie w głębiny 

popiołów, proszków na przeziębienia i grypę 

Zniżając swój wzrok przyciasny, schodziłam w dół 

do skrytej zamrażarki, do głębokiego zamrożenia 

gdzie nadpsute mięso leżakuje jeszcze 

Przedłużyć daty ważności, wytłoczone czytelnie 

na wierzchach, na zafoliowanych bandażach 

Najgłębsze są przemysłowe zamrażarki 

w które nikt nie sięga już rękami do dna 

Drżenie było coraz większe, skurczyłam się, płacząc 

głęboki i na miarę był szyty ten mój płacz właściwy 

Na dnie lodówki ma dłoń macająca lękliwie wyjęła 

zmrożoną postać jakiegoś istnienia zapomnianego 

Nie wiesz, jakie to kiedyś kształt w sobie nosiło 

tak głęboko było zmrożone i obrośnięte lodem 

Ciepło moje rozmroziło Temu usta zabliźnione 

Dotknęłam w miejscu, gdzie był otwór śpiewaczy 

Wielka, czerwona dziura krzyknęła ze zdziwienia 

Oto jest otwarta i wydaje z siebie dźwięki nareszcie 

przerażona opuściłam to na ziemię z hukiem 

Bryła lodu z otworem gębowym krztusiła się 

Białe, bezkształtne szykuje się do pieśni 

już stroi swe dźwięki niskie i wysokie 

rozpoznaje swój własny głos, nie słyszał go dawno 

Pisk zamrożony w trakcie jego trwania w sople ostre 

na świadectwo ocen niedostatecznych  

Pieśń dwudziesta. Odmrożone usta śpiewają

Niesamowite to uczucie usłyszeć swój głos, znów 

pełen stęknięć, cichych jęków wewnętrznych 

Jestem istnieniem schowanym w lodowatej powłoce  

Lód z warstwy moich łez mnie otacza i skrywa 

ich słoność rzeźbi mnie powoli, ulegam korozji 

stopniowemu rozwarstwieniu na 500 części 

Jestem produktem o przedłużonym terminie istnienia 

przed potępieniem wstawionym do zamrażarki 

Mija czas, przeterminowuję się z czasem w czyśćcu 

Zniweczony, wraz z lodem i owocami kruszon 

Zostałem wyróżniony i wrzucony w głębokość 

Teraz liż mnie, liż, bym się ocieplił stopniowo 

swym ciepłym językiem pełnym słodyczy i ciepła 

Ciepło twe czuję w powietrzu, o przybyszu z daleka 

Nie jestem męski ani żeński, jestem przedostatni 

Nie pamiętam już nic ze swego pachnącego życia 

krwią i kałem pachnącego życia, 500 obrazów zostało 

Mieszkałem chyba lub mieszkałam w bloku szarym 

wykonywałem z jakąś piekielną regularnością pracę 

nie przypominam sobie jakiejś rodziny mdłej w tle 

Za ścianą mego mieszkania ponumerowanego 

przez lata, za tą ścianą była bita kobieta i dziecko 

Łamał na nich meble, żelazka jakiś pijaczyna ohydny 

Ja popijałem wtedy herbatę lekko już wystudzoną 

patrzyłem w brudne okna, nie reagując na ich płacz 

nawoływania ratunku jakieś osoby mieszkającej obok 

Tak sobie siedziałem z zimną herbatą i myślałem o nich 

Te ich piski ścierały się ze mną, ja tylko patrzyłem 

Z czasem nawet na mych ustach pojawiał się uśmiech 

taki pasujący do tej boskiej komedii za kurtynami 

Pewnego dnia z nudy, z cynizmu zacząłem liczyć ich ból 

500 razy krzyczała, płakała wraz z dzieckiem, liczyłem 

z pietyzmem, z delikatnym uśmiechem prawie że szaleńca 

Już byłem w połowie tysiąca, gdy nagle zmarłem 

Śmierć przez poparzenie nieszczelną instalacją elektryczną 

Me ciało przebiegały jeszcze mocne wstrząsy i wielki ból 

gdy spytano mnie płaczliwym głosem tego dziecka 

Pełen konwulsji, nagłego żalu, zrozumienia chowałem się 

już chciałem się potępić i skazać na wieczne ukrycie 

gdy wielka litość zmieszana z pogardą, przyfrunęła 

na 500 skrzydłach skonstruowanych z niczego 

wskazała mi wielką chłodnię, możliwość zapomnienia 

Pokuta dla mnie jest znaczona przeterminowaniem 

Moje potępienie i zbawienie wtedy za ścianą walczyło 

Wszystko przez tę chłodną herbatę, co ją piłem 

ustami zmrożonych głęboko, w ostatniej warstwie 

w ostatniej warstwie magazynowej zamrażarki  

Pieśń dwudziesta pierwsza. Bianca kręci się czwarty raz wokół

Skręć mnie mocno jeszcze raz, wyciśnij 

soki malinowe i z dzikiej róży tłoczone 

Znów zamarzają ci usta warstwą słonego lodu 

od twoich smarków, śluzów, łez ściskanych 

Bryła lodu znów zlewa się z zamrożeniem 

Diamentowe igiełki znów pokryją go słusznie 

dziergając na nim nowe wzory nieporządku 

powodując erozję tych materiałów odpornych 

Nieucho pokryło się szronem z zimna 

już myślałam, że umrę w tej temperaturze 

w 500 stopniach zimna, ale byłam już umarła 

pełna złamania, gruchocząca jak instrument 

Mam w swojej pustce jakieś dawne ziarna 

wydają jeszcze nikły szelest, odbijając się 

Sine usta szepczą pieśń jak modlitwę 

którą śpiewa się przed wielką zagładą 

wiedząc, że się jednak przeżyje w postaci 

garści popiołu sypanej na głowy dla mas 

Pchnięcie skręciło mnie znów mocno 

Bujana zabawka znów zagrała swą melodię 

Zaprogramowaną pieśń mam jak pozytywka 

W przerwach gruchoczę sobą wokół 

gubiąc swe treny w szalonym pościgu 

Czy czujesz dziwną obecność potępienia? 

Jest tak blisko, wyciągasz się mocno 

chwytając się czegoś ostatniego, wystającego! 

zaprojektowanego dla twojego uchwytu 

zaprojektowanego tylko dla twojej dłoni 

Ostatni uchwyt na karuzeli, we mnie chwyć 

najgłębiej  

Pieśń dwudziesta druga. Bar mleczny na peryferiach

Poślizgnęłam się, spadłam z siebie znów 

Rozbiłam się o linoleum, rozłożone było 

linoleum ciepłe i cuchnące linorytami 

spalonym mlekiem i kisielami śmierdzącymi 

od dna przypalonymi, od dna 

Stała tu gigantyczna cysterna z mlekiem 

najbardziej tłusta i pełna kożuchów 

wyglądająca jak wielka pierś kobieca 

zakończona silikonowym sutkiem 

Przylepiona do niej była jakaś osoba 

bezzębna i łakoma 

z wytrzeszczonymi oczami ze zdumienia 

przechwycała do ust te tłuste kożuchy odstane 

Wielka pierś złączona mocno z nim 

gdy zauważył moją obecność, odwrócił się 

patrzył na mnie, patrzył tępo w dal 

Po jego twarzy i ustach spływał strumień 

tłustego, wysokokalorycznego przepełnienia 

Zachłysnął się nawet, krztusił pełen wysiłku 

Wielka pierś jednak regulowała wszystko 

zasłaniała przed nim wielkie horyzonty lęku 

Była cała pozłacana, tak że niczym w lustrze 

odbijała wszystko, odbijało mu się tłuste mleko 

Widział on swoją postać i moją w tle 

Niezbyt jestem zadowolona z tego zaproszenia 

do baru mlecznego na peryferiach 

Widziałam karmienie piersią złotą do syta 

Obrzydzenie mnie jakieś nagle ogarnęło 

Tłuste kożuchy pętliły się w jego przełyku 

Oderwałam się z trudem od piersi zbyt ciepłej 

zbyt lepkiej 

zwymiotowałam, doszczętny wymiot ze mnie 

ostatni 

Pieśń dwudziesta trzecia. Pieśń z sutkiem w ustach

bełkocząc

Już nie wymiotuj, proszę, patrząc na mnie 

na tę przepełnioną bańkę mleczną, maślaną 

Wielkie złoża dobroczynnych elementów 

odkładają się we mnie niczym brud 

Jestem tym, który chciał posiąść bogactwa 

Całego świata rodzynki i pieczywa białe 

kradłem, niszczyłem, zdobywałem wiele 

wypełniając się słodkim mlekiem, miodem 

po brzegi, po krawędzie dobrobytu, wykipienia 

Złoto zlewało się z bielą w mieszankach 

kruszcu, jedzenia, maseczek na usta, na oczy 

przykładanych przez czarnych niewolników 

Diamentowa rozpusta kusiła mruganiem 

słodkim teatrem zależności i manipulacji 

Za złoto, bursztyny sprzedawane dusze 

za tłustą pierś pełną sączącego się nasycenia 

w korzeniach swoich ma głód i strach 

Kanaliki mleczne schowane są głęboko 

Moje lśniące, pachnące życie kończyło się 

nowotwór żołądka i układu pokarmowego 

Najbardziej znani na świecie lekarze wróżyli 

kuracje alternatywne, milkwaye 

przedłużenie mi w komfortowy sposób życia 

Wiedziałem, że czekają mnie bóle porodowe 

wraz z żoną zadecydowaliśmy o eutanazji 

w szwajcarskiej klinice z różowym widokiem 

Obserwować sobie te jeziora mgłą zasunięte 

Taka refleksyjność nachodziła wtedy człowieka 

tak miękko i przyjemnie odchodzi się w ziemię 

Po co zwoływać ciężkie myśli w szyki bojowe 

w ramach dawnej pieśni skruchy? 

Me złoto w mojej pelerynie wisiało, dekorowało 

Złote runo musiałem zostawić, z uśmiechem 

żegnałem się z najbliższymi, całując ich lekko 

po miękkich, rumianych policzkach 

Słońce zachodziło nastrojowo na obrazku 

Ktoś nawet wspomniał o wielkiej słuszności 

Gdy wszyscy na palcach odchodzili cichutko 

kroki prawie dekoracyjne, baletowe, wycofane 

przyszedł do mnie uśmiechnięty blondyn 

niosąc w ręku me oświecone zbawienie i spokój 

Podłączył do złotych żył, ropa w nich płynęła 

Wykonana ręcznie z kryształu górskiego kroplówka 

z rureczkami splatanymi w warkoczach ścisłych 

Cenna substancja kropla po kropli dozowana dla mnie 

Ciepło i przyjemnie zasnąłem pełen wygody 

wtedy nagle nastąpiło gwałtowne drgnięcie 

zerwałem się z siebie, zobaczyłem się w korytarzu 

ktoś dopytywał się o mnie, a ja nie byłem gotowy 

Wiedziałem, że jestem nagi w szpitalnym raju 

Skryłem się wśród kryształowych kroplówek 

wśród jedwabnych rurek od sprzętów medycznych 

Te wszystkie konstrukcje skłębiły się razem 

tworząc wielkie wymiono, uczę się ssać 

z trudem zdobywania pokarmu i zmęczeniem 

Gryzę z bólu wielki sutek, on łagodzi mój ból 

przeżarcia, przepełnienia, wygodnej spiżarni 

Ten ból niedonoszenia mego życia jak ciąży 

Kiedyś skończy się ten pokarm, a ja będę mógł 

być nowo narodzonym, z którego się cieszą 

zabierają go ze szpitala do siebie, do domu 

skurczonego i zależnego w kocach ciepłych 

pachnącymi tłuszczami dosyconymi  

Pieśń dwudziesta czwarta. Bianca odwraca się kolejny raz na palcu

W me zmarszczki powiał znów wiatr 

Owinęłam się nimi dosyć zgrabnie 

Modnie splisowana już jestem 

Cień po mojej skórze w kurtkę uszyty 

z ukrytymi kieszeniami, zakamarkami 

Powłóczyste resztki hamują moje ruchy 

jeszcze korale z mych zębów wiszą 

na szyi powleczone na struny głosowe 

Na czole spoczywa już kapelusz pleciony 

ze słów mielonych z dodatkami włókien 

Kręcę się w tej rewii cała w dekoracjach 

w których rozpad i spopielenie następuje 

Trzymam w ustach niedopałek papierosa 

drogocennego, wyrzuconego przez kogoś 

pamiętającego, że są ci, którzy dopalają 

Te resztki po innych w moich ustach 

Zaciągam się głęboko ostatnimi gramami 

Znów byłam w sobie tak skupiona 

Wykonam teraz piruet zbyt szybki i błędny 

Jak tu zwrócić na siebie uwagę twoją 

gdy popiół pokrywa mnie w środku 

kamufluje tajemnie me konstrukcje? 

W szarości, w połowie jestem uchwycona 

Przechwycona w połowie okrążenia 

między piekłem — niebem kręcę się 

Wykonuję piruet, a mą łyżwą uderzam w lód 

Całe me ciało wielka dynamika rozpiera 

rękę podnoszę do góry i jakaś umowna sukienka 

podkreśla mój ruch zapętlony, a potem rozbijam się 

potykam i słyszę już śmiechy i chrząknięcia 

Lubię rozbijać te piruety nieskończone 

do krwi mieć te kolejne złamania wewnętrzne 

mieć poczochrane włosy, sukienkę rozdartą upadkiem 

tysiąckrotnie uderzać się o chłodną taflę i kusić 

kusić CIĘ swymi upadkami  

Piesń dwudziesta piąta. Zakład utylizacji odpadów higienicznych

Znów byłam zatrzymana w swoim pędzie dookoła 

Jeszcze kręciło mi się w głowie od zwichrowania 

Widzę częściowe układy urbanistyczne miejsc pokutnych 

Sami sobie konstruują wszystko podług swoich umiejętności 

A tu, proszę, jaki się znalazł mrówczy architekt ukryty 

Na pudrowym podłożu zbudowany, dobrze prosperujący 

zakład utylizacji odpadów higienicznych 

w sumie takie miejsca muszą przecież gdzieś istnieć 

Gdzieś to wszystko trzeba gromadzić, te bandaże 

zużyte, zaropiałe waciki i łazarzowe prześcieradła 

w które obwijane są zwłoki, po przejściach dalej 

Te resztki ciał pozostawianych w ramach operacji 

na otwartym sercu albo otwartych ustach, oczach 

ciągle się zatykają w rurach przechodzących dalej 

wybijają swój smród i zawartość na wierzch znów 

Widzę niewysoki budynek z dużym, wilgotnym kominem 

wielkie złoża śmieci, z których może lęgnąć się epidemia 

Noszą w sobie organiczne ślady tych, na których żerują 

bakterie rozwiązujące najbardziej skomplikowane zadania 

rozwiązują ich znaczenia do liczb pierwszych, do zera 

Lęk przed nimi nakazuje spalać w ogniu potężnym 

ślady po zostawionych słabościach i niedołęstwie 

Każda z cegieł tego budynku z popiołu sprasowanego 

ustawiona krzywo, jakoś tak niedopasowana do innych 

Na każdym bloczku napis wypalony w ceramice 

pismem kaligrafa, starał się bardzo brzydko pisać 

Konstrukcje wytrzymujące nacisk przechodzenia 

Każda z cegieł była osobno i razem, tworząc zgrabną ruinę 

w której ktoś mieszkał, narzekał głośno z daleka 

W kominie nikła strużka dymu krążyła 

rysując rebusy trwające 

bez rozwiązania 

Dym sygnalizował 

że zakład utylizacji jest czynny 

mimo bardzo późnej pory  

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Pieśń dwudziesta szósta. Obsługująca zakład spalania odpadów śpiewa

Czy już dobrze teraz widzisz mnie? 

Czy już dobrze słyszysz mnie? 

Między bandażami jestem rozkopana 

Tutaj uczę się segregować jak grabarz 

mak od piasku, zafajdane pościele, bandaże 

Muszę je przekładać pieczołowicie na kupki 

wrzucać do odpowiednich pieców gotowych 

Układam z nich różne rzeźby i wzory 

szukając nieustannie jakieś reguły 

porządkującej ten smród, utrapienie 

Me kiedyś delikatne i pachnące dłonie 

pokryły się trądem, bąblami pełnymi trucizny 

Przypominam sobie teraz me pukle włosów 

włosów spadających na ciepłe ramiona 

były obwinięte pachnącymi szalami 

Pamiętam, jak szłam w pełnym słońcu 

po Oranienstrasse w popołudnie, na obcasach 

z błękitnego zamszu, lekko i swobodnie 

wszyscy patrzyli wtedy na mnie 

na piękno, na mą młodość w błękicie 

a ja miałam głowę podniesioną wysoko 

Wiesz, to było bardzo dawno temu 

ledwo pamiętam te moje filmy zerwane 

Lubiłam segregować już wtedy ludzi 

przebywałam tylko w miłym towarzystwie 

pachnących, nacieranych olejami bogactwa 

Podobali mi się tacy wysocy blondyni 

zajmują się oni typowymi polowaniami 

w ustach mają waniliowe lody i smaki 

Wraz z mym mężem mieliśmy piękny dom 

wszystko było takie jasne, pastelowe 

tylko jedna rzecz nam nie pasowała do końca 

nasza służąca, która tak dziwnie patrzyła 

Prowokowała moje rumienienie, wstyd nagły 

Miała czarne włosy spięte i brodę wystającą 

Czarne oczy pachnące doszczętną spalenizną 

Podczas jednego z przyjęć, kiedy degustowaliśmy 

kuleczki z orzechami i markowy koniak 

znajomi nasi zwrócili uwagę, że jest to żydówka 

tylko udaje blondynkę o niebieskich oczach 

Brudne jej ciało, myśli brudne, a tam, gdzie brud 

przyda się Tisztitószer⁸, co rozpuści i w niwecz obróci 

te dziwne problemy w kuchni 

Jakoś się tak złożyło, że zaczynała się wojna 

korzystając z wywozu śmieci, pozbyliśmy się jej 

za pomocą Tisztitószerów, tej czarnookiej dziwaczki 

Potem z radości płodziliśmy naszych potomków 

W sumie zmarłam ze starości, w domu starców 

obsługiwana przez piękną blond dziewczynę 

noszącą błękitne obcasiki do jasnych sukienek 

Me słabe serce zgasło, gdy oglądałam program 

w jaki bestialski sposób transportowane są zwierzęta 

zwierzęta hodowlane, tak było mi przykro wtedy 

Umieranie trwało chwilę mojej nieuwagi 

Zerwałam się jak napięta struna, jednym uderzeniem 

obśliniona, zsikana poczułam smród spalenizny 

Spytano mnie w dziwnym miejscu, w jakimś holu 

po żydowsku, ale ja nie rozumiałam tego języka 

Gdybym wtedy miała przy sobie moją dawną służkę 

to by mi wytłumaczyła te dziwnie skręcone zdania 

Znalazłam ucieczkę przed popiołem tutaj 

spalając te śmieci pełne wojennych historii 

dawnych zranień zewnętrznych, wewnętrznych 

Ciągle widzę w palenisku ten przerażony wzrok 

dziewczyny, co kusiła, co ją odrzuciłam za oczy 

za to, że musiałam się wstydzić przed znajomymi 

na przyjęciu, na którym podawane były kuleczki 

z orzechami, z koniakiem w małych kieliszkach 

z cienką nóżką, prawie drżącą na tle płomienia 

Teraz segreguję, śmierdzę zgnilizną słoną 

od łez, wylewów, nagłych potopów łzawych 

Kiedy oddzielę te wszystkie rzeczy od siebie 

okaże się, że wszystkie są tym samym skrawkiem 

ubrudzonym w tym samym miejscu, tak samo 

Wtedy może ktoś z litości wrzuci mnie do pieca 

bym się spaliła ze wstydu i zapłonęła rumieńcem 

jeszcze raz  

Pieśń dwudziesta siódma. Ostatnie odwrócenie. Hiperbola

Odwrócę się od śmierdzącej spalenizną 

jej narastający smród ciężko porzucić 

Śmierdzący odchodami swymi spoczywają 

w kątach lękliwych, w ciemnych norach 

Wyginam się ostatni raz, rozciągając 

swe ramiona na polach walki odległych 

oznaczonych za pomocą podwójnej linii 

Linia przerywana, podkreślająca swą umowność 

Ubrana w biały kostium gimnastyczki 

łamię swe biodra, misterne kręgosłupy 

w nieznane bryły geometryczne, odwrócone 

Parszywa jest bowiem geometria szczebiocząca 

wpisująca się w bryły, opisywana na nich 

zgodnie z zasadami owłosionej matematyki 

Wewnętrznie czuję jakieś inne algorytmy 

inne funkcje wpisane we mnie, podwójnie 

Hiperbola ukryta, podwójne podzielenie 

wobec osi, wobec pionu, poziomu i zera 

Me dwa ramiona wybrzuszają się w tańcu 

zbliżając się do osi wiecznie, bez ustanku 

zbliżając się z dwóch zupełnie innych stron 

magnetycznie, tajemniczo, z odwrócenia 

Różniczkuję odwrócenia, różniczkuję grzech 

Nie ma w sumie ucieczki wobec mej funkcji 

ciągle zaburzanej przez niezwykłe turbulencje 

wykreślane w powietrzu na migi sygnały 

Karuzelą pomalowaną farbą emulsyjną jestem 

o dwóch sprzecznych kierunkach ruchu 

piszczę z wysuszenia mych strun wewnętrznych 

Rwę się cała na punkty rozłożyste w układzie 

Kwitną one z pąków zlepionych łuską zamszową 

Dawne barwy dekoracyjne zanikły 

zbladły ze wzruszeń wobec Niego 

Tylko szarości pozostały w tłach 

Moja spocona twarz uśmiecha się jeszcze 

wymuszony grymas do publiczności 

Szpagaty rozciągliwe, bolesne, częściowe 

w mój układ współrzędnych wpisane 

Sześć punktów archeologicznych, pogrzebanych 

zmieniają mą hiperboliczną funkcję 

Rysunek mój na liniach akrobatycznych 

elastycznie uginają się pod ciężarami ciała 

Kręcenie się teraz trwa długo, już czuję 

zawroty i zwroty mych postaw ukrytych 

naskórki porozrzucane zostaną w okolicy 

po mnie 

Zmiatać je będą pieczołowici dozorcy 

ubrani ciepło i opuszczający parę oddechu 

w wszechstworza 

wszechstworza zaklęte w ciszy przedpotopowej 

Wszystkie zakwasy z soków własnych odłożone 

wycisnąć je w ruchu monotonnym i szybkim 

za pomocą zatęchłego odprowadzacza wody 

Wylać te resztki po oczyszczeniach stóp 

Dosładzanie fermentującego moszczu cukrem 

druga fermentacja we mnie odkłada się złogami 

Wielkie ciężary przenoszone przez usługujących 

wiekuiście pomoc niosących, niewypowiadalnych 

Ich imię się zamazuje, zaraz po napisaniu 

w niebywaniu raczej odpoczywają ich nazwy 

Trwa przyciskanie mnie do perforowanej ściany 

w celu uzyskania wina ostatniego z tych zbiorów 

o smaku łykowatym, dzikim i raczej niespotykanym 

Z daleka to popychanie słyszę, lecz nie umiem iść 

w połowie odległości pomiędzy wierzchołkami urojonymi  

Me ruchy są niezwykle spowolnione 

W pauzie trwa każde moje drgnienie 

Biele wokół rozmazują się we mnie, a ja w nich 

jakieś resztki jasnych pigmentów mej skóry 

jeszcze sugerują moje przesilenia  

Pieśń dwudziesta ósma. Lilith

Przede mną w głuchej pustyni widzę ją 

w gigantycznej sukni moja piú bella regina⁹ 

Patrzy na mnie trochę speszonym wzrokiem łani 

trochę się wycofuje, widząc me zdziwienie 

Nie uciekaj, mam dla ciebie smakołyki skryte 

w dziurawych, gubiących się kieszeniach skarby 

Znalazła mnie tu, nie umiejący chodzić kadłub 

owinięty sobą jak siecią niezwykle dokładnie 

Oto Lilith speszona mną, cała w czerni koronkowej 

ze słów misternie tkanych, cekiny i brokaty 

Ach, cekiny i brokaty, cekiny i brokaty przeciągłe 

brzmiące misternie przy każdym jej drgnieniu 

Cekiny i brokaty na pobrudzonej od popiołów sukni 

Najbielsze jej lica, już prawie mdleje zagubiona 

Chłodnych dłoni nie ma gdzie włożyć ze strachu 

przede mną 

Nurkuje w swoim pylistym fundamencie pomnika 

na którym została śmiesznie wywyższona pośmiertnie 

za wielkie konstrukcje wokół siebie toczone z kamienia 

Oto czarna Lilith niema, śpiewała kiedyś pięknie 

pieśni zwycięstwa, pieśni pod łukami triumfalnymi 

Przygryza wargi i wyciąga chłodną dłoń do mnie 

Wielkie kokardy na jej ciele, na wysokości ramion 

łączą się ze złotymi protezami, wkładkami push-down 

wszczepianymi, lutowanymi do kości słoniowej 

Jubilerskie inkrustracje w każdym jej fragmencie 

Wokół nocnej kreacji tysiące moli podążających 

za słodko-gorzkim zapachem tłustych nici 

Zszywały one znaczenia ze sobą, tworząc dalekie krainy 

Wielki, zgniły kołnierz infantki na niej 

złożony z szeptów malowanych, szeroki 

Cóż za precyzja składania tego w tak misterny twór 

Nie została zabalsamowana zgodnie ze swoją wolą 

Teraz jest rozciągnięta między wytwornie tkaną suknią 

Stoi naprzeciwko mnie, patrzy na moją obojętność 

Jest tak najpiękniej zamyślona, stojąca bez cienia 

Lilith ubrana w sto tysięcy słów wypowiedzianych 

zawiązanych w starych znaczeniach za pomocą kokard 

ściskanych w ciszy i wielkim skupieniu układanych 

Uchwyciłam się jednej z jej wstęg, rozwiązałam natychmiast 

Ona — łania leśna znająca ten step wiekuisty z prochów 

poczyniony, zapomniany przez systemy miernicze 

pomknęła wielkimi susami, unosząc mnie ze sobą, niechcący 

A na zewnątrz była noc purpurowa  

Pieśń dwudziesta dziewiąta. Lilith w powietrzu śpiewa do Bianchi

Bianco, Bianco najdroższa i ukryta ciągle 

Zabieram cię ze sobą daleko, pod spód 

Tutaj nasze pieśni nie są wysłuchiwane 

Prochy żywią się melodiami skruszonymi 

Wtul się w me włosy, bo podążamy 

przez wiele milionów istnień skrytych 

do pasa granicznego, gdzie tajemnica 

sekrety ukryte w słowach i pieśniach 

Nasze dusze podwójnie rozwarstwione 

w ukrytych szczelinach czarny krem wyborny 

Znam te szepty prawie modlitewne 

w twoim zmęczeniu odnajduję chciwie 

Czekałam długo na ciebie tutaj, niuchając 

Nocowałam w swej sukni, żywiąc masy 

skrawki słodkich korzonków rosnących 

na moich dłoniach, na stopach żyznych 

zagubił się ich smak, koloryt dawny 

dlatego świetnie nadają się na nawóz 

o nazwie fabrycznej Evergreen for you 

Schowana w swoich dawnych dekoracjach 

ze sklejki malowanej odręcznie, heblowanej 

Scenografie po spektaklach, kostiumy zużyte 

z bandaży, z plastrów przeciwreumatycznych 

Mam jeszcze ciepły głos, tylko dla ciebie 

Miodne wspomnienia rozświetlonych słów 

Czy pamiętasz ich znikome ślady w sobie? 

Zdyszana z pośpiechu śpiewam pieśń dla ciebie 

Jestem taka pospieszna, jestem pospieszna 

ciepła i wielokrotnie zagięta w sobie tutaj 

Przenoszę nasze ciężary do cieplejszych krajów 

naszą zgniliznę w koronkach ze słów noszę 

Sunę z wielkim wysiłkiem do tyłu 

trzeba teraz to przeliterować do początku 

Moja czarna królewno, porzucona przez siebie 

gdzie twój dwór okazały, gdzie twoje służące 

których obecności niechybnie oczekiwałaś? 

Osuszę twe łzy w biegu szalonym i celowym 

Jestem Lilith, pocieszycielka wycofana w dal 

Miękkie są nasze zbroje, delikatniejsze niż skóra 

cieląt i koźląt ssących daremnie wodę ciepłą 

przegotowaną, ostudzoną do temperatury pokojowej 

Podatniejsze jesteśmy na rany cięte i rwane 

Nie patrz tak na mnie, za głośno spoglądasz 

Musimy uważać na fruwające tutaj papiery ścierne 

wielkie, atakujące mechanicznie byty roztrzaskane 

czasami Gruboziarniste pilnują pól pustynnych 

Me kolana są sine od pasów startowych 

podchodzenia do lądowania w celach fizjologicznych 

Wysycha ma skóra delikatna bez kremów, bez dłoni 

Marnotrawię swą urodę w tym pejzażu z tytoniu 

Wybielona, chlorowana, w brudzie płukana bielanko 

ubrana w litanie do najświętszych serc błyszczących 

mają one funkcje odblaskowe, to czyni je migotliwymi 

są zdumiewająco funkcjonalne w liściastych lasach 

Wleczesz swe gobeliny, którymi się nikt nie interesuje 

ani to latające dywany, ani wyborne dekoracje wnętrz 

Wyścielają one wysypiska śmieci, pojemniki kradzione 

pojemniki na śmieci przywożone jak trofea zwycięskie 

Masz przy sobie klasery ze znaczeniami sprzed wojny 

między dobrem a złem, drugiej czy dwudziestej dziewiątej 

Przyciskasz pieśni do siebie jak ostatni oręż, tarczę rzeźbioną 

chroniącą przed pęsetami i dźwigami abstrakcyjnymi 

w ścisku, w skrzypieniu, w podnoszeniu wielokrotnym 

Uciekając przed zagładą rychłą, chowasz się do kąta 

liczysz i odliczasz od tyłu wszystkie wiersze w nadziei 

Swoje imię czytasz od tyłu, jak imię przewrócone w śnie 

lecz nie znajdziesz nic w tym przeczeniu frywolnej magii 

Musisz się tu więc pogodzić z przyciasnymi słowami 

z podśpiewkami naszymi sprzedawanymi za grosze 

Śpiewane rymy i schematy dla fałszywej gwiazdy 

oby swym blaskiem nas balsamowała przed zniknięciem 

w zapadniach niepamięci, w niewidoczności pospolitej 

Murzyńskie oblicza jednak w nas głęboko spoczywają 

odwrócone od posłuszeństwa, powinności dnia-nocy 

My, kolonizatorki u bram edenów, przedmieścia rabujące 

Jakoś nam tak trudno oddawać to myto za przejście 

ze zbiorów naszych, z plonów niezwykle płodnych 

trudno dziesięcinę ze słów oddać, przekraczając dalej 

tupiemy, podskakując w tańcu na znak buntu przeciwko 

w korowodzie cichym, zamkniętym na wszystko wokół 

Lecz w środku najgłębiej jest wielki lęk 

tłuszczem obrośnięty toczy naszą lotność 

Spoczywasz senna przy mnie, ze znużenia, ze snu 

Mój złowiony sum cały dnem umorusany, okraszony 

ciągle w poszukiwaniu mętnych granic dna stawów 

Węgorze czarne prześlizgują ci się między zębami 

gdy milczysz, także się kłębią, jak po bitwach morskich 

To ich umykanie, zakreślone grzbiety, słowa ze śliny 

nie odczytywalne przez wróżbitów ani grafologów 

Pochwycam cię, by w ich centrum oś ruchu zanikła 

powodując ich nienaturalny chaos i rozwarstwienie 

Podzielić je, rozwarstwić precyzyjnie w podroby 

na filety bez kręgosłupów dawnych, ości ukrytych 

na skóry preparowane i suszone w pełnym słońcu 

w popiołach nienasyconych ciągle i zmuszonych 

Uważaj, możesz puścić mą wstęgę przez nieuwagę 

Splotę więc dla ciebie nosze wygodne w drodze 

z mych czarnych tasiemek powiewających i włosów 

w powietrzu, co teraz bardziej słonym się wydaje 

jego smak czujemy już razem w ustach naszych 

ciszej

Kołysane przez szepty i szyfony 

przez szepty i szyfony  

Pieśń trzydziesta. Podróż podwójna

Niesiona w podskokach w absolutną szarość 

przez przekorną mieszkankę czyśćcowych pól 

niepłodnych, wyciętych dawno, dawno temu 

Lot do oddalonych kresów, zacieranych granic 

przez wielkie przestrzenie przykurczone 

Szepce do mnie swoje historie, nie słyszę 

Ona nie wybiera jeszcze nieba, choć przenosi 

Ten dziwny zapach ukryty ma w gruczołach 

w koronkach zdradza się jej odsunięcie ciche 

Ona — środek transportu dla stłuczonych istnień 

Postrzępiony latawiec powiewa kokardami 

tasiemki czarne zatykają mi usta, dławią oddechy 

wplątujące się między język, między koła 

Nie porywa noworodków i dzieci mlecznych 

lecz śnieżnobiałe bianki obtoczone słowami 

nakarmione prochami strzelniczymi, melonami 

Przynosi mnie tutaj do granicy, pozostawiając 

Spogląda na mnie niemo, odprowadza do furtki 

Nie pójdzie ze mną dalej i już tego żałuje 

Literuje mnie, przegląda mnie, kataloguje obecność 

B I A N C A B I A N C A B I A N C A 

w jej ciemniejących ustach zanikam na zawsze 

Tłumiki osadzane na każdej literze amortyzują mnie 

Zakładanie plisek na siebie 

zakrywanie ich wnętrz sobą 

Delikatnie i sumiennie 

Delikatnie i sumiennie  

Zostawia mnie pełną kurzu złotego, porzuca 

operowaną na stole chirurgicznym w przejściu 

operowaną jej niewyraźnym i rwanym szeptem 

Skłania przede mną czoło, żegna mnie uśmiechem 

Zakrywa znów swe oblicze jako dusza czyśćcowa 

odchodzi szukać w szkieletach swej fatamorgany  

Przesuwa się wyraźnie moje epicentrum, przesuwa się 

moje dygotanie spokojniejsze, jest spokojniejsze  

Pieśń trzydziesta pierwsza. Pas graniczny

Skulona z zimna nie widzę nic 

tylko siebie, 68 kg mięsa mielonego 

co by się nadało 

Jadą pociągi transportowe na bocznice 

Słyszę ich przewlekłe odgłosy, sapanie 

tam, gdzie rosną rośliny niezakwitające 

zaniedbane i nierozpoznawalne w deltach rzek 

łączących swą słodycz ze słonym zbiornikiem 

Ukradkiem w rozlewiskach furtki pochowane 

Podziemnie, odchodzące wody porodowe 

Rowki przygotowane na przesuwanie mas 

Smary, lepiszcza wyściełają wielkie łożyska 

by cieplej i rozkurczowo 

Stalowe skorupy leżą na śmietnikach 

Cysterny z miodem wielokwiatowym 

są roztrzaskiwane przypadkowo w pyłki 

są zaorane, zziębnięte, pokryte smołą połacie 

Pasy graniczne, pasy mistyczne, pasy cnoty 

ściskane sznurem, drutem i wazeliną 

by zawsze miały podwyższoną temperaturę 

czekały w śliskim nieokreśleniu ściśnięcia 

na przecięcie wstęgi ostateczne nożem 

Choć tego dnia raczej nikt z domu wychodzić 

nie będzie 

Wieczorem będzie ostateczna dogrywka 

podczas której pasy z kredy zamazane zostaną 

licznymi nogami przedziwnych wdzięków 

szurając, niszczą te spalone pola gry 

resztki w kątach bramek cmentarnych  

piano non vivace

Idę więc po linie, co za zręczność 

Idę po linie szerokiej na hektary 

kiedy ją przekroczyłam, nie wiem 

czy się bardziej oddalam, czy nie 

Szerokie połacie nieużytków czekają 

Stojąc samotnie przy pasie granicznym 

robię jeszcze listę rzeczy do rozpakowania 

Zapomnieć wszystko, bez możliwości pomyłki 

wypisuję zdyscyplinowana te rzeczy zbędne 

a ma biała dłoń rumienieje, już dnieje  

Pieśń trzydziesta druga. Bok

W szarości skóry jęczmiennej 

plączę swe nogi, stepując jednocześnie 

trochę nierytmicznie mi to wychodzi 

Wzrasta przede mną bok w miarę uderzeń 

konstrukcja z czarnego grafitu, magnezu 

W belkach konstrukcyjnych i wspornikach 

wielopiętrowe mieszkalnictwo komunalne 

Wybijane kamieniami otwory drzwiowe 

wilgotne ościeżnice w przeciągach 

Podwiewa mi sukienkę chłód dziwny  

Uderzasz mnie mocno w bok, przechodzę  

W ciemnym korytarzu ramiona powtórzone 

Piętra te same, podzielone tak samo na porcje 

Bądź teraz, szukaj mnie, teraz ty mnie 

Brudzę się grafitem ścian i rysuję na czarno 

z ołowianym połyskiem łapię jeszcze błyski 

Ślizgają się na mnie te larwy przejrzyste 

zależne od źródła macierzystego, zależne 

Piętro po piętrze biegnę po laur ściśnięty 

Po korytarzach wlekę swoje ciało za rękę 

ono opiera się siłą i się wyrywa do wyjścia  

Uderzasz mnie mocno w bok, przechodzę  

Jestem w ostatnim wolnym pokoju z rezerwacją 

Czuję mnożącą się obecność, tysiące nad i pod 

z boku i zewsząd czuję ich niecierpliwość 

Przede mną tylko okno, w którym ustawiam się 

we właściwym miejscu, pod właściwym kątem 

Posłusznie, z spuszczoną głową patrzę w dół 

w przepaści głębokie i tęskne, tak tęskne 

Topnieje tu popiół zmiatany pod rogi dywanu 

Kto tu zagląda zgięty do środka, ten tak wygląda  

Uderzasz mnie mocno w bok, przechodzę  

W milionach okien stoją poeci z otwartymi usty 

żadnych dźwięków samodzielnie nie wydają już z siebie 

Zgarniani, zbawiani grupowo w pośpiechu przypływów 

Rozgrzeszenie w tłumie przeoczą ich dawne pozdrowienia 

dla szatana z wakacji, listy, które wysyłali spod swych ud 

bo się im dziwnie pomylił adresat, może to wina poczty 

Ramionami tak szerokimi zbierani z głębokich wykopów 

wyżłobionych w wapieniach przybrzeżnych, podmytych 

w ramach stawki, którą zabiera zwycięzca za partię 

gry w kości za kości  

Uderzasz mnie mocno w bok, przechodzę  

Pieśń trzydziesta trzecia. Rysunek II

Czuję za sobą tupanie z uwiądem w tle 

Zniszczony rysunek od paru dni 

stoi w wodzie niezmienionej, pełnej soku 

Grzebiąc łapami w błocie pogrzebowym 

wyszukuję korzeni wyhodowanych przez wilgoć 

Kształt jakiś nieokreślony śledzi me postępy w nauce 

Rysunek określają punkty kaligrafowane, początkowe 

gdy je połączysz linią, to się ujawni graf skryty 

Używałam cyrkla na tej lekcji geometrii, kreśląc 

łuki zewnętrzne nieba, oba ich końce to błędy 

Kontrasty się wzmacniają, jest tylko czerń i biel 

Me ciało niedoskonałym instrumentem kreślarskim 

Przestrzeni wielkiej nie zmierzyłam łokciami suchymi 

nie pokonałam jej za pomocą skruszonej ekierki 

w rogach prawie diabelskich, nie pokonałam czyśćca 

Droga krzyżowa stacja 51, autobus się tu nie zatrzyma 

niebezpieczna tu okolica i w rozkładzie jazdy 

brak twego rozkładu, brak 51 kości skruszonych 

na tarce z orzechami, z daktylowymi opłatkami 

Mielę punkty drobnoziarniste na plamę barwną 

byle się nie zmieściła w tych właściwych skalach 

Sama rysuję me granice walcami wynajętymi 

w bryłach geometrycznych przechowują łona 

Potajemnie wychowują w swym chłodzie mioty 

z margaryny poczynione, by straszyć nimi innych 

Uciekajcie w popłochu przed mym rysunkiem 

Nawołujcie i w popłochu tatuujcie me imię 

pod pachami chowane, na lepsze momenty 

załóżcie głębokie dekolty na kolacje uroczyste 

może się uchronicie przed rysunkiem kolczastym 

przed siatką ogrodową, wrastają w nią pnie ciężarne 

w ich cielskach powoduje to bolesne przypominanie 

Ale teraz rozcieram swe granice restrykcyjne 

rozmazuję linie na włochate strzępy miękkie 

Rysunek drugi ukryty jest pod spoconą dłonią 

ma być bowiem trzecia jego cześć zmazana 

a ten środkowy fragment ciągle walczy między 

nieprzekreśleniem a przekreśleniem śliskim 

Spoczywa on wkopany w ziemię częściowo 

Część jego wystaje w postaci płyt granitowych 

z wykutym liternictwem jednostajnie osobliwym 

z dawnymi datami śnieżnobiało precyzyjnymi 

z imionami osób śpiących, ułożonych na boku 

Sen o złożeniu do grobu w garniturach brokatowych 

Kroki do wieczności pomylone w tańcu z podskokami 

na trampolinach z błony śluzowej wyścielającej 

wnętrza eleganckich wnęk z buku, z brzozy 

Wtopiona druga część zawsze w okolicach ziemi 

rysuje się na glebach nawożonych łajnem 

Rysunek ciernisty okrawa kształt pusty, zastany 

Określa mój kształt bolesny plątanina bluźnierstw 

słodkie, pozostawione w ścianie, dla płaczliwych raczej 

w miękkich kamieniach wetknięte, trwale się utleniają 

Pluję w siebie, analizując reakcje chemiczne zachodzące 

Znów obrastają moją mordę liszaje i pleśniawki kwitną 

hodowlane, nawilżane stale mą gęstą śliną, w głębokości 

uniemożliwiają mi bezkrwawe szemranie i lamenty 

Hultajskie ich zwyczaje w zdobywaniu nowych pól 

na mej twarzy w okolicach ust walczą nieustannie 

o przewodnictwo i wpływ na śpiewy wulkaniczne 

Zalana lawą swego głosu zbyt głośnego podkurczam się 

czekając na wykopanie z asfaltu z pobocza autostrad 

po których mkną, miękko świszcząc w pędzie, One 

Rysunek rozpada się, z trudem podnoszę ręce 

nadając mu formułę nieczytelnego i niechcianego 

odrzuconego przez budowniczych rysunku węglem 

Pieśń trzydziesta czwarta. Wiatr od morza

Nasze gardła wysuszone, wzmocnione 

resztkami nut impregnowane wielokrotnie 

Stoimy w oknach pokutującej i grzesznej Prory¹⁰ 

Największa ruina w okolicy nadająca się na eventy 

czekając na Jego ruch na lękliwym postumencie 

Fundamenty dawnej budowli siłą były gwałcone 

Teraz to miękkie wszystko nareszcie i bezzębne 

tylko przewiewa przez nią wiatr, hula niezłapany 

Wszyscy mają otwarte gardła na roścież 

Kąciki ust są nadcięte jak krocza przy porodzie 

by się poszerzyć, by się nie rozerwać w sumie 

gdy doda się wszystko i wyjdzie wynik bez reszty 

Z otwartymi gardłami czekamy, pokalani 

Wielkie organy z pociętymi otworami 

puste, wydrążone, wyrestaurowane bardziej 

tylko gardła pozostaną, po nas tylko gardła 

Wiatr od morza powiewa spokojnie w naszą stronę 

owiewa nasze policzki sine od wysiłku, od czasu 

wwiewa się do naszych ust powoli i leniwie 

porusza naszymi archeologicznymi szczątkami 

strun głosowych, utkanych w węzły żeglarskie 

drążąc te nasze tunele podziemne, podmorskie 

wszystkie czyni gładkimi szlakami dla siebie 

Przez drgnięcie wydobywają się z nas głosy 

nieznane dotąd dźwięki, melodie, niewyśpiewywane 

miliardowe organy brzmiące nie sobą, lecz Jodem 

Nie pozwala nam śpiewać siebie, związuje nas 

zabiera nasz ciężar z portu, wyprowadza w Pełne 

Grube liny jedwabne, splotem krzyżykowym snute 

ich wątki naprzemienne w porządku nieodgadnionym 

Wciąga nas w głębokość, do której tęskniliśmy 

Ten statek rozpruwa się w zetknięciu z wodą 

Żyrandole roztrzaskują się, i marmury, i zaplecza 

my w nim idziemy na dno, osnuci planktonem 

po to, aby nie być już, by nie bywać i się nie pojawiać 

zatracić się w tym dostojnym opadaniu w ramiona 

które zaciskając się w pozdrowieniu, uwalniają nas 

od śpiewania pieśni czyśćcowych  

A ze zdziwienia otworzą się nam dzioby nienasycone  

Pieśń ostatnia. Dolepienie do Nieba

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((  

Piekło

Pieśń pierwsza. Pieśń przekreślona¹¹

Przekreślam się na początku i linie przecinają mnie 

Przekreślam wszystko, nie wybieram jasnej czystości 

liter jasnych między rytmiką nad linią, tylko je ścinam 

na wieczną pamiątkę nieczytelności i nieważności 

Linie jak wykres kłamstwa — prawdy przekreślają mnie 

Zagrzebana w błocie, uduszona plwocinami, laudacjami 

do fałszywych proroków ze słoniny, ze złota, drewna 

namaszczanych bez odpowiednich procedur i pieśni 

olejami zbeszczeszczanymi i gestami udawania, grają 

dla mnie, bawią mnie w moim ogrodzie odrzuconym 

Oto Jestem, nie dla ciebie boże, teraz nie szukaj mnie 

Oto jestem, zagrzebana głęboko w sobie niegotowa 

niechętna na konfrontację z tym, co jest litościwy zbyt 

Przecinam wyrzuty sumienia, żale zasmarkane 

Skomlę, przeczuwając rozstrzygnięcie i pochód śmierci 

Ja pies jej, syty-żyr, obwieszczam swym gardłem piekło 

potępienie wieczne dla wielu czarnoustnych wśród nas 

Znam wszelkie prawdy nieobjawione i apokryficzne  

Historie cynicznie wymyślam, paląc papierosy z liści 

z drzew prawdy, okolicznych jemu złączonych korzeniami 

Nieobrzezana jestem i zresztą już za późno, za późno 

na te ceremonie poświęcenia przerośniętego, nienowego 

Jak pisać o piekle, co jest bardziej niż cokolwiek we mnie 

Redzie je schować i je ukarać za to, że ciągle jest tutaj? 

Nic nie zgniecie nas na czyśćcowy proszek sprzedawany 

w porcjach, w torebkach plastikowych za 30 srebrnych 

skrytych przed rodziną i znajomymi z najbliższej parafii 

Wymyślam sobie swoje bóstwo bałwochwalcze ciągle 

Ja na szczycie Mont Blanc czy górze gówna wie czego 

Jednak wysoko stoję objawiona sobie, promieniuję 

Wywyższam się ponad horyzonty, gwiazdy gniotę 

Wszystko gniotę mymi pozłacanymi nogami i ogonami 

te kruche, niewiadome byty liche, proste, dobre 

przekreślam je, by przekreślić ostatecznie siebie też 

Milionami skreśleń stapiam wszystko dookoła mnie 

Niech świat wraz ze mną cierni i zdechnie w ukryciu 

Długie me szaty, brzęczące, zaprojektowane dla tyranii 

zżerającej wszystko, nawet siebie z głodu ciągłego 

Odrzuć mnie i skreśl, teraz jest dobry moment na to 

Spróbuj rozcieńczyć mój grzech wbrew mej woli, wolę 

jak jego kształt zamieszkujący we mnie poszerza się 

Niech więc linie przekreślające mnie będą tłuste i łakome 

Szpetne pieśni szepczę, odrzucając inne w nad nad miarach 

Niewłaściwe pieśni na niedziele pańskie, na święta kościelne 

Skreślaj mnie, skreślaj, a ja i tak będę trwała pod spodem 

na znak przeciwko miłosnym piosenkom, modlitwom 

nawet za cenę mojego pomnika, co zostanie strącony 

bo sezon skończył się na mój charakter bóstwa i na imię 

Pokreślone mam rysy twarzy, lecz nie jestem twą maryjką 

choć czarną, najczarniejszą wśród wszystkich kobiet 

Na dachach świata siedzę, niszczę pieśni święte 

Obcinając im głowy, ręce, łamię śpiewających 

Przekreślam wszystko, nie ucieknie mi żadne słowo 

Zatrzymam ich słodkie poloty kontekstu i zniweczę 

Przekujcie aureole święte, co mogły kiedyś być na mnie 

te, które w moim rozmiarze, przekujcie na naszyjniki 

dla mnie na wernisaże i spotkania autorskie w piekle 

na które już teraz wszystkich serdecznie zapraszam 

Przekreśl mnie teraz, proszę, i uczyń nieczytelną 

niech me słowa pisane w zmęczeniu i uniesieniu 

zostaną precyzyjnie zmazane na wieki przewlekle 

Powołani do skreśleń i potępień, wystąpcie teraz 

Niezmierzona czerń tablicy, po której kredą mażę 

znaki ochronne, znaki ucieczki, ukrycia gdzieś tu 

niewielu się uchroniło przedostatnią litością 

Są tacy, którym się to udało i skreślili się z listy 

Na liście nieobecności teraz tak bardzo są obecni 

w niwecz się nie obracają, nie zapominają się 

Najmniejsze skupienie wszystkiego złego 

Zatykam swe usta w pieśni przekreślone 

pieśni skurczliwości do środka własnego 

ściśnięcia i zmiażdżenia doszczętnego 

Patrz, jak się boję, wkładam tyle do buzi\ 

Nie rozczytasz mnie w myleniu się moim 

pokusa pozostaje, to przebicie dla oczu 

będzie przedzierać się do czytelności mozolnie\ 

Czarne wersy nadciągają w szyku osobliwym 

Boję się tego, jak zakradają się armią na mnie 

Przekreślam te judaszowe pianie wyleniałych 

Zagęszczam się w swych bluźnierstwach mocniej 

wykrzykiwanych w dorner kebabach o świcie 

w kierunku wschodzących zewsząd księżyców 

stękających z każdą minutą przedzierania się 

przez ciemność oczu skulonych i zawiedzionych 

Lubię śpiewać te pieśni odrzucone przez siebie 

nieudane, skazane na to, by się kotłowały w byciu 

nieważne, zbite w kartki, zmięte do środka truchleją 

Czemu więc tak potrząsasz biodrami w moim kierunku 

marcepanowy wrogu w przeczeniach wykrywany 

czemu? 

Pieśń druga. Zmierzchy bogów naszych

Nasze wielkie procesje nadciągają burzą 

miodnych i szaleńczych mów na naszą cześć 

Powiewają nasze sztandary mnogie, tkane 

Sztyletujemy krawędziami naszych języków 

Zabijmy tych, rzucających w nas jabłkami 

z mostów rozpostartych nad naszymi przejściami 

Jesteśmy Bogami zabierającymi ciągle dla siebie 

tylko dla naszych czarownych przydomków 

one wywoływać mają strach i ukrycie 

Otoczeni dziećmi, kobietami w bukietach 

oddają swe lenna w nasze kosze i kufry 

Zabieramy im wszystko jednym gestem ręki 

Podcinają nasze kryształowe koturny wysokie 

a my ściskając pięści, odchodzimy, grożąc temu 

który niby-wszechmocny i nie zgwałci nas kolorem 

taki niby-wszechmocny i nie zabarwi nas kolorem 

Nasze pięści zwinięte w siebie przechowują 

groźby, nienawiść do wszystkiego, do Niego 

Nasze armie już szykują się zdobyć jego terytoria 

Siła nasza ogromna, zabierająca wszystko w tajemnicy 

Niech on przyjdzie, składając nam pokłony na dywanach 

przenośnych, składanych, które wędrują wraz z nami 

Rozrzucamy kości zamiast kwiatów przed antyhostią 

Piszemy Tylko Wielkimi Literami Te Zdania Nadrzędne 

zgniecione zostaną wraz z nami w pyły alergiczne 

rozpadają się w naszych, kwaśnych, cytrusowych rękach 

Mordercy prasują nam koszule wyjściowe na noc 

Oglądamy się za diabelnym, zmierzającym do nas 

Poi nas z niezwykłą regularnością i troską 

trzy razy w ciągu dnia, drobną łyżką podaje nam mannę 

Kasza pozyskiwana z odwróconego procesu utylizacji 

z buraków pastewnych, kradzionych i ukrywanych 

Nasze wieczne panowanie, gdzie są zasłony gęste 

opadają one głęboko, marszcząc się, dają mrok 

chronią nas przed dziwnym widokiem na urwisko 

Powoli zmierzcha nasz zewnętrzny blask okrutny 

zewnętrza błyszczące, strachliwe, zadające śmierć 

Oto idziemy, krwawymi bóstwami nazwani na zawsze 

Złoto i wyrwana kość strojna dodaje nam jeszcze blasku 

Oto zdychamy w promieniach wschodzącego, nowego 

nie umiemy śpiewać dla niego, nie nasze głosy 

Nasz chór odrzucony, każdy z nas ma głos pierwszy 

nie możemy znieść hegemonii zmiażdżonych nas w nas 

Pokazy mody królewskiej kończą się w porze happy hours 

Wszystko miało zdychać, nie wzdychać już nigdy więcej 

Uczyńmy więc krzywdę słodką, porzućmy dobre zamiary 

Nie do zniesienia jest dla nas bóstwo miękkie i głębokie 

W nasze żelazne konstrukcje nie wleje się już nic 

Wielkie oddzielenia, granice naszej kumulacji pełnej 

Nasze naoliwione policzki chudną ze strachu i paniki 

przed naszymi sąsiadami, co mają podobne zamiary 

Chcą nas pozbawić tronów, komnat bursztynowych 

Nasze usta malinowe wysychają z braku ducha w nas 

on dodawał nam kusicielskiego piękna, o które się walczy 

chronił nas przez całe nasze królowanie w pozłocie 

Wessani w siebie przypominamy sobie naszą wielkość 

Dekoracyjne formy językowe, muzyczne wiążą nas 

Okazało się, że zaprawdę jesteśmy nieśmiertelni 

czego skrycie się obawialiśmy, unosząc ostatni dech 

w kierunku ścisku, milczenia i zła 

podobnego najbardziej do koloru naszych skór zamszowych 

które boskim zabiegom pielęgnacyjnym były poddawane 

gdzieś w krainach żurawiny suszonej, zgnilizny i zmierzchu 

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Pieśń trzecia Bruna storia

Trzecia pozostałość po rozstrzygnięciu 

po próbach ognia, wody i pryzmatu 

upadła najgłębiej w siebie, w obłęd 

z którego nie ma wyjścia ewakuacyjnego 

choć wejść była mnogość zachęcająca 

Jestem częścią odrzucającą oblubieńca 

Trzepotał on swoimi rzęsami w moją stronę 

z frędzlami, z jasnym uwielbieniem k’mnie 

Jego obietnice szeptane niech porwą zwierzęta 

stwory leśne, które lubią te słoniny na patykach 

Mając je w pyskach, obserwowały mój rozprysk 

Odrzuciło mnie daleko od niego, w norę 

krecią dziuplę szalonego, ślepego posuwania się 

tylko naprzód, bez zawracania i odwracania się 

Tony ziemi zakrywają moje górnicze szczebioty 

w nieodkrytych do tej pory głębinach gnilnych 

Upojona denaturatem filtrowanym przez watę 

z trupią czaszką na okładce objawiam się wam 

nieprzenajświętsza, nieprzenajświętszy mój śmiech 

Chciałbyś może, abym była dziewicą waleczną 

konającą w imię boga milczącego za chmurkami 

które maluje chaos i przypadek zmyślnie złośliwy? 

Wolę być Bruną, z jej ust para zimna ucieka 

w wielkie przestrzenie ciepła, miękkości waszej 

Gdy cesarstwo kwitło girlandami, krwią krzepliwą 

byłam nałożnicą rzymskich cesarzowych i cesarzy 

Głaskali swe tygrysy po głowach, głaskali mnie 

Miałam wielką władzę panowania, zabijania 

Władam wielkimi tronami, potęgami, armiami 

Mordowałam swe służki wdzięczne, nieśmiałe 

Trucizny kwieciste w sprayach rozpylanych 

W me łoże wsiąkały coraz to nowsze smaki i soki 

Mój kielich ciągle był nadpity mimo przepełnienia 

Wymyślałam krwawe uczty, gdzie mordowano dziewice 

niewolnicy ginęli podczas hucznych, gwiaździstych nocy 

Osobiście ich biczowałam, doprowadzałam do ujadania 

Osobiście, z zaangażowaniem obłędnym biłam jaśminy 

Wbijałam ich miękkie ciała w glebę, w marmur 

a wtedy kosmyki włosów uciekały mi spod koka 

Me jedwabne tuniki czerwonymi wzorami okrywały się 

Tak wygląda Maxima-Optima, Szalona zwana Wielką 

Ssij mnie mocno, truj się mym sokiem cierpkim 

z bzu czarnego i nasion odrzuconych za gorycz 

Panny składane mi w comiesięcznych ofiarach 

bym była łaskawa dla ich miast dopiero utkanych 

W najczarniejszych arkadach przechodziłam, tupiąc 

niszcząc, gwałcąc wszystkie porządki zastane 

doryckie, korynckie i porządki jońskie też 

Nokturnowe szaleństwa do wczesnych godzin 

z bufiastymi sukniami, z poduszkami w ramionach 

Bym się zdała bardziej bóstwem, co nienawidzą go 

Oskarżana przez kuzynów, synów za spółkowanie 

z literami przekrzywionymi i z przecinkami w nocy 

Dowodami na to miały być kosze martwych maślaków 

z którymi powracałam jako morderczyni skryta 

Chcieli mnie ująć za zbrodnie i zasztyletować 

ale moje gniewne, czarne spojrzenie spod czoła 

prześwietlało ich spiski na moje ciało i władzę 

zatruwszy ich, cały świat zatruwając, patrzyłam 

patrzyłam na agonię pełni i tej niby-nieśmiertelności 

młodzieży, kwiatów, małych piesków, owadów 

Te ramiona zgarniały wszystko dla siebie, dla mnie 

Stałam się prawie legendą, żmijową panią ptaków 

choć ma postura wykluczała aż takie okrucieństwo 

Oleje wylewane pod me stopy, ścierane włosami 

Popełniali samobójstwa przy białych winach 

oni opiewający nieskończone, niedokończone 

A ja chichotałam, patrząc, jak zdycha świat 

piszczący i wznoszący ostatnie spojrzenia po litość 

Na mych pobielonych pudrem dłoniach zdychasz 

Teraz ty zdychasz  

Pieśń czwarta. Winna śmierć

Sącząc z gąbki prawie octowe wino, leżakowałam 

Z bólem krzyża wylegiwałam się na skórach 

szukając kolejnych ofiar mych kaprysów lata 

wśród pięknego i młodego korowodu blondynów 

Oto byli z prawej, lewej strony piękni phoibosi 

grali jakieś stare, wierszowane pieśni z lutniami 

Myślałam, jak rytmicznie wybijam im te nutki z ust 

Czy jako bezzębni będą tak samo umuzykalnieni? 

Uśmiechałam się do siebie, obmyślałam plan śmierci 

wtedy podeszła do mnie półnaga piękność z owocami 

czarownie pachniała nienawiścią, nierozpoznaniem 

Oj, te panny malowane, oj, te panny szykownie roztrzaskane 

Zdziwiona tą odwagą zmieszałam się jej obecnością 

Zmieszany kielich powrócił do ust, niosąc ze sobą truciznę 

Pijąc winną przynętę, poczułam się senna i zmieniona 

Krzyknęłam z nagłego bólu, rozrywającego mnie w środku 

Wiedziałam, że zostałam otruta, krzyczałam o pomoc 

Nikt z ucztujących nie przerywał biesiadowania śpiewnego 

Na ich posągowych, marmurowych twarzach trwała cisza 

z wolna dostrzegłam jednak delikatne uśmiechy rysujące się 

Wybiegłam na korytarz i leżałam jak skulona ślimaczyca 

plując siebie wokół, zsikując się z boleści przygodnej 

Tak odchodzi bogini wraz ze swym postumentem na kołach 

Winna trucizna zdobywała mnie w licznych żołądkach 

cięła mnie na fragmenty, toczyła eksplozjami mą biel 

urojoną i wymyśloną na potrzeby wizerunku wykutego 

W ciągu jednego momentu mój chłodny oddech spadł 

Oczy wytrzeszczyłam w marszczący się mrok czyhający 

Wtedy poczułam do siebie nieprawdopodobny wstręt 

Szept dziwny nie do zniesienia, przekrzykiwałam go 

Całym swoim wściekłym rykiem królowej zagłuszyć go 

Tylko to odezwało się we mnie, wielki mój wrzask 

Odsunęłam się sama tam, gdzie najdalej, gdzie nie słychać 

nic prócz mego głosu królującego nad śmiercią i nad łaską 

którą odrzuciłam na wieczność od siebie, w przepaście kredowe 

Ściąganie do punktu najmniejszego, prawie niewidocznego 

Myślałam, że się rozpadnę, zniknę w jakichś śmietanach nagle 

Tak bardzo byłam, za mocno trwało we mnie coś twardego 

Zza moimi plecami, gdy odchodziłam, słyszałam lamenty 

Głosy z dala wzywały jeszcze Brunę rozczochraną 

zamieniły się z czasem w przedziwną odwrotność 

Patrzcie, jak nadchodzę, najpiękniejsza  

Pieśń piąta. Pieśń odchodzenia do Piekła

W tył zwrot, naprzód w siebie maszeruj 

Butami rozdzierającymi, kowalskimi szuranie 

Pozostawiając po sobie ślady w błotach 

Odchodząc w dale powłóczystym krokiem 

Nie chcę już twoich ud i ciepłego brzucha 

Patrz za mną, na to ci pozwalam ostatni raz 

na patrzenie, jak się odchodzi od ciebie 

Me wdzięki uciekają, ale ma wola silna 

Nie zobaczysz już nigdy mej twarzy i oczu 

Nie będziesz liczył mych oddechów, jak śpię 

Nie wkradniesz się we włosy w postaci wiatru 

Nie dam ci się wymacać na dnie twojej kieszeni 

Już nie rozpoznasz mego kształtu w swej dłoni 

Na nic te twoje efekty specjalne, widzisz, na nic 

Sklejam się do środka, byś mnie nie mógł zdobyć 

twoimi sekretnymi możliwościami drążącymi 

Moje kuszenie plecami kołyszącymi, widzisz 

i pewnie zadajesz pytanie unde malum¹², Bruna? 

Naśmiewam się z twego płaczu, jeszcze jednego 

Wiesz, to tak jest, że to ty musisz prosić o łaskę 

wizyty u mnie w pałacach doszczętnie zniszczonych 

gdzie zaraza o moim imieniu pożera wszystko i ciebie 

Pożrę cię też, jak tylko się pojawisz w moich podwojach 

Me oczy, gęstwina ciężkich powiek i nie dostrzegam 

Mam alternatywne zakończenie dla ciebie, o misterny 

W tym scenariuszu główny bohater odchodzi w dal 

nie rozmywa się jednak, lecz wszystkie jego detale 

zaczynają skrzyć od ostrości postrzegania ich na raz 

Wszystko zdaje się być takie brzydkie, jaskrawe 

Płaczliwe wiatry już ścierają me imię, zapominając je 

wracają do siebie bez mej odpowiedzi, milczę, milczę 

Zmazują me imienne atrybuty podarowane mi kiedyś 

Szkoda, że sama nie mogę ich wyręczyć w tym 

Pieśń szósta. Bramy Piekieł

Puk, puk, otwórzcie, zmokłej bogini łez i moczeń nocnych 

Stoi przy bramie, kołacze, oczekując waszej gościny na noc 

Tu się rozpoznaję, przy wejściu i domofon z moim imieniem 

Podzielone bramy na nieskończoną liczbę segmentów 

ciągle dzielą się wewnętrznie, ciskają, miażdżąc się w granicach 

Nadproża potężne, wielkie filary dźwigające ciężar spotęgowany 

Obrazy i historie niby tu widnieją, ale się kamuflują nawzajem 

przez spróchniałe zęby cedzone, przez zgryzy zatrzaśnięte 

Nowe rysunki na odrzwiach wyrzeźbione dłutem zębatym 

Skryte pod deskami świata zwłoki czynów przerażających 

Znaki dziwne rozpoznaję, w woskowym świetle ich pląs 

Polichromie zdrapane wiatrami dalekimi i kształty miękkie 

W rozglifieniu łuku wieńczącego drzwi napisy po aramejsku 

Charakter pisma wskazuje na autora przycupniętego 

On chciałby zachować anonimowość, raczej się nie ujawnia 

Pewnie jakiś dawny mistrz je kuł, bramy piekieł w ogniu 

Są na nich zakazane kwiaty, których nazwy są ominięte 

we wszystkich językach dawnych i przyszłych, i zaginionych 

W przyczółce lampka z napisem wolne, możesz wejść 

poprawić przed lustrami w sraczu wypadające włosy 

Ślepymi maswerkami ozdobione, czołgankami upiększają 

przy klamkach licznych na wszelkich wysokościach 

podkreślają stylistykę podążającą w doły i w przepaście 

Te modne tendencje w architekturze są osobliwie ciekawe 

Zapachy obłędu mego, szaleństwa, tu rozpoznaję się na szczęście 

Wśród musujących kształtów dostrzegam trzy postaci wokół  

Obgryzam palce do krwi i dotykam tych figur mellitowych 

Dwie stojące z otwartymi ramionami, jedno zwierzę zbite 

Wszystkie spojrzały na mnie, uśmiechając się przeciągle 

Zauważyły moją obecność dotąd tutaj niedostrzeganą 

Wtedy poczułam histerię olbrzymią i lęk odsłonięty 

Uderzyła mnie fala zła niewypowiadanego w czoło 

Rzuciłam się do ucieczki, tłumiąc swój zgubiony oddech 

lecz ma ręka spoczywała już na klamce, która odskoczyła 

a brama była taka piękna, karmelizowana z tłuszczem 

Ot, te sztuczki opierające się na skrzypliwych zawiasach 

one wiodą nas na zatracenie w głębiny najstraszniejsze  

Nie witajmy się zatem w progu 

sata-musie, czy jak ci tam było kiedyś na imię  

Pieśń siódma. Pieśń ściśnięta

Płaczcie teraz, wszystkie płaczki żydowskie 

Te najpiękniejsze łzy ocierajcie wymuszone 

Wysuszajcie swe płatne oblicza włosami 

perfumowanymi i namaszczanymi, i długimi 

Do tego pośmiertnego orszaku wybieram 

te najbardziej wczuwające się i niewinne 

z wielkimi oczami rozmazanymi za zapłatę 

Drogimi kamieniami was obsypię, całe drogie 

Te ręce załamujące się, te jęki, naciągane wycie 

Ja nie mogę nad sobą płakać na zewnątrz 

Wciśnięta w siebie widzę tylko swój smród 

Nie potrafię czuć, tylko ścisk niemiłosierny 

Wpychana w najmniejsze ramy moja wielkość 

ograniczana liniami czarnymi, oskarżającymi 

Me kształty dawne w bolesnym marynowaniu 

Zapadam się nieskończoną ilość razy w się 

W najgłębszą przepaść w sobie ciągle wpadam 

Ciągle spadam w dziurę, którą jestem, pełną i złą 

i te chóry potępione, te głosy z dawna cierpiące 

przypominają mi dokładnie śmierć zadawaną 

Teraz tęsknię za jego obliczem, które odrzuciłam 

Za morzem pozostał i pozwoliłam mu zapomnieć 

Tu wszystko już zostało spełnione w echach licznych 

Tu wszystko już zostało zaprzepaszczone kiedyś 

Wciśnięta w środku żyję tylko rykiem wewnętrznym 

Nie wyobrażałam sobie, że tak boli śmierć wieczna 

Umieram nieskończoną ilość razy, niewidząca kresu 

zadać sobie ból z jego dekoracyjnymi detalami 

Mieć przez chwilę możliwość tej rozkoszy boleści 

Nienawidzę najbardziej mego bytu skurczonego 

wszystkiego, trwającego w nieśmiertelności mojej 

Płaczcie, o piękne kobiety płatne i lakierowane 

Zmuszajcie się, zmuszajcie się wzajemnie, podsycajcie 

do żalu za moim wiecznym pogrzebem w listopadzie 

Trwam z więdnącym wiankiem chryzantem na głowie 

Odszedł ten, co podawał mi wino do ust, pragnąc mnie 

bez niego wysuszona oceniam ciągle mą stratę wieczną 

Brak mi teraz tych pieprzonych, pastelowych kolorów 

kojarzących się z jego cichą obecnością w dalekich tłach 

Niech wasz płaczliwy skowyt wzniesie się, o płaczki 

w ten kosmos okrutnie cichy i wolny, piekielnie wolny 

Pieśń ósma. Bruna nasłuchuje bóstw spokrewnionych

Daleko i blisko pod mym ramieniem słyszę popiskiwanie 

Żałosne, nerwowe moje drapanie w tym miejscu, gdzie swędzi 

Głos spokrewniony usłyszałam wbity we mnie, tak daleki 

Śpiewak fałszujący drżał, srał w majtki bawełniane z domieszką 

po nogawkach rajstop ściekał mu mocz ze strachu przed sobą 

Wciśnięcia w głębokości nieodkryte przez żadne wehikuły 

Byliśmy dawno napełnieni ambrozją i nektarem kradzionym 

Szeleszczą części skołtunione mocno, pod spodami 

Słyszę świsty jak pieśni powlekane żałością wyczynową 

Bóstwa spokrewnione tłoczą się w tym niemiejscu, we mnie 

Przekrzykiwania na ścianach przepaści, noszę ją w sobie 

Nienawidzę ich, a oni mojej obecności, jednakże zmuszeni 

Skóry po nas zostają, po bóstwach leśnych, prehistorycznych 

Posłyszałam głos pojedynczy, zdał mi się jakoś rozpoznawalny 

Szepcząc w mym uchu, umiejscowił się jak w niewygodnej pufie 

Ten pisk, syczący torturował precyzyjnie dźwiękiem nieznośnym 

Jego głos, trzeszcząca dźwignia kości zginająca, kości zrywająca 

Zasypcie grubą warstwą żwiru to gnojowisko smrodem oszałamiane 

Wszystko od niego ucieka, nawet on od siebie ucieka lękliwie 

To gardło jest tu tak zwężone, nie ma przełykania i oddychania 

Nie wbijesz w to rurki, by uratować mu życie, by mu uratować śmierć 

by uratować jego pieśni charczące przed każdorazową destrukcją 

po szepnięciu jednostajnym, od razu niszczone są przez połykających 

To najmniejsze terytorium bóstw zapomnianych w starych mitologiach 

Zaśpiewaj mi swą piosnkę zdolnego szambiarza uwikłanego w zagadkę 

Nadchodzisz, w mordzie trzymając swe kości zmiażdżone jak puchar 

twym własnym pyskiem i tonowym naciskiem na siebie samego 

Twój wątek przeplata się gdzieś we mnie rozpiętej i zgniecionej 

mieni się w okolicy, dając znać, że się jawił kiedyś jako Pseudohelios 

okrutnie biczujący swymi promieniami twarze pobielone rozpaczą 

rytmicznie uderzając w ich skóry, jak w bębny bolesno-dźwięczne 

Pieśń dziewiąta. Pseudohelios wyje

Ksandzie, Podargu, Ajtonie i Lamposie żelazny 

gdzie się podziało wasze ostre, końskie włosie 

wasze gęste grzywy zasłaniające mi głębokie doły 

kopane na grobowce Heliosa okrutnego wieczorem 

muskularne, dźwigające mój odwłok władczy 

Pociągowa wasza misja skończyła się dosyć szybko 

Podkradł mi was inny bóg zachodu z brązową twarzą 

Nie barwi się tak mocno przy zmierzchu czerwienią 

Me słoneczne potomstwo uciekało promieniami 

przed mym gniewem olbrzymim i wrzaskiem furii 

Jednakże wszystkie z dala gdzieś krążyły na orbicie 

Mieszkałem jako prawie trup słoneczny trochę w Italii 

Mój pierwszy syn, Faeton, nie mógł patrzeć na mnie 

nawet w słonecznych okularach, wybuchał płaczem 

Miażdżyłem jego pneumatyczno-aerodynamiczne kości 

żelazkodeskami płonącymi, krzesłami wirującymi 

Jego delikatna matka, pogruchotana odwożona karetkami 

karetami króla słońca, jechała na sygnale mego odrzucania 

Nienawidziłem widnokręgu przypisanego mi przez los 

Wypalałem ich delikatne powierzchnie i wilgotne kąty 

zakamarki schowane przede mną, jakoś trochę urodzajne 

Faeton popełnia samobójstwo w trakcie zaćmienia słońca 

tak był przyzwyczajony do mojego oblicza spalającego 

Widząc już tylko pustynię w owej krainie pogrzebanej 

szczątki plączące mi się między zębami i odchodami 

na drodze gwiaździstej poznałem kobietę-kometę uciekającą 

podążyłem za nią w inną galaktykę i tam poślubiłem ją 

koronując się jednocześnie na największego patriarchę 

Me kolejne mitologiczne potomstwo to drobne księżyce 

za małe, by je rozbić o siebie z hukiem, ich jęki posłyszeć 

Meteoryty wysyłane i przedmioty zderzane z ciałem 

przy wieszaku na płaszcze przygodne, bujający się abażur 

Abażur złoty był mi konkurencją w oświetleniu wnętrza 

Abażur żółty, zgnieciony, bujający się wśród przerażenia siłą 

Bicie po ich lekko uniesionych głowach w stronę słońca 

Nikt nie jest dostatecznie godny, by spoglądać w me oblicze 

gniewu i nienawiści do panoram rozpostartych wokół 

Ona — kometa uciekła z dziećmi z mego widnokręgu 

montując markizy przeciwsłoneczne, żaluzje ciemne 

Przesunął się mój ruch jednostajnej fizjologii w bok 

Mieszkałem znów tam, gdzie inna strona świata się myliła 

Z kolejną boginią rodziłem kolejne brzuchy nienażarte 

Przychodziły do mnie, prosząc o ciepło, biłem je okrutnie 

po tych ustach zdziwionych, oczekujących minuty solarium 

Potłuczone żebra córki nieznośnej i syna z chorym sercem 

Sikali ze strachu, gdy wracałem wieczorem do mego pałacu 

Zniszczeni, płaczący, lizali swe rany po wybuchach słońca 

Wpełzali pod meble włoskie z wyprzedaży zakupione 

Byłem przekonany o swej nieśmiertelnej sile niszczącej 

lecz pomału prawie niezauważalnie stawałem się słaby 

Traciłem swe rumaki ciągnące mój rydwan spalony 

ich kopyta jakoś tak tętniły w coraz większym oddaleniu 

Zrzucony ze swego słonecznego powozu dotknąłem ziemi 

na której już nikt nie zamieszkiwał, porzucona w pośpiechu 

Zdychałem przez kilka lat, doczekawszy niepełnosprawności 

Zachowałem swój jad ukryty między zmarszczkami na zapas 

by starczyło do końca tego niszczenia wszelkich przejawów życia 

Me mroczne panowanie i regulacja buntów żelaznym drągiem 

zanikało jakoś i bladło, znikał mój ostry blask z powidokami 

W domu starców nikt nie chciał się mną zajmować i doglądać 

Każdy się mnie bał, opowiadałem im o mym niszczycielstwie 

o tych zależnych i zaciemnionych, powoli wzrastających w cieniu 

Opowiadałem, jak odchodził Faeton pierworodnie niszczony 

po miękkościach odsłoniętych, po miękkościach zasłoniętych 

Pielęgniarki chowały twarze, a chłopcy ze wstrętem spoglądając 

życzyli mi wszystkiego najgorszego, dużo chorób w dniu imienin 

podawali mi papierosy, czekając, aż zgasnę, charcząc w dymie 

Z czasem zmieniłem się w czerwonego olbrzyma¹³ obrzękniętego 

Nowotwór wpompował w me ciało wiele powierza i wodoru 

choć leżałem, umierając, byłem znów najmasywniejszy, potężny 

W samo południe, gdy słońce było najwyżej, pojękując, odchodziłem 

Jak umrę, wszystko zgaśnie, potężne bóstwo zasypia ze wszystkim 

w grobie wraz z rodziną żywcem pochowaną, wraz ze służącymi 

i psami, i z wężem ogrodowym, programem telewizyjnym na piątek 

Miękki zastrzyk przeciwbólowy kołysał się we mnie łagodnie 

Łuski węża ogrodowego pokryły me oczy, oddech ustał w ciszy 

Wtedy poczułem pierwszy raz lęk, zmuszał mnie do uciekania 

odrzucając moje zewnętrzne warstwy, zachował się tylko środek 

Jądro, skondensowane w środku mym, okazało się skarłowaciałe 

Zostałem zdetronizowany, pośmiertny zamach stanu i ścięcie głów 

Nagłe zrozumienie uderzyło mnie w brzuch najgłębszy, w biszkopt 

Uciekłem jak najdalej od tych szeptów nawracających uciążliwie 

w wielkim pośpiechu, histerii dotarłem tu, do królestwa strachu 

zsikując się ciągle przed sobą — przed nadchodzącym czarnym karłem¹⁴ 

Zbity do mego wnętrza, nigdy się nie poszerza ani zwęża 

Przypominam sobie płacze nieustające za mną, za okrutnym 

że był taki ohydny, już prawie nie wspomina się go przy obiedzie 

Jakieś charczące huki tylko określają moje pochodne kształty 

ktoś ciągle śpiewa głosami mych ofiar w tle, naśladując idealnie 

Przypomina mi ich strach przed nadchodzącym Pseudoheliosem 

zamykane przede mną żółte drzwi do pokoju, drzwi do piekła 

które i tak wyważę, i wejdę do tej szczeliny, i zmieszczę się tam 

Pieśń dziesiąta. Piekło pseudoheliosa

Określając me śluzy ciągle skapujące 

e 

e 

Zapadające się litery w sobie noszę tu 

cały czas, przy sobie mam swój koniec 

Skrzywione usta tak trudno narysować 

Jakim ołówkiem szkicować ich kształt 

granitowo-fioletowy i obawiający się? 

Oto nadszedł głuchy dźwięk z zimna 

Więziony w sobie, własne żebra-kraty 

Wisi przede mną żółty abażur pradawny 

Jakieś istnienie rozumne i przebiegłe 

szeleści, zadając mi rany, ramy wąskie 

cytując i śpiewając — tatuując we mnie 

słowami i pieśniami miażdżącymi się 

teraz odwrotnie rozciągane, za ogony 

na szorstką stronę, która nie pozwala 

na noszenie ich bez otarć i zniszczenia 

Trzeba zawsze było sprawdzać metkę 

kraj pochodzenia tych tkanin skrytych 

zakazywanych i wytrzymałych jak juta 

Noszę ze sobą zawsze swój koniec 

Widzę ciągłe tylko zakończenia ze mną 

z głównym bohaterem filmu amatorskiego 

w którym wtórują głosy zamazywane 

tylko zakończenia mi pozostają 

puszczane w ciągłych pętlach 

one zaciskają 

piekło  

śpiew z dziwnym raczej niespotykanym akcentem

gdzież się podział ów, ten helios pierdolony, pragnący spalić świat? 

nauczymy cię dyscypliny, my, krwawe owoce lychee, organizujące 

spotkania po latach i uczty zakrapiane winami poświęconymi 

sraj ze strachu, nadchodzimy na ciebie, znów w odwiedziny 

żeby ci było jeszcze bardziej przykro i byś był bardziej samotny 

przyzwyczaj się do naszej obecności cierpkiej i karzącej 

hi, hi, będziemy dydaktyczni bardzo, oczekuj tego, tylko tego 

ohydne, niby takie silne i oświecone, teraz płacze to nieżyjątko 

dogonimy cię i będziemy niszczyć, aż nie będziesz w stanie piać 

ze strachu, że noc się nie kończy, a złe sny są takie namacalne 

i szeleszczą złowieszczo w przepoconych, długich palcach 

wydrapiemy jego gardło językami z płomieni, samozaciskami 

aż skuli się do niemożliwości, aż będzie wzywać swe dzieci 

my z jego ust wszystko pochwycimy, spożyjemy łapczywie 

napełniamy się bowiem sokiem jego, prawie że pęczniejemy 

w naszym wiecznym głodzie, w trwaniu zakonserwowane 

i niezmiennie perwersyjne w rekonstrukcjach 

Pieśń jedenasta. Bruna śpiewa pierwszą pieśń wojenną

Wysuszone są me usta, już żaden pocałunek 

Nie uda mi się schować w kimś przez moment 

Oto mój wróg, wróg śpiewający przede mną 

skrywa się za słowami pełnymi czarnej wydzieliny 

Umiejscowił się przy moim uchu i pęcznieje 

przez chwilę, potem rzęzi w swoim oblężeniu  

Będę prowadzić wojnę międzynarodową i wielką 

zamorduję wszystkich piosenkarzy dorabiających 

Takich jak ty mordować, ich przyuczone głosy 

przyuczone głosy do jakiejkolwiek atrakcyjności 

W ustach powleczonych same kamienie i ziemia 

Szykuj już swój herb wojenny, będzie powielany 

herb z czerwonym pasem i zapinką żelazną na nim 

Zetrzemy się w bitwie na moim terytorium 

ja wyznaczam  

Każdy jest tutaj czyhający na ciebie, więc sikaj z lęku 

W twoich oczach zamieszkuje strach i ta nerwowość 

Nie będę miała dla ciebie żadnej litości, nie licz na to 

Już machiny wymyślam, by zdławić twoje liche chlipanie 

Zbieram je, gromadzę w zbrojowni, zaskakując cię  

Pułapki na lisy i szczury zastawiam, tym się zajmuję 

z siatki, z drutu, poranić cię i cię jeszcze bardziej poranić 

Ten twój stan zapalny ciągle się aktywizujący pulsuje 

pulsuje rytmicznie, przeczuwa swoje wieczne trwanie 

Machiny szaleńcze, nowe rodzaje broni będę próbować 

Kierować będę je wszystkie, ich małe i wielkie lufy  

do twej buzi  

Pieśń dwunasta. Bruna wsłuchuje się drugi raz

Dorzuć trochę swoich kości do ognia, bo robi się chłodno 

Pod wyleniałą peruką z kreciego futra i z nutrii brzmi wokal 

Nadkobiece ma zdolności manualne, taka męska jest i silna 

Nawet teraz odwrócona do wszystkich nie chce występować 

Idź tam do niej, namów ją, by rozwinęła swe spocone pięści 

Niech nie boi się odkrycia swej szpetnej twarzy, robaczywej 

Chodź do mnie z tłustymi włosami zgubionymi i wyrywanymi 

Przedstaw się ładnie, bardzo proszę, teraz kolej na ciebie 

Próbowałaś trunków zakazanych pozyskiwanych z boleści 

Witaj w klubie tenisowo-golfowym dla potentatów ropy 

czystych, zarumienionych podnieceniem, swoją personalną furią 

Pogryziemy wszystko nieznane, sprowadzane z dzikich krain 

Będziemy się oblizywać, cieszyć w środku ze swej nadrzędności 

Kobiecy wokal wrzaskliwy, taki przekomarzający się o swoje miejsce 

Niszczyła wielu, by zaśpiewać taką niezwykle odwróconą pieśń 

No może teraz zaprezentujesz ją szerokiej publiczności 

przed moim pomazanym obliczem, barwami wojennymi 

Nikną już oczy i moje twarze w maseczkach wojennych 

Będę cię zabijać wsłuchiwaniem się we wszystkie półtony 

Podziemne kwiaty swe pąki zżerają, przerażone wiecznością 

Jak uciszyć tych samozwańców rozrastających się w kątach 

Samozwańce w korowodzie zaciśnięte w mojej głowie depczą się 

i przepychają, i ładnie się ukłonić należy, no mniej więcej tak 

Któż tu będzie pierwszy, który pierwszy wystąpi, pokazując się? 

Sztuczki sceniczne, aby jakieś osoby zaklaskały z zażenowaniem 

chyba nie do końca zrozumiały, że ta pani śpiewająca to trup 

Jakaś taka dziwna jest, dziwnie się uśmiecha przez brak zębów 

że w ogóle pozwala się na takie występy, scenografie pomylone 

Ona się nie rusza, w sumie nie umie śpiewać, jak inne jej podobne 

a suknie ma w pasy czarne i nie wiruje w pędzie zgnieciona 

tylko pluje, krzyczy ściśnięta i to cały jej występ uroczy 

Przeciska się przez siebie, a każdy jej ruch to niemożliwy ruch 

Biegnijcie do pierwszych rzędów zobaczyć jej make-upy 

namalowane jej uśmiechy w zespole pieśni i tańca ściśniętego 

Pieśń trzynasta. Urania śpiewa głosem odwróconym

Szepcząc słowa rozpryśnięte, wykrzykując odstępy 

ćwierćnuty i ósemki w częściach szesnastych 

tych dawnych, ludowych, śpiewanych historii 

Urania jestem, jestem pełna swej siły okrutnej 

Nawet tu, zobacz moje zniszczone, krępe dziąsła 

dziury wydłubane we mnie z precyzją mistrza 

Niosąc długie sukna ze wzorami płaczliwymi 

idę do ciebie, przeżuwając siebie, z pełną buzią 

Urania była kiedyś sierotą zawszawioną podle 

Nie była słaba jak inne, ale się wywyższyła nad 

Uwierzyła w wojnę i najgłośniej krzyczała 

wykrzywiając twarz w grymasie wielkiej siły 

W pierwszym rzędzie tych najsilniejszych, Ja 

szybko dostałam od mych kochanków szorstkich 

dyspozycje życia i śmierci w mych kieszeniach 

plątały się one ze sobą, gubiłam je w kaprysach 

Inspektorka obozu pracy we wschodniej Ukrainie 

tam gdzie Urania miała w każdym mieście pomnik 

W każdym mieście powiatowym mój pomnik 

Siedząc na podwyższeniach, władałam kobietami 

Przynależały do mnie dziewczynki od 4 do 16 lat 

druga grupa 16–60 lat, poza limitami nie istniały 

Musiały oszukiwać mnie strojami, spuszczonymi oczami 

Chodziło o zdolność do kreatywnej pracy i siłę wyciskaną 

by budować utopijne ruiny, jakąś tajną bazę na piekło 

Staruszki nagie, kobiety rozkwitające, dzieci w barakach 

Ja spoglądałam na nie surowym wzrokiem karcącym 

Matki, siostry, kochanki bogów zwiędniętych pod butem 

zdychają w hurtowni drobiu zziębniętego i białego ze strachu 

Urania urządzała sobie wspaniałe uczty zakrapiane winem 

gdzie wszystkie zapraszała, wyciągając z baraków chłodnych 

w tej przedostatniej wieczerzy, widzą ją tylko kobiety ciężarne 

patrzą zaciśnięte z bólu głodu swego i dzieci schowanych 

omdlewają, piszczą, nigdy później nie słyszałam takiego pisku 

Kolacja z masłem, szynką, ciepłym chlebem, miodem kapiącym 

Oto były me siostry, zakonnice skazane na mnie, na Uranię 

Siostry pod wezwaniem najokrutniejszej, bez serca miłosiernego 

Biłam ich gładkie oblicza, ciągle się odradzające po nocy 

Rajskie ptaki, feniksy, takie piękne, prawie jak nietknięte 

suki o modrych i czarnych spojrzeniach, bite po głowach 

tam podobnież umiejscowiona jest dusza ludzka, podobnież 

Czy można być tak okrutnym jak ja, co ubieram się w ich ból 

Biodra szerokie, przepasane dekoracyjnie wrzaskiem i śmiercią 

Co za chorały antygregoriańskie mi towarzyszyły wtedy 

gdy strzelałam do łabędzic uciekających w lasy, chronią się tam 

wraz z małymi dziećmi, nie uciekną nigdy przed Zapobiegliwą 

Czuwałam, aby ich serca z piernika pękały z boleści, kruszały 

rozmiękając od łez 

Urania jest popromienna i zdeformowana, nie ma słabości 

Nie ma we mnie pięty Achillesa ukrytej w kaloszach ciężkich 

Trwało to lata, choć nie liczyłam tych niezbyt oświetlonych chwil 

Ostatecznie wszystkie kobiety zostały kupione przez Szwedów 

zapłacili masłem i mięsem różowego łososia za 20 wagonów 

Pojechały ściśnięte i szczęśliwe, trzymające się za ręce razem 

Machałam więc im chusteczką, nienawidząc ich coraz bardziej 

ale wybrałam sobie sztuki z tego tłumu, by służyły mi do końca 

panny niby mądre czekające na swego oblubieńca, aż przyjdzie 

ale wyręczyłam go w tym jego opóźnionym przychodzeniu 

Zabijałam je, strzelając im w łagodnie rozmazane oblicza 

strzelając w ich miękkie karki, co do całowania i pieszczot służą 

Zostałam w końcu schowana przed kontratakiem do miasta szarego 

Schowana troskliwie do schludnej nory przez dawnych przyjaciół 

pamiętali doskonale pieśni w moim wykonaniu sprzed lat 

W małym przydzielonym mieszkanku żyłam jeszcze długo 

czytając dzienniki i kręcąc przy tym głową ze zdziwienia 

Urania pomału przestała promieniować, choć pozostałam w głębi 

na zawsze wywyższona przez tamte dawne nimfy, przez ich śmierć 

śmierć błogosławionych, ta wyjątkowość skryta, niepowtarzalna 

Zmarłam w swoim mieszkaniu samotnie w mroku postępującym 

Po tygodniach ktoś odkrył mój posunięty rozkład, rozkładówkę 

gdy smród w okolicy nie pozwalał już spożywać kolacji postnych 

Usnęłam w trującym powietrzu popuszczanym 

śmierć na skutek nieszczelnej instalacji gazowej 

Pan dozorca zapisał w notatniku jedenaste przykazanie 

nie zapomnę sprawdzić kuchenki złowrogiej przed snem 

Gdy się obudziłam, uderzyła mnie mnogość oddechów 

rozpoznałam je w ciemności przepełnionej nimi 

szept przezwyciężający mą grubą powłokę prześwitywał 

Usunęłam go swym żelaznym ramieniem, znów było silne 

ramię odrzucające litość, ornamenty strachliwe i blade 

Marszowym krokiem kolosa weszłam tam, gdzie skały 

Intensywniej wszystko teraz czuję wszystko i rozpoznaję 

Jestem związana nokturnami, co kiedyś były mi śpiewane 

przez te, które nienawidziłam za tę ulotność, za dusze 

Ja niczym klucz nutowy rozpoczynający ich ciąg melodii 

ostrość zapisu nutowego, przepisanego czytelniej 

Nie pominięty zostanie żaden detal, żaden szczegół 

Ten utwór sama sobie dedykuję, dla Uranii skowyt wijący 

156 zgodnie z katalogiem Kehla¹⁵ albo diabli wiedzą kogo 

zaciśnięta liniami, na których to wszystko zostało opisane  

Pieśń czternasta. Urania in ferno

W krzakach wysterylizowanych, w chowanego 

próbuję się znaleźć, nikt mnie nie szuka tutaj 

Trwam jako niezbity dowód w postępowaniu 

Jakieś resztki uczty zalegają we mnie 

Nastawiona na temperaturę 250 stopni 

jestem zakalcem zapadniętym ciągle 

nie ma żadnej szyby, żeby mi się przyglądać 

Pieczona w formie chwytającej mój kształt 

dziury we mnie pęcznieją po kulach dawnych 

tkwią jak rodzynki i rozsadzają mnie 

Ich rozgrzane wątroby eksplodują we mnie 

Wewnątrz mnie jakieś obecności obce 

drażnią mój głód i rozpacz, i zapadanie 

Czy wielcy bogowie tak muszą kończyć 

w okowach własnych, stalowych ramion? 

Moje kipiące istnienie do nieskończoności 

ciągle jest kadrowane do punktu gęstego 

Formy wykute własnoręcznie w ogniu 

w ogniu wulkanu, w śmierci, w płaczu 

dzięki temu są niezniszczalne z gwarancją 

Zgniłe kawałki ciast, rozrzucone mięso 

Wszystko mrok, nie ma żadnych świateł 

Nie ma świateł do ostatniego występu 

słynnej Uranii o głosie nieludzkim 

Wszelkie me wydostawanie się z formy 

wszelkie me wydostawanie się ze słowa 

jest odcinane za pomocą noży japońskich 

przez te śpiewające przy pobliskim ognisku 

Z dziwnymi uśmiechami już nadchodzą  

nadchodzące śpiewają

jesteśmy raczej martwymi naturami 

ustawimy cię i wszystko, co się spełniło 

w różnych konfiguracjach kompozycje 

ograniczony jest ten zestaw rekwizytów 

czesać ich ostry kształt swym wzrokiem 

możesz obserwować dotkliwiej ich detale 

tylko pomagamy, komponujemy wytwornie 

w detalach znajdziesz wszystko, co znasz 

czerstwe kawałki ciast, rozrzucone mięso 

to pożera mrok i nie ma rzeźnych już świateł 

rzeźnia nie jest w modzie, raczej tu nie pasuje 

widzimy raczej szarą tkaninę podwieszoną 

w końcach szarpaną z bolesnymi frędzlami 

a wśród niej takie kęsy zgniłe jak pamiątki 

rozrywające jej jednostajnie potępiony koloryt 

na scenie dla ciebie ustawimy scenografię 

nasza siostro uwięziona przez siebie w nas 

a my jesteśmy raczej martwymi naturami 

z uśmiechami szerszymi niż cokolwiek 

z uśmiechami dekorującymi wnętrza 

zapomnianych ruin 

Pieśń piętnasta. Drugi front wojny z uranią

Wysyłam posłańców z nożami kuchennymi 

z nożyczkami zaostrzonymi na szorstkościach 

by rozpocząć walkę o przewodnictwo, uranio 

Rywalizujmy, która z nas bardziej zdeformowana 

Urządźmy sobie konkurs piękności pośmiertnej 

Wystąpmy w najokrutniejszych kreacjach 

Wszystkie melodie już ograne, nie zdarzy się nic 

Mordami przeżuwamy ciągle tę samą strawę 

Przeżuwamy się nawzajem, zmuszone słuchamy 

Jesteś obok mnie z tą kulą i cyrklem niestępionym 

urania niby włada, niby nim odmierza proporcje 

tych ciał idealnych i zdolnych do wysiłku 

Nienawidziłam cię od pierwszego dźwięku 

od pierwszego wejrzenia 

Te ramiona niby smukłe, a jednak masywne 

Zbieraj teraz posiłki, swe armie niszczące 

Twój głos ściszony, zmuszę cię do milczenia 

Kontenery będą cię wywozić, kontenery 

w interpunkcji drobnej będziesz wywożona 

Góra plastiku po powierzchniach malowana 

dlatego nie ma tych żył mineralnych w środku 

tych krystalicznych pęknięć w środku litej 

z której jąkające się mojżesze mogłyby wskrzesić 

studnie i fontanny znakomite, rozłożyste 

Teraz pozwól, że będę cię okładać słowem 

rytym w tych samych miejscach, co kiedyś 

Kiedyś w te miejsca uderzała urania w uranię 

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Pieśń szesnasta. Podsłuchy

Leżę na wysypisku śmieci sprasowana w kubik 

Wokół mnie podobne kostki do gry oszukiwane 

Jakiś dźwięk, fragment we mnie częścią odłożony 

odzywa się i charczy, próbując się przedrzeć 

Ten masyw sprasowany walczy o głos mocniejszy 

lepiej może go nie dopuszczać, czuję jego ton 

Łasi się jakoś tak dziwnie, ale brak mu skóry 

Łasi się, by jeszcze raz czujność zatracić 

Chwyci, zniszczy wszystko wokół wyłożone 

Obliczył sobie to na podstawie rachunków 

że on jest Rugewit, stosując kalambury i losy 

Rzucając, obliczył, że na każdej jego stronie 

na każdej jego kostce siedem jest kropek 

dają one nieśmiertelność, to taka liczba 

Mimo że śmierdział odchodami rybimi 

potrafił się zakraść cichutko, skraść wiele 

owoce kwitnące, świeżo kradzione warzywa 

Już go słyszę, pod mą pachą chyba skrył się 

Zaknebluję go jeszcze czymś, by milczał 

taśmą malarską albo workiem foliowym 

z wizerunkiem uśmiechniętych kobiet 

oblizujących palce ze słodyczy schowanej 

Zamknijcie mu mordę, ten otwór zdechły 

gdy przyjrzysz się uważnie, zauważysz 

w jego obliczu matowym śmierć 

Iluzjonistycznie narysował sobie wiele głów 

żeby się mienić i odmieniać ostatni raz 

Przez przypadki odmiana okrutna  

Pieśń siedemnasta. Rugewit nabrzmiewa

Me słowa przenoszone są w lektyce zbutwiałej 

Ostatni raz je przenoszę, ich wątłe brzmienia 

na mych plecach odciśnięte są po nich ślady 

między przerwami wciśnięte i rozkładające 

Oto jestem — zawołam rozdartym otworem 

lecz nie jako sługa nasłuchujący do rana 

lecz jako Pan wyróżniony i alabastrowy cały 

Mało znane bóstwo znalazło bowiem sposób 

na wielki powrót do słynniejszych i silnych 

Chowałem się w dziuplach szarych wiewiórek 

Me dzieciństwo było idealnie świetlano-miodne 

gdy zmężniałem, zacząłem pracować, wyjeżdżając 

na wakacje do kurortów dla tych najbogatszych 

Któregoś dnia, widząc młode kobiety, zrozumiałem 

W kostiumach kąpielowych się śmiały, smarowały 

Margaryną pachnące, głaszczące się, całujące się 

Widząc mnie podglądającego, drwiły ze mnie 

Zuzanny w kąpielach obfitych z kwiatami, z winem 

do których nigdy nie pozwoliły mi dołączyć się 

Zrozumiałem, że mogę je skraść w ciemności nocnej 

że mogę skraść te napoje niebiańskie z nich wytłoczone 

bardzo drogie, niedostępne w tanich marketach 

Przygotowałem się do tamtego dnia starannie 

latami oglądając przewodniki po wielkich miastach 

oglądając rozkraczone łona, co tam zamieszkują 

Zapuściłem w mym sercu gęste ziarno bluszczu 

obrosło mnie w środku, zakrywało mój strach 

Wszystko dzięki temu było jeszcze bardziej tajemnicze 

Rugewit wzrastał w domu jaskółek lęgnących się 

Na starym strychu się lęgły, a ja z wysoka spoglądałem 

Tak namacalne były me ofiary przechadzające się 

Wiłem się bardzo blisko terenów mieszkalnych i osiedli 

Pierwsza ma ofiara złożona na ołtarzu była dziewicą 

taka jak ja, na wakacjach z rodzicami odpoczywająca 

Opowiedziała mi to przy szklance gorzkiej lemoniady 

Ona wypiła lemoniadę przed tym, jak ją zgwałciłem i zabiłem 

Muszą mi podlegać te wyszarpywania się gołębi ofiarnych 

ofiary jaskółeczek składanych, bym był spokojniejszy raczej 

Nikt nie usłyszał jej wtedy, nawet ja jej nie usłyszałem 

W wielkim uniesieniu mord rozkoszy i nieprzyzwolenia 

Orałem jej ciało gładkie, poczułem się bezkarny w szale 

trzaskając w jej morskie loki młotkiem remontowym 

Zakopałem ją cichutko, uciekłem do swojej skrytki 

Rugewit nadchodził we mnie z hukiem, drżeniem ziemi 

nikt tego nie czuł, tylko ja znałem dziwne wibracje 

Podsycałem w sobie te pragnienia unhappy endów 

podniecając się tą wielką gromnicą na zigguracie wetkniętą 

Śliskie były ryby wielokolorowe, ciągle na nie polowałem 

Miałem władzę nad ich ławicami parskającymi śmiechem 

Drugi raz udało mi się zabić młodą studentkę prawa karnego 

Zadźgałem jej ciało nożem ostrym, z dalekich krain zdobytym 

Trzecia to była sprzedawczyni mięsa i podrobów z okolicy 

Zgwałciłem ją, zatłukłem kijem stalowym w norze lisa 

Strzaskałem jej golonki, noszące jej ciężar na spacery 

Czwarta zabita, dziewczyna w parku z pieskiem lękliwym 

Poleżeliśmy chwilę po miłosnym uniesieniu na trawie 

Choć ona już wtedy wielkimi oczami spoglądała martwo 

na sosny wysokie, zupełnie jak żywa, odpoczywająca 

Piąta była bardziej tłusta, w seksownych dodatkach 

Była prostytutką tanią, dostępną w każdej chwili, nawet tej 

Żywcem zakopałem tę kruszonkę słodką z nadzieniem 

Szóstą goniłem długo, aż me zmęczenie było wielkie 

zdążyłem rozbić jej czaszkę kamieniem, jak goliatce 

Miała być ta siódma, która miała być zwieńczeniem 

Mieć mitologicznych siedem głów niezniszczalnych 

Ja, wielki Rugewit, pan życia najpiękniejszego 

Jednej mi brakowało, by zyskać ten szlif brylantowy 

na ostatnim polowaniu ofiara zbiegła w busz 

okazała się odważną dziewicą Joanną d’Arc, postępową 

Znała jakieś wschodnie sztuki walki i motywacji 

Nie zdążyłem zdobyć jej białego ciała jeszcze chłopca 

Uciekając przed mą histerią, wydała mnie w ręce policji 

Sprowadziła armię rewolucjonistów, oni nie chcieli boga 

któremu składa się takie drogocenne podarki w święta 

Oskarżyciel wpadł na ślady mej konstrukcji bolesnej 

odkrył te wcześniejsze, zużyte materiały budowlane 

Wszyscy wykrzywiali swe twarze surowe, wyniosłe w ocenie 

gdy oglądaliśmy zdjęcia, ich portrety w ramkach, z wykopalisk 

Jakże się zmieniły od naszego spotkania w leśnych zaułkach 

Jednak brak miłości nie wpływa dobrze, zaniedbują swą urodę 

Prychnąłem śmiechem, widząc ich zdziwienie okrucieństwem 

Rugewit musi składać sobie ofiary, takie jego przeznaczenie 

Gdy wyrok przeczytano, byłem z siebie dumny, zachwycony 

Te tytuły i osiągnięcia małego człowieczka — wiewiórki 

Zostałem skazany na krzesło elektryczne, które sprowadzono 

ze stanu Nebraska, krzesło stalowe, na lekcję niby-dyscypliny 

pożyczone od kolegi, który akurat go nie potrzebował teraz 

Oto krzesło — to mój tron Salomonowy, ma sześć stopni i pół 

W gazetach było me zdjęcie powiększone jak portret papieża 

Przysłali mi księży w różowych podszewkach, w koroneczkach 

katolickiego Anglika, islamskiego pastora, nawet rabina czarnego 

Wobec nich ogłosiłem nową religię, której byłem wyznawcą 

Całe me królestwo rozkoszy mieści się między literą J i A 

Potem było wnętrze sterylnie niebieskie, chłodne w nastroju 

Troszkę obawiałem się bólu rozkosznego w natłoku 

Za szybą widziałem rozwścieczone twarze rodzin mych ofiar 

Zabrałem ich córy do łoża leśnego i rozgrzebanego, ha 

bóstwo wylosowane, teraz odchodzę w obłoku 

w błyskach glorii, w chwale na tronie, ponad słabymi 

Przywiązany, w kapturze czarnym ustawiony król 

Według żelaznych zasad ustawiony do zdjęcia 

Ono rozjaśnić ma boską twarz z mroku 

Przez me ciało przeszły wielkie fale i huki 

Głowa opadła 

lecz poczułem nieśmiertelność 

uzyskaną w dziwny sposób, miałem siedem głów 

znów nieuchwytnie dziki, wielki niebotycznie 

zbliżałem się do miejsca mej nowej świątyni 

Czy o tej porze będzie jeszcze otwarty kościół 

poświęcony memu straszliwemu orędownictwu?  

Pieśń osiemnasta. Siedmiokrotne potępienie

Zostałem zatrzaśnięty w pułapce z ogonem 

którą mógł zbudować ktoś podobny do mnie 

Pułapka siedmiokrotna, indywidualna bardzo 

Jestem gwałcony przez swą siedmiokrotność 

uzyskaną z dużym trudem, z zawzięciem 

Siłą bronię się przed Ich obecnością bliską 

One zawsze wygrywają ze mną w szarpaninie 

wtłaczają w me ściśnięcie jady niespotykane 

uzyskiwane w tajemnych produkcjach korzennych 

Wtłaczając we mnie rzeczy, które są nienazwane 

albo skreślone z nazw i w słoikach skrywane 

Pod fałszywymi nalepkami oszukują, by trwać 

Z rugewita dawnego zostało spuszczone powietrze 

tak go wyolbrzymiało, czyniło widowiskiem 

Lepiący się ze strachu, trwam, czekam, piszcząc 

Milionowe gwałty i morderstwa popełniane są 

na moim drżącym, lichym bycie, dziurawionym 

już nigdy nie zostanie nadmuchany tlenem z płuc 

Nie będzie służył do niecnych zabaw na plaży 

Znów nadchodzą nieme świdry w mą resztkę 

Znów wtłaczać będą w mój lęk jeszcze większy strach 

nie do wyrażenia, niewyśpiewany przez nikogo 

Bluszcz obrastający moje wnętrze został zerwany 

pod spodem nie było prawie nic, tylko piekło 

Dostrzegłem swą słabość, nagość skrzywioną 

Mnogie loki zgubione, tych dziewcząt dawnych 

wielkimi się mi zdają, niszczącymi me skoślawienie 

Jeszcze bardziej, jeszcze bardziej gwałcą mnie 

Nikt nie posłyszy mego wrzasku, nikt, nawet ja  

zgubione loki¹⁶

pijane jesteśmy twym sokiem jaskółczym 

prażonym wielokrotnie z wyselekcjonowanych kwiatostanów 

z przedziwnego moszczu zabarwionego ciemnym cukrem 

na krześle wiszą odwłoki-powłoki, sztuk siedem 

rozciągane, wyciągane, jakoś dużo tego tutaj 

wiele dziwnych jaskółek krąży w tobie 

po asfalcie biegniemy jako kudłate zbroje 

złapiemy cię teraz za świeżo wydepilowane głowy 

teraz boleśnie czuj, czuj, czuwaj  

Pieśń dziewiętnasta. Pieśń terrorystyczna

falująca

Terrorystyczna pieśń rzęzi w ustach moich 

powleczonych śliwkowymi kolorami zakazanymi 

Otulona czarnym suknem religijnym, zapadniętym 

Zakradnę się do ciebie, jak będziesz w ciągłej agonii 

podłożę bombę skonstruowaną w gniewie słuchania 

rozerwie cię na strzępy słów i boleści, bezkrwawo 

Me słowa stoją w prawie równych szeregach, równo 

by atakować stoją w zdaniach zdyscyplinowane 

Zaszczepiłam w nich silną chęć do walki z tobą 

Ta niecierpliwość niszczenia w nich zatopiona 

Pulsują w rytmach i gramatykach niby to spokojnie 

gotowe jednak do falstartu mściwego, już wyją, już 

Chcą rozproszyć twoje dawne szeregi, falangi skryte 

Uważaj, zaraz oblepią cię, chciwie szukając spełnień 

jak pijawki, które miały być magicznie uleczające 

Ja chowam się za ich zwartymi szeregami 

planuję strategię muzyczno-wojenną 

z falującymi liniami zapisującymi mój gniew 

Takie wielkie widowisko, gdzie wszyscy giną 

w tragiczny sposób na wieki, z medalem rdzawym 

Jak zakopać cię martwym, kneblując pieśni zgaszone? 

Twój głos potrącony niech nie wydobywa się na wierzch 

Ile trzeba węgla brunatnego wsypać w twoją dziurę 

ile węgla ma dostarczyć Polska Spółka Energetyczna 

ile ton gliny trzeba wyłożyć na twój grób domniemany 

by zapomnieć o twoim lamencie w Głuszy? 

Nie dam ci już więcej tej harfy bezstrunnej 

Wszystkie siedem strun zaszarpanych 

nie da się ich już nigdy naprawić 

Czarne jej obramowanie puste 

by rezonans wzmóc 

teraz na tobie się szarpie 

na tobie ta szarpanina, trwa gra 

Słyszę kolejną duszę zniszczoną 

swym nieumuzykalnieniem zmęczoną 

Wzgardzona wobec, szczerzy swój dźwięk 

rozdziera on moją głowę skarłowaciałą, wrytą 

Ból szkicuje we mnie żałosne rysunki wyciągane 

W szkicownikach ciągnę te rysunki kolekcjonera 

Nie usłyszeć tych chórków otępiałych z bólu 

Niestety brodzę w melodiach, brodzę ciężko 

w melodiach, których się nie śpiewa 

w pierwszej osobie liczby pojedynczej 

Nigdy nie powinno się ich śpiewać  

Pieśń dwudziesta. Lukrecja nuci na bezdechu

Podnoszę swój głos nisko, za nisko podnoszę znów 

spod czoła gniewnego i zachmurzonego Lukrecji 

noszącej w sobie same trucizny w ustach, w języku 

Ona w sukienkach przewiewnych nosiła paczuszki 

Moja pieśń ma smak fałszywy, trujący śmiertelnie 

Pocałuj mnie namiętnie w usta, a dam ci ich smak sobą 

Spróbuj, zasmakuj tych związków we mnie chemicznych 

Mojej cierpkości wonie zagubione degustuj swobodnie 

Mając dwadzieścia parę lat urodziłam zgniły owoc 

Córka, zakradła się do mego brzucha i tam spała 

Ja wtedy studiowałam medycynę w białym kołnierzu 

Ona przerwała mi swym krzykiem wszystko, me plany 

Urodziłam ją, choć marzyłam o aborcjach kwiecistych 

Całoczerwony potwór, ciągle domagał się mnie bardziej 

Rosa, tak ją nazwała moja matka, ja jej nie chciałam 

nie chciałam jej nazywać, wołać po imieniu do siebie 

Nie przytulałam jej, nie karmiłam, nie patrzyłam na nią 

nienawidząc jej najbardziej na świecie, za tę jej niewinność 

za uzależnienie od Lukrecji zwaną dalej Potężną 

Nie przerwie mi planów jej byt jasny, złożony do łóżeczka 

w te pościele, w ubranka dla najmniejszych, tkanych 

Dziecko nie lubiło mej obecności bliskiej i dalekiej 

Unikała mnie, płakała, gdy przychodziłam z pracy, z apteki 

Praca sprzątaczki, wycieraczka po nocach, po nogach 

Miałam być królową, królową cennych skarbów ukrytych 

szmaragdowych buteleczek, odważników miedzianych 

Wracałam do sutereny, gdzie była ona czuwająca 

Spoglądała na mnie coraz rozumniejsza, wiedziała wszystko 

jak bardzo jej nienawidzę, jak bardzo jej nie chcę i nie kocham 

W cichości swego serca wymyśliłam pewnego dnia śmierć 

Zatruję swą córkę najjaśniejszą Rosę, zabierającą mi władzę 

orędującą, taką nieskazitelną, pewną swej obecności 

Zaplanowałam to w szczegółach, obmyśliłam skład 

Znałam się trochę na tych substancjach, na ich brzmieniach 

Postanowiłam wyśpiewać nową pieśń głosem pewnym 

Plan dawał mi energię do życia i radość wielką 

Tego wieczora nie było mej matki stróżującej cierpliwie 

Przygotowałam kaszkę z morelami, z dodatkami skrytymi 

Skradłam je z apteki cichutko, niezauważalnie w nocy 

Nakarmiłam jej twarz, nie chciała jeść mi z rąk 

Wykręcała główkę na boki, nieświadomie się broniąc 

przed nieznanym smakiem matczynej ręki, z dzikimi owocami 

Za mamusię jeszcze pięć, łyżeczkę za mamusię, ta ostatnia 

Umyłam ją pierwszy raz, z pewną dozą uczucia dla odchodzącej 

ceremonialne, tkliwe obmywanie prawie że trupa 

Spoglądała na mnie prawie ciepło, głaszcząc mnie po policzku 

Ułożyłam ją do łóżka i czekałam z niecierpliwością na jej sen 

W głowie plotłam już nowe historie bez dwuletniej córki 

Próbowałam ją budzić, a gdy nie usłyszałam oddechu 

owinęłam małe ciało kocem i zawiozłam na działkę 

Zakopałam ją pod zwiędniętymi porami, z zimna umierającymi 

mrucząc kołysanki, uśmiechając się do siebie w nocnej aurze 

W mieszkaniu zaaranżowałam włamanie nieznajomego i zniknięcie 

Nie odkryto intrygi skrytej, przez lata córka była poszukiwana 

Pogrążona w fałszywym żalu cieszyłam się spokojem i ciszą 

tylko matka spoglądała czasem tak samo niepewnie 

tak, jak kiedyś spoglądała ona, ten okropny bachor zaginiony 

Już śpij, kochanie, Lukrecja założyła własną firmę kosmetyczną 

o nazwie Rosa, widzisz osiągnęłam sukces rynkowy i medialny 

Zaprawdę powiadam wam, świetna nazwa firmy produkującej róż 

Wyszłam za mąż za chłodnego człowieka, on umiał liczyć 

za człowieka, którego nie kochałam, a on nie kochał mnie 

Nie posiadałam dzieci, Lukrecja się wysterylizowała na zawsze 

W wielkich, chłodnych wnętrzach o różanych odcieniach trwałam 

Odpoczywałam, nakładając tłuste kremy na mój rozkład powolny 

Ostatecznie zginęłam tragicznie, w wypadku samochodowym 

mając niecałe pięćdziesiąt lat i doczekawszy bajecznej fortuny 

W zimowy wieczór jadąc swym luksusowym autem lustrzanym 

wpadłam w poślizg, rozbiłam wóz o drzewo olbrzymie 

Poczułam wielki huk i ból, ostatnie, co zobaczyłam w lusterku 

to były gałęzie tego drzewa, wyglądały jak pory zziębnięte 

takie rosły kiedyś na owej działce, gnijące i martwe już 

od niespodziewanych przymrozków 

Pieśń dwudziesta pierwsza. Rosetta

Wywinięta wnętrzem na zewnątrz zobaczyłam się 

Wstyd ogarnął mnie wielki, rozpacz powłóczysta 

Ktoś pytał głosem mej córki Rosy nieumiejącej mówić 

Wystraszyłam się rozpoznania trującego zapachu 

Skurczyłam się w histerii, w wywyższeniu swoim 

Drzwi piekła się zatrzasnęły za mną z hukami ciężaru 

Zobaczyłam na ich odwrotnej stronie narysowane koło 

To była rosetta 

Witraż wybity przeze mnie w kształcie kwiatu umarłego 

Zostałam wtłoczona siłą w najmniejszy detal tej układanki 

Skazałam się na ciągłe podzielanie się, ściśnięcie jednoczesne 

Wszystkie te ramki ołowiane pełne były goryczy ściętej 

po tym, co się mogło kiedyś stać, a się nie stało przez kolec skryty 

Nie było żadnego prześwitu, okno dekoracyjne na mrok 

tylko mrok się w nim odbijał pojedynczym kolorem moim 

Zgnieciona do nawetniemilimetrów 

byłam fragmentem rysunku potępionego w katedrze ciemnej 

Odwrócona katedra iglicami w nas wpięta, ból perfekcyjny 

Mogę myśleć tylko o niej, inne myśli zostały mi podcięte 

Nie mogę odwrócić oczu, tylko szczegółowo trwam w śmierci 

Tylko ja wypełniam jedno pole tej konstrukcji, reszta jest pusta 

Nigdy ich nie wypełnię żadnym niedostępnym mi lekarstwem 

ukradzionym od boga lub z apteczki diabła najniższego 

W pustych polach dookoła czuję obecność Innych, pląsających 

Ustawiają miliony luster, bym się sama wciąż potępiała 

Te lustra płatkami błyszczą we mnie, mój płacz nade mną 

a one śmieją się jej głosem i mają jej echa w sobie, odbicia 

Śpiewają pieśni tortury; skonstruowane przez Lukrecja™ 

wielce szanowna i potężna w swej figurze z pęknięciem 

głosem Rosy¹⁷

piękna jest ta róża w ciemności hodowana 

w piwnicach przechowywana wraz z zimnymi włosami porów 

oto działka, hodowla amatorska warzyw umarłych 

oto grządki rozkopane równomiernie i cicho, by nie słyszano 

ten kwiat podziemny, podlewamy rosą bolesną 

nie stępił się jego przepiękny widok, nastrój w tobie 

patrz na nas, na lustra wszystko widzące ostro, dostrzegające 

wyolbrzymiają teraz twą rozpacz, smutek skulony w miazdze 

stałaś się nieważnym kawałkiem, którego śmierć obwieszczamy 

psujesz całą kompozycję, jej urok, ciągle odrzucaną za smak 

nakarmimy cię papkami, których jeszcze nie znasz w boleści 

specjalizujemy się w tym tajnym ziołolecznictwie od wieków 

przez wieczność trucizna w tobie będzie nabrzmiewać 

lecz nigdy tego segmentu nie rozsadzi, nie uwolni cię 

no, to nasza ukochana lukrecjo, może jeszcze jedną łyżeczkę 

za córeczkę  

Pieśń dwudziesta druga. Czwarta pieśń wojenna gratis

To dostaniesz ode mnie za karę 

czwarta pieśń wojenna gratis 

z gałęziami ciernia i stroikami 

Są one z dawna przeklęte, suszone 

Przykleję ci tę pieśń niezgrabnie 

taśmą klejącą owiążę, dołożę ją 

do całości jako upominek drobny 

byś ją zaniósł i przechowywał 

położył ją w jakiś starych szafkach 

Wraz z innymi pieśniami zabierz ją 

Tu słowa są ostre, raniące wokoło 

Nie na sprzedaż, ale za darmo dostarczę 

pod wasze dobrze ocieplone domy 

Lukrecja włożona w ramkę dekoracyjną 

milknie w latyfundiach odziedziczonych 

A przede mną już ćwiczy swe solówki 

bogini wojny upadła, pokaleczona mocno 

Pewnie to ona zaśpiewa w dzisiejszy wieczór 

Uszy podkulają się z nienawiści do nowego 

więc szykuję nową pieśń wojenną 

śpiewa się ją przed bitwą krwawą 

kiedy ciemnieją nasze oblicza, skrywane 

pod tarczami jak parasolami 

przed świtaniem schowani w swych ciałach 

Taka pieśń jest dobra, gdy gorączka wielka 

gdy wszystkie noże wpychają się same 

do naszych rąk gniewnych i zaciśniętych 

by się oklepywać mocno, do złamań wielu 

Po bokach kruszyć twarde krawędzie wroga 

do akompaniamentu potrzebujemy lęku 

i huków, i armat największych z dziurami 

w które wkłada się bomby rozrywające 

cały świat i niebo spokojne przedzielające na poły 

Teraz ściągajmy te kominiarki terrorystyczne 

maseczki upiększające nas w walce z tobą 

Jakże piękne są dziś te dziwne barwy wojenne 

Pokażmy swe nierozpoznawalności ciemne 

niech ujrzą kolejną twarz nieludzką prawie 

Pokażmy swe oblicza wyniosłe, wszystkim 

Zło jest gratis do niebiańskich smakołyków 

tylko tak to jest zapakowane i przemycane 

Pieśń dwudziesta trzecia. Badb Catha kracze

Krótkie włosy zachodzą mi na oczy 

nie widzę nic prócz ich ostrych końców 

Badb Catha wspaniała, groźna niezwykle 

kracze w dalekich krainach nieznanych 

Wykształcona w dobrej rodzinie przyzwoitych 

Pani kruk, panienka z dziwnym spojrzeniem 

Studiowałam fotografię z ocenami celującymi 

Lubiłam fotografować w czerni-bieli reportaże 

Potem młodziutka, pachnąca wyjechałam do Afryki 

dokumentować narastającą tam wojnę diamentową 

Dzięki dostępnym mi stale pieniądzom żyłam dobrze 

Poznałam go na wytwornym, cukrowym przyjęciu 

tamtejszego króla plemienia morderczego, wężowego 

Zaoferował mi wielkie złoża kokainy i wina 

Zostaliśmy przyjaciółmi, szanował mnie jak siostrę 

spoglądał w me zaczernione, przekontrastowane oczy 

Mówił, że widzi w nich śmierć, którą on kocha 

Podczas jednego z seansów, gdy oblepieni złotem 

bielusieńkie, magiczne mączki z puzderek 

wpadliśmy razem na zły pomysł, przekrzykując się 

Może podał go nam równocześnie jakiś demon 

ta nasza wspólna zgoda, jednomyślność wtedy 

Wiedział on od dawna, że lubię fotografować śmierć 

niby to przypadkową, to zwierząt, to kwiatów dzikich 

Zajmował się narkotykami oraz ich dystrybucją 

był właścicielem paru magazynów z słodyczami 

miał też żelazną czwórkę zajmującą się zabijaniem 

Śmierć drobnych narkomanów, zbyt głośne prostytutki 

rodziny konkurencyjnych handlarzy i niecni klienci 

wioski nie współpracujące z nim, na śmierć skazane 

Ustanowiliśmy układ, utkwił on w nas, mocno związał 

On mi dozwalał robić zdjęcia tym zamordowanym 

w których jeszcze życie się tli, bym mogła oglądać 

napawając się widokiem ich odchodzenia i cierpienia 

Tę noc spędziłam z Tym, co dał mi władzę oglądania 

W mych nozdrzach już czułam wielką tajemnicę 

Me podniecenie, me drżenie było wielkie, niezwykłe 

Pierwszy raz zdarzyło się to w niedalekim porcie 

podczas przeładunku miał być usunięty jeden oszust 

Jechałam w samochodzie, prawie frunęłam jak kruk 

zobaczyć ciepłe pole bitwy, napawać się widokiem 

Strzelanina była krótka, wyszłam, spoglądając na niego 

Błagał mnie o litość i ratunek, powoli i dostojnie 

ustawiłam aparat, zaczęłam go fotografować cicho 

Modlił się chyba, zasłaniał się przed mym uśmiechem 

Podniecenie ogarnęło mnie wielkie, bo Oto Jestem 

Bogini wojny syci swe kontrasty w skali szarości 

jak walczy się ze śmiercią, jak śmiesznie się ucieka 

Innym razem mój ukochany postanowił wybić wioskę 

Pojechałam wraz z nimi, czekałam w furgonetce 

aż zakończą przygotowania do mej uczty wieczornej 

Krzyki kobiet, wrzaski dzieci i męskie płaczliwe głosy 

podniecały mnie do tego stopnia, że cała piałam 

Nie byłam w stanie zapanować nad euforią 

uśmiechem mego wielkiego spełnienia i radości 

Gdy już otworzyli drzwiczki, kaci całowali mnie po rękach 

Nikt się przede mną nie schroni, zabiorę jego duszę 

do mych skrzynek czarnych i tajemniczo zamykanych 

W fotografiach pozowali zmuszeni do ostatniego uśmiechu 

Widziałam te twarze popaprane, anatomiczne konstrukcje 

Dzieci skulone, wyciągające dłonie do skrzydeł kruka 

Kroczyłam między ich ciałami, ja, królowa ich umierania 

Jakże dziwne kwiaty pokrywają tę łąkę, jakże dziwne pole? 

Setek zdjęć, ujęć z różnych śmierci i cierpień wielu 

Me suknie w czarnej krwi umoczone jak opłatek łamany 

Mogłabym ratować ich przed odchodzeniem, tamować 

ich krwotoki, sklejać tętnice przerwane w jednej chwili 

ale białe oblicze wyniosłe unosiło się nad nimi 

Tylko na pamiątkę zachowywałam ich wizerunki, portrety 

portrety trumienne nieznanych żołnierzy, cichych rodzin 

W zielonej, soczystej wilgocią dżungli schowana śmierć 

której i tak nikt nie zauważy, nie osądzi, bezkarne me hobby 

Król koki sprowadził mi nawet chłopca umiejącego wywoływać 

zdjęcia w żółtych kuwetach, suszył je na ciepłym powietrzu 

Wisiały te zdjęcia na sznurkach jak prania, drżały na wietrze 

Zefir muskał je, kołysał te wizerunki, co litości nie doznały 

Mój techniczny wkrótce sam się powiesił na tych sznurkach 

Na którejś z fotografii rozpoznał swe dziecko i żonę dawną 

Wisiał wraz z tymi zdjęciami, kołysał się na ciepłym wietrze 

Nadużywałam słodkich narkotyków, pod rzęsami je nosząc 

Zwycięska w czarnych sukniach u królów afrykańskich 

Sprzedawaliśmy im najlepsze wyroby cukiernicze w okolicy 

wraz z bronią do wojen krwawych i potępiających rzesze 

Nad czarnymi łepkami płynęła biała królowa, język maczająca 

przygryzając z podniecenia do krwi oczy zachodzące mgłą 

na wspaniałych wypoczynkach sprowadzanych z mediolanów 

Mój wielki król zawsze prosił mnie o podjęcie decyzji 

strategiczne było me krakanie głodne śmierci i krwi 

Opowiadałam mu często, jak odchodzą jego wrogowie 

Pokazywałam mu zdjęcia dawnych niepodporządkowanych 

Śmialiśmy się wtedy, pijąc szampan wyborny, kochając się 

na tych zdjęciach, jak na niebie czerwonym bóstwa razem 

a ludy prymitywne odczytują to z konstelacji gwiazd 

Mordowaliśmy wzajemnie swych kochanków z dziczy 

przygodnych, obustronnych, śmiejąc się, ćpając 

Biała jak kokaina królowa nocy rozkoszą i towarzyszem 

Miałam parę tysięcy zdjęć z różnymi trupami pozującymi 

w ekstazach cierpienia, bólu zatrzymanego na papierze 

Śmierć zdarzyła się porą deszczową, gdy odpoczywaliśmy 

po nocnych eskapadach na dachach świata bezkarnego 

Do naszego pilnie obserwowanego pałacu wjechała armia 

Byli wśród nich zbójcy wyszkoleni do przerywania uczt 

W pałacu wszyscy zostali zastrzeleni, nawet psy w ogrodzie 

Gdy wtargnęli do sypialni byłam nieprzytomna, naga 

Podszedł do mnie sędzia, strzelając z hebanowego pistoletu 

w głowę jasną, całą w lokach z dawna zapętlonych w kołtuny 

Zdążyłam usłyszeć tylko krzyk zdziwienia króla mego 

Eksplozje nabojów w mej głowie zapukały krzykiem 

Leżałam jeszcze chwilę na polu bitwy, słysząc swój ból 

napełniając się obficie krwią, dławiąc się nią histerycznie 

Me oczy zamarły i odzyskałam świadomość, znów byłam 

Poczułam wielką moc, mój lot kruka znów był uwolniony 

Poczułam obecność innego boga niedaleko stąd za rogiem 

Uciekłam od niego jak najdalej, moje spojrzenie było przesycone 

Uciekłam do jakiegoś ciernistego gniazda 

gorycz się w nim lęgnie na wiosnę 

Rozbiłam się o bramę, na której rozpoznałam dawne wizerunki 

dawnej świetności, boskości nurkującej w bólu 

Pióropusz został mi zabrany, nagość też została zabrana 

Badb Catha, kiedyś nasycająca się widokiem bitwy 

ucięte ma skrzydła i dziób, i wszystko ucięte 

jestem kadrowana 

skadrowana idealnie 

do ostatniej fotografii 

Pieśń dwudziesta czwarta. Zbyt ostre zdjęcie

Przechodząc między słabymi ciałami 

śpiewającymi pod markowymi sandałami 

byłam krukiem, na którego się nie poluje 

Me piekło jednostajne, tupoczące cicho 

Zostałam poucinana, me gałęzie szerokie 

bym się zmieściła, musiałam być ciosana 

Jestem zbyt ostrą fotografią z błędem 

Na tym zdjęciu widzę się jaśniejącą jeszcze 

za mną stada ich głosów, podążają za mną 

na fotografii, na matrycy nieskończonej 

takich drobiazgów nigdy nie znajdziesz 

Diabelsko ostre linie i kształty skarżące 

jęczą oralnie, te szczegółowe opisy techniczne 

w scałkowaniach grzechów perfekcyjne 

One przesiadują na wiecznej ławie oskarżycieli 

która z samych czarnych konturów się składa 

Mówią one o afrykańskich odmianach śmierci 

Treny wyśpiewują, wskazując mnie w gniewie 

One są dla dawnej badb catha strachami na polu 

oblekane najbardziej niegodziwymi materiałami 

budującymi je, dającymi im siłę straszenia potworów 

Chciałabym od nich uciec na dawnych skrzydłach 

lecz jestem w nie wciśnięta, do nich przypięta 

One mnie teraz określają, nazywają powtórnie 

wołają do mnie po moim grzechu, on został 

na zdjęciach w całych seriach miliardy, miliony 

w każdym z nich jestem uchwycona i trupia 

na każdej z nich pozostaje jeden błąd techniczny 

efekt czerwonych moich oczu na każdym zdjęciu 

Krwią zachodzą, a nie łzami litości nad obitymi 

barwi się karminem moja ślepota nabyta, barwi się  

kontury wpisane w badb catha

owłosione kontury z pióropuszami, nie zwilżone łojem żadnym 

jesteśmy w tobie dodatkowo, to takie najnowsze opcje techniczne 

obiektyw panoramiczny, czy widzisz, rozrywamy cię jak akordeon 

dopasujesz się do wszystkich nieznanych nawet nam możliwości 

przysłona jest całkowita, raczej nokturnowe będzie to ujęcie 

na nasz tort urodzinowy z gromnicami, co je zdmuchniemy 

owłosione kontury rysunkowe drażnimy w powiększeniach 

mnożymy się bez ustanku w swej nieskończonej pasji obwiniania 

płynąc w tobie i przez ciebie, rozbłyskując w twej ciemności fleszami 

Pieśń dwudziesta piąta. Pieśń zakamuflowana

Wygrzebuję się z siebie, otrzepując się z lepkich resztek 

Przyjaciółko, całujmy się więc do nienawiści zmuszone 

przerażone sobą nawzajem, raczej chętne do bójki krwawej 

Wspólne zetknięcie jest bardzo bolesne i nienamiętne 

już żadnych rozkosznych ogonów przydługich grzechów 

Niszczymy się podskórnie, drażnimy swe rany 

Zjem ci policzek, kawałek szyi być może pogryzę, żując 

Będę pluć już tym twoim mięsem, co zaczęło pracować 

Ty będziesz mnie ranić błyskami twych głębokich otworów 

Teraz niestety muszę cię zabić, mój pierwszy raz zabijam cię 

Proszę, rozepnij tę koszulę utkaną przez jedwabniki ślepe 

przymknij oczy, jak to robią młodzi chłopcy kradnący jabłka 

niedoświadczeni w śmierci za karę przymrużają oczy z lęku 

Twe usta jak ich, jeszcze pełne antonówek tegorocznych 

Wyj, teraz do mnie wyj, do kata, wykrzyw się jeszcze bardziej 

Zapomnijmy o dawnych pokrewieństwach płci, skóry i żył 

Ja też jestem gotowa na twoje ciosy, tylko poniżej łona zbijanie 

Słyszę już twego brata nadchodzącego, niszczącego okolice 

Czy możesz zasłonić swymi kruczymi rękami jego głos? 

Uroda twa zniknęła, więc sypię zakamuflowanymi gwiazdami 

Zakamuflowanymi gwiazdami prosto w brzuch trafiam, ciskając 

Bez litości dla ciebie, będę się uśmiechać, aż rozgniotę cię pieśnią 

pieśnią zakamuflowaną, będę strzelać słowami w jasne twe loki 

Niemożliwe? To się jeszcze przekonasz, jak wielką moc ma kamuflaż 

Za fasadą ze słów ukryte są wielkie arsenały, potęgi nieodgadnione 

Rozpinaj swą bluzkę i przymykaj oczy z bólu, umieraj ciągle 

Będę cię nienawidzić tak mocno, nawet śmierć nas nie rozłączy 

Tak mi dopomóż piekło, wszyscy potępieni świadkowie ceremonii 

zdjęcia z tej uroczystości będą na końcu, po wszystkim 

gdy będziemy pozować do wspólnych portretów trumiennych  

Pieśń dwudziesta szósta. Set Seta

Zagrzmijcie w trąby odwrócone, zostałem ukoronowany 

Gronostaje łaszą się, kłaniają się zgruchotanymi ciałkami 

Tak się powinno władcy cześć oddawać, skłonami 

Zasłaniając twarze przed mym obliczem Najwyższego 

Chorągwie szykujcie, flagi ze wstęgami, twórzcie pochody 

śpiewając hymny ku fortunie, która mą fikcyjną nałożnicą 

Rogi obfitości wypełnione słowami, udają one owoce 

Grajcie, śpiewajcie piosenki przymuszone siłą i złotem 

siłą i złotem wygięte ich słowa, melodie, modlitwy głośne 

Z pochodzenia jestem Set, z rodu wielkich generałów 

Ojciec spoglądał na moje ślinienie się astmatyczne ze wzgardą 

Od dziecka byłem przygotowany do bycia kimś niezwykłym 

służyłem w wojsku, tam zabijałem, pojedynczo, proszę 

Nauczyłem się manipulować gęstwiną pokrak w kombinezonach 

już wtedy byłem oszustem błogosławionym, wywyższanym 

Set kradł im dusze, sprzedawał taniej, niż kupił na giełdach 

Rysowały się już utopie podpiwniczone jeszcze uczuciami 

lecz z czasem te podziemia wilgotne zostały zasypane pyłem 

Przyszła wojna, jej postać, suknia w najsilniejsze wzory 

Wyciąga się do mnie, prowokuje mnie pod sklepem z alkoholem 

Oszołomiony jej hałasem mianowałem się Głównym Konstruktorem 

Zacząłem wydawać pierwsze rozkazy i niszczyć swych wrogów 

we wnętrzności ich ingerując, implikując im nowe funkcje 

dla nich mój jad wcierany, by być nieuchwytnym w walce, śliskim 

Rozdawany przeze mnie chleb z ziarnami nabojów, z musli 

Wielkie szkoły przyuczające przedszkolaków do walki wręcz 

Ich czarne usta od zjadanego atramentu straszyły się wzajemnie 

Przepływała przeze mnie świadomość władzy, przyszłe królowanie 

Zacząłem zszywać sobie nowe płaszcze, nowe miecze wykuwać 

Zostałem wrysowany do atlasu dzikich zwierząt występujących 

Litość — gangreną zdrowia kolosów i nowych olbrzymów 

Straszyłem grupy płochliwe pochowane w norach przede mną 

Wydawałem rozkazy zabójstw mych przeciwników i przyjaciół 

rozkazy zabójstw w ilościach hurtowych, nie detalicznych 

Uniform skrywał wielkie tajemnice, wygniecione i spocone 

tatuowałem się mapami, których nikt nie potrafił rozczytać 

Przygodne kochanki ginęły przerażone widokiem mych planów 

daty, miejsca na przegubach, ostateczne rozwiązania pod ręką 

Pornograficzne zespolenie i pozycje wykorzystywania śmierci 

nie nazywajmy tego nawet tańcem, to ja prowadzę ją na parkiet 

Przeciwnicy znikali podczas wycieczek szkolnych w lasach 

Set we mnie wzrastał, coraz silniejszy prężył się dniami, nocami 

Zmieniało się moje oblicze na coraz surowsze, kamienne w dotyku 

Taki był ze mnie nowoczesny faraon, wielki złodziej w nocy śniący 

Dokumenty zawierały coraz dłuższe listy do rozstrzelania 

ich podpisywanie, charakter pisma, ciężar ostatniej pieczęci 

Nacisk mej dłoni na papier czerpany ze skóry i włosów z kwiatami 

Armia coraz głodniejsza, bardziej wściekła podbijała dalekie krainy 

Pochody na moją cześć wydłużały się, wzbogacane były w pieśni 

W usta wpływały miody pozyskiwane z uzurpacji pszczelarzy 

Złoto sklejało mi palce i lutowało me dziury w słabych zębach 

Pszenny brzuch pęczniał i coraz bardziej gniewny byłem 

Z wielką zapalczywością paliłem świątynie dawnych bóstw 

Ołtarze ich roztrzaskiwałem, ciąłem w bloki kamienne dla Seta 

Gdzież są one milczące i zamyślone, niech zejdą i toczą spór 

Niech schodzą z krzyżów, niech z komór gazowych się uwalniają 

Niech wybiegają w panice z kolorowych glorii, co je otaczają 

Zostawcie swe hula-hoopy mieniące się tęczami, bijcie się ze mną 

Statuy wasze przerabiałem na swoje pomniki zalewane kwiatami 

kadzidłami różnymi ubłagiwany jestem, jestem tym złotym cielcem 

z fałszywymi wymionami, mleka nie wydadzą ni bogactwa nikomu 

Mój wzrok pada właśnie na ciebie, czy czujesz jego szorstką surowość? 

Padaj na kolana podcięte przeze mnie, wołaj, wołaj do nowego boga 

Set obwieszcza swe imię, które jest już złą nowiną nazywane 

na wszystkich odrzwiach, na wszystkich powypisywane 

Wielkie strategie gniecenia ludzkich ciał wobec innych 

Wybrałem sobie dobrze wroga nazwałem go, dla nich 

Nie potrafiłem i nie chciałem z nikim się dzielić władzą 

Jabłka władzy zachłannie jadłem, nie pozostawiając nic 

Nawet ogryzek nie został z niewidocznym mym zgryzem 

po którym można się zorientować, że jestem ludzki i zły 

Pęczniały me złowrogie usta zapalczywe, cyniczne 

Oni słuchali i gotowali się, by zanieść innym śmierć 

Śmierć przysyłana, jeszcze tego samego dnia ją dostaniesz 

nie musisz się niecierpliwić, na pewno ją dostaniesz od nich 

Otaczałem się wokół dziećmi, można je ścinać bukietami 

z ich ściętych łodyg ambrozja, nektar bez dodatku cukru 

otoczony szczelnie, wyciągałem swe dłonie do nich 

głaskałem po jasnych głowach i karciłem za brak dyscypliny 

pouczałem ich właściwie, opowiadając przypowieści o sile 

Me podium liczyło tysiące pilastrów zawiniętych w sobie 

Tylko ja wygrażający niebu i skarżący je za zbyt jasne noce 

za zbyt trzeźwe poranki po bitwach 

Nad małymi, skarłowaciałymi pochodami widnieję rozciągnięty 

Ochraniała mnie gwardia milczących, mroźnych morszczuków 

która często się zjadała wzajemnie, zachowując dynamikę nocy 

Wielokrotnie próbowano mnie zabić eksplozjami komet 

Pewna trajektoria meteorytu zawarła się we mnie, zahaczając 

Przejeżdżałem swym wozem, gdy wpadliśmy w zasadzkę 

Widziałem twarz młodego chłopca celującego, zdenerwowanego 

ledwo utrzymywał karabin, rozdawany za darmo na pochodach 

Strzelił mi w twarz zupełnie amatorsko, celując za 10 punktów 

Rozerwało się me oblicze niepoświęcone, krwawe relikwie 

Żołnierze zastrzelili go szybko, próbowali ratować wodza 

tamować mą krew, która uwolniona z użylnienia kipiała 

Umierałem może pięć minut, skuwany mój wizerunek 

tłuczony mój pomnik, moja statua 700-metrowa zniszczona 

tak można zabić boga ze złotą twarzą Seta na polnej drodze 

Ukryłem tętniące ranami oblicze w tkaninach, dłoniach 

Odchodziłem od swojego ciała jakoś tak daleko, niespokojnie 

Usłyszałem ryk, przyrost wielki mej drobnej figurki 

Lustrzane drzwi do piekła zwabiły mnie swym odbiciem 

Czerwone dywany witały Seta, w tle słyszałem ich głosy 

kłaniające się nisko, uznające mą zwierzchność nad nimi  

Jednak gdy bramy się zamknęły, zrozumiałem ich odwrócenie 

łowiły mnie z dna i pożerały moje resztki, śpiewając hucznie  

Pieśń dwudziesta siódma. Nowy Pochód

Wydłubano mnie z wielkich pomników, z głuchych muszli 

Zrośnięty z ich masami zostałem ostrym nożem wyłuskany 

Ogołocenie wielkie, obdarcie boleśniejsze i ciężarne 

wokół mnie zaczął się nowy pochód potępienia 

z daleka usłyszałem te odgłosy, zobaczyłem je w sobie 

jak przenikają mnie warstwami, jak gnieżdżą się w mym zbiciu 

Na miliony części zostałem podzielony, każda intensywna 

Byłem niesiony w Ich kwiatach, w Ich ustach me kawałki 

na butach przylepiony, pod paznokciami Ich, we włosach 

Rozszarpanie zwiększyło się bardzo, zostałem rozdany na talerze 

słowa i dźwięki, obrazy w pochodzie płynącym przez me żyły 

w ciągłym, nigdy nie męczącym się sznurze silnym, zwartym 

Uszyte mieli ze mnie swe falbany świadczące o ich potępieniach 

Ze mnie mieli szyte flagi, proporce młodzieżowe dygoczące z lęku 

Krzyczą do mnie, śpiewają ochryple ze złości, chcą mnie zabić 

jak mnie spotkają w jakimś sklepie z nabiałem, to wepchną mnie 

wepchną mnie do tysiąca jogurtów z trującym wsadem z jeżyn 

Może ci się trafi spróbować mnie, może trafisz akurat na mnie 

Wpychają mnie do najbardziej bolesnych zakamarków, w dziury 

Wciskają mnie do kretowisk ślepych, które skrywają w sobie coś 

Potwory te nie mają żadnych portretów ni wizerunków, ni imion 

nie pojawili się jeszcze fundatorzy zamawiający takie portrety 

raczej nikt obrazów ich nie uczyni, z lęku przed takimi paletami 

Teraz śpiewam jako kawałek najsłabszy, zdolny do pogłosu 

Lękam się wszędzie, gdziekolwiek mnie niosą One — łapczywe 

Moje Greatest hits ciągle na listach przebojów w bibliotekach 

Me portrety w piwnicach czekają jeszcze na ponowne odkrycie 

Nieskończona możliwość dzielenia jednego, w gorączce mojej 

Pochody pełne gimnastyki artystycznej, rozciągania mnie 

Jestem chrząstką łączącą ich kości strzaskane i skarłowaciałe 

Wykonywany pochód przez zawodowe wizerunki chybotliwe 

Na podobieństwo moje, na obraz mój czynione morszczuki 

w zalewach octowych zawijane, wokół mnie owinięte  

usłyszany fragment pieśni z pochodu na cześć seta

gdzie się skrywasz przed kwiatami z krepiny, o królu wojny 

w jakiej gęstwinie map zjełczałych, zaginiony wśród nas kompan 

każdy z nas ma dla ciebie laurkę z dedykacją osobistą i wierszem 

chcemy cię teraz wydrapywać, pozyskiwać z rudy miedzi twoje imię 

formy do odlewania wydrążone tak głęboko, że nic ich nie wypełni 

set wyciąga swe gardło na wierzch z bólu przemówienia wydrążonego 

które kieruje, jako zawsze ostatnie słowa, do oprawców w łuskach 

oj, czarne i głębokie są paszcze morszczuków, które chwytają cię 

bawią się w wojnę, taką udawaną, tanią w ciągłym utrzymywaniu jej 

i udają w tej wojnie, że jesteś królem setem, który ciągle ginie na końcu 

Pieśń dwudziesta ósma. Antypieta

Bruna śpiewa

Wycieram tobą się, podcieram się tobą poprzecznie 

Swą strzaskaną głowę na mych kolanach ułóż 

Resztę o tobie będę musiała sobie wyobrazić 

to tylko półtusza, półdusza, ćwierć wygięta leży 

Leżysz, o mój adoptowany wrogu, w mym zgnieceniu 

w poprzek ułożony, wijący się, cały w lęku skąpany 

Na kamiennej twarzy rysuje się wielka wzgarda 

Nienawidzę twego umierania i tego, że inni umierają 

umierają za ciebie, za twoje imię, wyznawcy władzy 

przelewając cudzą krew, dają ci ofiary na ołtarzach 

na stołach potępionych i prowizorycznie stawianych 

Leżysz mi na kolanach, konając i bluźniąc wyraźnie 

Połamane kości wrzucone na mą suknię potarganą 

mogę z nich teraz wróżyć, układają się w rebus 

Król wojny na moim łonie wygnieciony spoczywa 

Wychudzone, sine dłonie wbijam, zaciskam 

byś trzeszczał i chrzęścił, i odsuwał wzrok z bólu 

w mym cmentarnym łonie poprzecznie ułożony 

Wyrywasz się, bo nie chcesz tej kary ode mnie 

To taki prezent dla mnie, że mogę teraz patrzeć 

choć me oblicze skrzywione wepchnięciami 

Oświetleni cieniem takim, nic go nie może dać 

układamy się w kompozycje razem wygięci 

gwałceni przez wzajemną bliskość i oddalenie 

Długie włosy Bruny włażą ci do ust ślepych 

ich falowanie powoduje twą sprofanowaną śmierć 

żaden konserwator nie uratuje naszej antypiety 

nie ma takich środków chemicznych 

przerywających 

proces wzajemnego niszczenia dwóch figur 

do jednej pieśni zmuszonych, wepchniętych niedbale 

w siebie  

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Pieśń dwudziesta dziewiąta. Fenrir schowany śpiewa

Czy mogę się dołączyć do tej grupy rzeźbionej? 

Będę w tle, jako cherubin nadmiernie owłosiony 

Wzbogacę ten układ nierytmiczny ślinotokiem mym 

Zawsze ten dodatkowy aspekt i tajemnicę zawrę 

byście tym bardziej byli zagubieni w szelestach 

Wysiewam wam nowe słowa, które będą suszone 

przechowywane na piecach kaflowych z boku 

Pełznę do ciebie jako Fenrir wzywany przez siebie 

Schowane jest wszystko we mnie, pod plandekami 

pozwiązywane, nigdy przedtem nierozłożone 

Podzespoły przewożone, niepołączone w całość 

tajnie przechowywane, nocami przenoszone w dal 

Choć nigdy nie byłem autorem śmiercionośnym 

w głowie torturowałem stada tłuściochów pączowych 

często przymykałem oczy, bym zaspy trupie widział 

Zbierałem do mojej duszy wszelkie niegodziwości 

Oto ja, nowy misjonarz, nowy Fenrir zmartwstańczy 

unicestwię cię językiem, przykrościami nadziewanymi 

unieszczęśliwię cię sobą słownie sto tysięcy razy 

Fenrir mieszka w wynajmowanym wiecznie pokoju 

jego głównym zadaniem jest niszczenie dookoła 

Pulchne, różowe twarze niszczone są przeze mnie 

Autor scenariuszów tragicznych objawiony wam 

z misternie planowaną intrygą zaskakującą zawsze 

To ja dobieram odpowiednie role plączące aktorów 

Plączę ich kwestie narzucone tak, że się łamią 

wpadają w depresje harmoniczne, leczą się mną 

wpycham w nich mój jad w kształcie drogowskazów 

po to, by na wieki zaginęli w odstępach leśnych 

przywiązani przez siebie do drzew przy drogach  

Jako drugie dziecko chłodnych rodziców tliłem się 

Od początku, od kiedy pamiętam jedyne uczucie 

nienawiść do wszystkiego dobrego 

Cynicznie wykorzystywałem osoby bliskoznaczne 

szybko zostałem z domu wyrzucony bezpowrotnie 

Pracując w teatrze jako sztukmistrz reperujący 

dorabiałem nowe elementy ze starych scenografii 

manipulowałem ich starymi znaczeniami w nowych 

w nowych premierach występowały historie dawne 

Bardzo skomplikowaną i wyrafinowaną grę tworzyłem 

Stół, na którym zapija się bohater, przerabiałem na kołyski 

szubienicę zamieniałem na krzyże, a je na deski wychodka 

Nikt mnie nie lubił, ale byłem bardzo oszczędny w pracy 

potrafiłem detali używać setki razy, modulując, klejąc 

Pozwalałem sobie z czasem na manipulacje aktorami 

Przynosiłem im fałszywe informacje na patenach 

oni wsysali je nieświadomie ode mnie, padali ofiarami 

Ofiary nowego scenariusza, co ma ciemny grzbiet 

W głównych rolach u mnie grały niegodziwości 

Niektórzy wpadali w alkoholizm, inni się rozwodzili 

aktorka odeszła na leczenie psychiatryczne na zawsze 

Wtedy poznałem dziewczynę, posiąść ją chciałem siłą 

Ona bała się mojego oblicza pełnego złości malowanej 

uciekała ode mnie pełna histerii, nerwowości jakiejś 

Nauczyłem się ją tak nienawidzić, jak nikogo wcześniej 

myśląc o niej, spijałem leki uodporniające mnie na nią 

gdy cały sczerniałem z gniewu w sobie, byłem gotów 

Ona była śmiertelnie zakochana w jakimś jasnookim 

Uknułem misternie tę historię tak, że ona nie wiedziała 

Przez listy, przez przypadkowe rozmowy i oszczerstwa 

powoli, konsekwentnie, przez dwa lata mych strategii 

doprowadziłem ją do samobójstwa w zapomnieniu 

Ma księżniczka nawet nie wiedziała, jaką rolę zagrała 

na pewno by dostała masę głównych nagród za grę 

Złoto za rolę pierwszoplanową u takiego reżysera jak ja 

Drugoplanową rolę teraz miał zagrać mój brat rodzony 

który zawsze był do mnie porównywany jako lepszy 

Pewien czas mieszkał u mnie, miał kryzys z żoną 

Przez tygodnie szczepiłem go nienawiścią i gniewem 

ostatecznie zrezygnował z pracy, zaczął pić dużo 

Widziałem, jak leżał zarzygany pod moimi drzwiami 

prosił mnie o radę i wskazówki, o didaskalia 

Starałem się jak mogłem operować go amatorsko 

Zgodnie z przewidywaniami, planami, zabił żonę 

w szale, w zazdrości wpadł do domu i udusił ją 

tak jak mu to wcześniej ktoś szeptał do ucha, ktoś 

Oskarżony o zabójstwo został skazany na 15 lat 

Jego więc odłożyłem do mych zapasów na zimę 

gdy wyszedł, nie zapomniałem o nim, zapił się 

Tak mój byt niewidoczny, acz nadrzędny trwał 

Doczekałem późnej, samotnej, dobrej starości 

Na półkach mej biblioteki stały scenariusze 

zwijały się ich strony z bólu, do brzuchów zwijane 

Imionami je nazywałem, rozpoznając w nocy 

Czytałem te albumy ze zdjęciami, podziwiając się 

Fenrir skryty, Fenrir szary, już nie zapomnisz mnie 

Do końca zachowałem wielką trzeźwość umysłu 

Niewłaściwe narządy w niewłaściwych funkcjach 

w trakcie operacji woreczka żółciowego, burego 

niewłaściwe detale w nieodpowiednich miejscach 

spowodowały całkowitą katastrofę w mym ciele 

Mój uśpiony oddech się wytrącił, zbudziłem się inaczej 

Czułem jakieś zagęszczenie spersonifikowane i wielkie 

dałem się wszyć w smycz Jego, ciągnął mnie teraz 

za te nici, których kiedyś używałem, niewidzialne ciągnął 

zaciągał mnie z tego przydługiego spaceru do domu 

Fenrir haftowany w detalach bolesnych zaczął się pruć 

coraz boleśniej pozbywany swej ukrytej, bogatej sierści 

Mój nowy właściciel wołał już do mnie w gniewie 

Do nogi, głupi psie, gdzieś ty się podziewał, Fenrirze?  

Pieśń trzydziesta. Waruj nam zawsze i wszędzie

Schowany, wkopany do najmniejszej skrytki 

do budy powleczonej mą wściekłą śliną i włosiem 

zaprawa cementowa z tak trwałych składników 

Znalazł się właściciel, woła mnie po imieniu 

Zawszony i zbity leżę, liżąc otwartość mą teraz 

a mój język tylko drażni szorstkością najboleśniej 

Oglądają mnie w klatce haftowanej ze smyczy 

a nad nią napisane w czterech językach me imię 

„Potwór Fenrir¹⁸, któremu się wydawało, że jest wielki, 

że pisze oryginały, niszcząc swych tanich aktorów 

A to wszystko były tylko adaptacje starego piekła 

już wszyscy tak dobrze je znają, oglądali tysiąc razy 

teraz to wszystko się nie liczy, a już haftować nim można 

jego dusza włóknista jest i ciągnąć można nici z niego 

możemy z jego sierści bolerka tkać, rękawice śniegowe 

Kłębek w nim ściśnięty, więc wyrywajmy mu jego nici 

tnijmy na długości włóczki do zawieszania nisko 

bombek, cacek szklanych w kształtach nieznanych 

Łańcuchami go złotymi obwiążemy, niech błyszczy 

niech nam robi nastrój, niech będzie nastrojowo” 

To wszystko w mym imieniu zapisane na wieki 

z regularnością przychodzi sam właściciel, zbija mnie 

bym nie zajmował swoim bytem zbyt dużo miejsca 

Tutaj jest mieszkań przygotowanych jeszcze wiele 

Będę coraz mniejszy, gęstszy, coraz bardziej unerwiony 

niepodobny do żadnego człowieka ani zwierzęcia 

Śmieją się teraz ze mnie, wskazują palcami mą dzikość 

Oto cyrkowa atrakcja pod namiotem nieprześwitującym 

Chodźcie, oglądajcie me potępienie, chodźcie i oglądajcie 

Przez kraty tych słów wystawiam swój pysk gotowy was gryźć 

Przez gęstą siatkę zdań się nie uwolnię, aby was pożerać 

Ostatnie zdanie musi ostrzegać tabliczką przyczepioną do pieśni 

na wszelki wypadek tabliczka, gdybyście ręce wyciągali do mnie 

jest na niej nakreślone, że jestem zły Fenrir warujący w piekle 

Pieśń trzydziesta pierwsza. Pejzaż wewnętrzny

Z głębokości swojej wołam do siebie, ni nawet echa 

bruna trwająca w sobie sama oducza się już śpiewać 

Już nigdy nie będę śpiewać, już nigdy nie będę mówić 

już nigdy nie będę śpiewać, już nigdy nie będę mówić 

Moje pejzaże wewnętrzne mnożą się niezwykle regularnie 

niszcząc drobne odrosty, narośla tęskne i miękkie 

Kształty zdają się wykrzywiać, układać w drastyczne chichoty 

Żadna farba w paletach, żaden pędzel ni szmata, bez podłoża 

Maluj się, maluj, bazaltowy wielkoludzie, idą po ciebie 

maluj się w ostatnich pejzażach wewnętrznych, bo za chwilę 

za chwilę nie będziesz mógł już nic mówić, z bólu układać 

Twój język się zmiesza bardzo, język się zmiesza ze wstydu 

Ostatnie to płótna, ostatnie obrazy malowane przed śmiercią 

gdy drzwi się domkną, ścisną się one wokół ciebie na zawsze 

zawiną się wokół, kneblując twe ujścia bramami piekielnymi 

porosty będą się już tylko tobą odżywiać i gnuśnieć z bólu 

będą tęsknić za niemożliwościami, za niespełnieniami słonymi 

Dawne figury płyną teraz w koktajlach nieprzebranych 

nie mieszają się ze sobą tak, że wyczujesz poszczególne smaki 

Masy lodowcowe niosą ze sobą wielkie ilości śmieci i błota 

Widzę jeszcze, rozpoznaję cyprysy szeleszczące, ścięte w sokach 

Ulice nazwane imionami mych smukłych ofiar skręcają bardziej 

Wielkie, puste ruiny zaglądają we mnie ciekawie, szukając nicości 

lecz we mnie tylko przepełnienia zakończone moimi porządkami 

Żywot tych materii portretowanych przedłużony przeze mnie 

gniją one bez światła, bez wyciągnięcia się i drżenia na wietrze 

gniją we mnie, nie znajdując pokoju, karłowacieją, burzą się pianą 

Schody w głębiny zapraszają, wiją się, kruszeją pod stopami 

W przymkniętych okiennicach pląsa lęk tłusty, wygląda z okna 

oglądając mój pejzaż wewnętrzny, wykrzywia mocniej panoramę 

Liguryjskie czerwone drogi powinny przecież prowadzić do celu 

Wiodą mnie jednak na punkt obserwacyjny, na Punta Corvo 

Czerwienie zagubione w błędzie uciekają po bokach 

sklepieniami się one zamykają wiecznymi, zasłaniając nieba 

zasłaniając nieba nienamalowane w mym pejzażu wewnętrznym  

Pieśń trzydziesta druga. Punta Corvo

Sztuczne kwiaty czarnym plastikiem pachnące 

schowam się w nich jako bruna i tam będę spijać 

z ich rozżarzonych pręcików szafran krokusowy 

Stąd będę obserwować panoramiczne niszczenie 

Wyrzucają tu mnie padlinożerne, przyglądając się 

Biegnę wciąż do tyłu, do tyłu uciekając przed nimi 

tam gdzie są czarne wybrzeża i plaże rozszarpane 

Dawne ujście rzeki Magry do morza jest wyschnięte 

Punta Corvo nad przepaściami, ostatni kawałek ziemi 

we wspomnieniu jej pylistości próbuję się zakopać 

usypać sobie jakąkolwiek mogiłę, byle jak przykryć 

Wleczona na pogubionych szczeblach kości swoich 

wznoszę swój wzrok z wysiłkiem nieludzkim 

Widzę z daleka miejsce dawnego połączenia wodnego 

Koryto rzeki szerokiej wkopane odwrotnie 

brzegi zakleszczone dawnymi okowami kalcytu 

antykaniony imponujące na tle ciągłego zachodzenia 

Zwapnione, zwątpione skały gną się w kierunkach oddolnych 

Są prehistoryczne dowody na to, że kiedyś tutaj były granice 

Wielkie katastrofy geologiczne oddzieliły tamami ujścia 

Rzeka tłusta, kiedyś czerpiąca z morza, miała tu swoją deltę 

te małe i większe dopływy miały swe imiona pradawne 

Magra zawróciła swój kierunek, rodząc ziarno bolesne 

od środka zatamowana, utracona z woli, w gniewie 

kanał wyschnięty, w nim tylko szkielety udawały dawny nurt 

Jakże to dawne czasy, w których jej dal rozpływała się w toni 

Głębokie koryto wskazuje na dawne, odrzucone zależności 

Pozostały jednak ślady w dawnych połączeniach wodnych 

Teraz sztuczna substancja płynie, lustrami odbija kanciastymi 

najtragiczniejsze szczątki po historiach rozsypane pod stoły 

Zasłaniam swe oblicza z przerażenia tymi powidokami 

Bagna wyrzucające z siebie nieprzetłumaczalne odchody 

Nie da się o nich powiedzieć w żadnych językach poplątanych 

Nie ma już tłumaczy, żeby tę starożytność zaklętą pojąć 

Widzę w ostrości wielkiej wyciągające się plaże w dole 

rozgrzane nienawiścią do oświetlenia nawet sztucznego 

Szukają ofiar, zazwyczaj spadają one spychane z Punta Corvo 

spadają one jak kwiaty wiecznie nieżywe i trwające 

na dywany spadają, pod stepujące, pod jaskrawe stopy 

tych, którym się udało zbudowanie tamy wiecznej 

Odwrócone imiona strumieni, kiedyś wpływających 

Dziś kanałami gnilnymi się zwą i ciągle się rozkopują 

kosztem nadających się do tego dostatecznie twardych narzędzi 

i w wiecznym, przekornym udawaniu swych głębin wabią 

A tam jest tylko parę minimetrów płynu, a reszta to szlam 

stoi, nic nie wytrąca jego chemii zawiązanej w sobie 

Pływają w nich nieżywe istoty zatkane wiecznym tłuszczem 

z przerażeniem obserwujące te dziwne pojemniki od środka 

Wiem, że zostanę zrzucona zaraz pod ich stopy z tej skały 

Będę leżeć na plaży wyłamana, gnieciona przez ich paradę 

Będę leżeć na ich betonach, malowanych emulsją światłoczułą 

Misterne to kłamstwo spowodowane odległością, że to nie plaża 

w której zanurzasz swój ciężar, w miękkości jej odpoczywasz 

To wszystko malarstwo iluzjonistyczne, wrażenie perspektywy 

Te odległości też są niewielkie, wszystko ściśnięte w sobie 

gnieżdżące i włażące na siebie, i rozpychane ostrymi łokciami 

Jak to wszystko może się mieścić w tak małym punkcie? 

Jego granice nierozszerzalne, tkane z włóczki ciernistej 

Jeszcze wokół tych skorup wydrążonych boleścią i śmiercią 

podąża wieczna procesja, pochód z wieloma uczestnikami 

dawnymi głowami roztrzaskują się o nisko założone stropy 

Rysują kontury, ściągając swym wzrokiem wszystko w pobliżu 

wszystkie resztki wyobrażające sobie zbyt wiele 

Rozciągane na krosnach niewyobrażalnych barwią sobą tkaninę 

Spadam na kawałek mej twarzy, na beton, słyszę już ich tupoty 

gęste, zbite w jednorodny pokaz siły, militarnych możliwości 

w milionach egzemplarzy powielane, odbijane boleśnie 

W kalcytowych zębach kruszą śmietanową porcelanę 

z dawnej rodzinnej zastawy wytłukiwanej regularnie 

Pieśń trzydziesta trzecia. Procesja

Widzisz, jak z dala posuwa się owe wygniecenie jednolite? 

Robótki ręczne, szatańskie puszczanie oczek w szlakach 

120 wzorów, by dekorować w procesji sztandary poprzerabiane 

po nocach niszczone, w zakładach sztandarów liturgicznych 

Nici drogocenne wywlekane, w nowe znaczenia je zaprzątające 

Kradzione poduszki, obrazy przemalowywane na inną modłę 

Guma spalona z opon zdartych bardziej pod naszymi stopami 

Już trzymają wstęgi czarne od proporców wklejone na siłę 

Oto występ, oto pokaz największych zbiorów kolekcji prywatnej 

oświetlanej spontanicznie żyrandolami z kryształowymi łezkami 

Rzeka Magra znowu wypełnia swój sztuczny, betonowy brzeg 

Polarna malina na ustach śpiewaczek zgnieciona w mękach 

Na dawnych strunach głosowych grają już inni, dostosowując się 

Otwarte na roścież złamania kurtynami się kłaniają przed Wijem 

Trzaskają nieznanymi instrumentami, ni z dźwięków, ni z nazwy 

Trzymają proporce połamane, sklejane klejami kostnymi 

Niosą sztandary prześmiewcze na wymiętych kręgosłupach 

Tańczą, wykrzywiając swe dusze kolorowe, ludowe, osty 

Zakreśla procesja kręgi siedmiokrotnie, zawracając szybko 

Należy przecież uzewnętrzniać uwielbienie dla Albinosa 

zapewne jest on bardziej pociągający w grubych szatach 

Oni są z obrazów pociętych, ze słów, ze zdań ściegiem skręcanych. 

jeszcze bardziej skołtunione, pełne warkocze wiszą, brzemienne 

Nie chciałbyś ich wziąć w ręce, oceniając ciężar zaraz po śmierci 

one z Jego skórą się łączą, zwinięte w sobie cierpienie noszą 

Związane są z nim jak gumką do włosów, on ich splot utrzymuje 

W klatkach niesione potwory mogą swe dusze pokazywać w procesji 

rozciągane przez te, którym zawdzięczają pokusy nieodparte 

Wyciągają je teraz jak szarfy czarne w szeregach, szturchając się 

każdy chce je przez chwilę ponieść i pochwalić się zdobyczą tłustą 

którą można dopasować, uświetniając adorację mistrza ceremonii  

To jest ta część procesji, która skręciła w niewłaściwym kierunku 

samozwańczo ogłosiła swe centralne uroczystości wokół siebie 

Ludowe karykatury wyciągały się w przekłamaniach liturgicznych 

Szli pielgrzymujący pod przewodnictwem samego grotowłaza 

a uczniowie jego, podczas procesji wykonywali śpiewy orientalne 

deklamowali, wygłaszali biblijno-dogmatyczne kwestie, dialogi 

Można na nich wiecznie pasożytować, czynić ich sobie poddanymi 

Przebierani za aniołów czy świętych, nieśli insygnia królewskie 

formowali żywe obrazy z historii potępień, zniszczenia, łamania 

Udział w procesji, pełnienie określonej funkcji było powodem bitwy 

posiadające imiona grzeszne, walczyły ze sobą zaciekle 

Do procesji włączyło się wojsko, ono zawsze wieńczy uroczystość 

Wypluta hostia znów stała się waflem o smaku rybnym 

Baldachim tkany z włosia arystokratek i urodzonych szlachetnie 

wyrywany im siłą, gwałtem zdobywany od tych bóstw wyniosłych 

niesiony w szaleńczym tańcu przez sześciu pojawiających się 

To wszystko miało monstrancję w czekoladzie rozpuścić 

ciągle deformować jej ślady, kształty, dawną pamięć 

Te niewypały miały straszyć wybuchami pirotechnicznymi 

litanie, aklamacje, psalmy, hymny, antyfony, responsoria niszcząc 

tępiąc wszelkie ślady po morskich i podwodnych wędrówkach 

Bojówki faszystowskie zadbają o wszelki szczegół obchodów 

obiją wszystkich, że jęcząc, będą chórami zastanymi w tłumie 

Ze mną leżą inne kwiaty wysuszone pod ich stopami szerokimi 

Nie znam ich, lecz wydają się przypominać mój układ dawnych żył 

Czarną gerberą jestem teraz, zmiażdżoną przez maskarady 

Procesja ich jedyną rozrywką w małym, przyciasnym miasteczku 

gdzie miliardy gwiazd giną razem z kwiatami rzucanymi im 

przez tych, co zwiędniętymi łodygami ciągną ciężary własne 

Mielone kwiaty tysiąckrotnie, by zniknął zapach kadzidła świętego 

którym kiedyś były napełniane, którym pachniały, kusząc piekło  

Pieśń trzydziesta czwarta. Wij

Przed tak strasznym sakramentem padajcie wszyscy wraz 

Wije się ten najdłuższy, ściągając do siebie wszelkie prucia 

Wszelkie zło mu się przynależy w medalach właściwie 

osnową to jego trzonu, ciągle snującego się wokół swej osi 

Straszliwe to jedwabniki snują jego zapętlenia wygodne 

Ciągle się nimi obwija, by swą dawną tuszę odzyskać 

Ściąga ze świata włóczki wielobarwne, posiadające grubość 

siniacząc nasze tyłki, krwotokami nadziewając pożegnania 

Ma w posiadaniu wielkie skarby i konta multiplikujące się 

Gardząc wszystkimi, wychodzi z torebką, w której ma złoto 

w kieszonkach najdrobniejszych kradzieże dawne 

Wije się, wije, ściągając swe fałdy po dawnym duchu 

Teraz zbiera i zmiata wszystko skrywane i grzebie w tym 

z zegarmistrzowską precyzją wydłubuje z nich, chrupie 

Jego pusta twarz odbija tylko najstraszniejsze wizerunki 

jest wśród nich cała galeria postaci, gestów do przymierzenia 

Wielkie wypukłe lustro wkuwane w niego, błyszczy innymi 

Wielkie cielsko jaka futrzanego z soplami po bokach nadciąga 

Z daleka ściąga najstraszniejsze filmy wideo, oparte na faktach 

Chce każde sekundy rozciągać w nieskończoność skończoność 

Wygrzebany wędruje ciągle przez świat, posyłając mrówki 

Zmielony chochoł nadciąga burzami, krzykami w wyładowaniach 

Diagonale go zapowiadają w swych złamaniach i zatraceniach 

kierunki błędnie wyznaczone po to, by wpaść w doły 

Słyszysz, jak szoruje swymi stopami, płaty skóry opadają 

Wielość jego naskórków niezmierzona, w głąb tylko szelesty 

Pozostawia po sobie zawsze te same ślady pachnące utwardzaczem 

Zbija zeszpecone, dawne piękności, twarze podrzucone mu pod 

Jego rozpacz skryta pod głębokimi szatami, szatanami narzuconymi 

Pewnie najlepsi krawcy zszywają mu te silikonowe odlewy cierpienia 

w jedne masywne, kinetyczne stroiki, brzęczące wokół jak kastaniety 

Co za zręczność ciągłego przeskakiwania wobec regularnej krytyki 

to chyba jednak są ruchy w tańce zakluczone, a choreografia tajemna 

Bogactwo niezliczone obciąża jego tren ciągle gubiący się, zjadający się 

W koszykach z supermarketów mu przywożą nowe ciężary z karmelu 

ciągle w nowe formy roztapiane na podwieczorek dla kolegów 

na posiedzenia rady zarządu spółek z ograniczoną odpowiedzialnością 

gdzie rozsiada się w fotelach zestawionych z ławek kościelnych 

Drzwi dwuskrzydłowe trzeba poszerzać dla niego na trzy skrzydła 

Asystentka jego, wielka nierządnica — ma napisane na wizytówce 

Wszystkie narzędzia biurowe drżą, zwiastując nadchodzenie 

dusze skulone jeszcze bardziej odwracają się od niego 

szepcząc zapomniane paciorki, na które za późno w środku nocy gęstej 

Omota wszystko swą architekturą z najtańszej blachy falistej 

skręcane rdzewiejącymi śrubami deformującymi do oporu 

Witaj nam, wielce nieurodzajny, skradający się powłóczyście 

w najgłębszych jaskiniach zdobywałeś swe liczne blizny 

lecz wśród brudu i futer zdzieranych masz tylko tanie drobiazgi 

Oto śnieżne rękawiczki na przydługie palce, uszyte na zamówienie 

Śnieżne uśmiechy, które jak guziki trzymają tłuste warstwy ze sobą 

zwijają się ciągle, utrudniając jego chód, czyniąc go strojnym 

Któż odpowiednio przywita takiego niespodziewanego gościa? 

Bajaderowy jego bałagan, zalewany wielokrotnie Cointreau 

w końcu jest on wybitnym specjalistą od organizacji tego typu eventów 

W scenografiach piekielnych cateringi z jego łojów odzyskiwanych 

w formie koreczków podawane, szczelnie się można nimi zatykać na zawsze 

Niewierni słudzy w gnilnych wieńcach, zabierający sobie jego skrawki 

łamią się nimi jak opłatkami, z jego skór wężowych, sezonowych 

wkładają je potem do wisiorków i niosą jak medaliki bluźniercze 

Przed tak strasznym sakramentem padajcie wszyscy wraz 

marszcząc swe twarze w loki na podobieństwo do splątanego sobą 

splątanego swymi niezwykle skomplikowanymi fryzurami 

kształty wieży Babel, murów dzielących, krat więziennych układanych 

Solidne są te sztuczne włosia, bardziej wytrzymałe niż naturalne 

Przesuwając się prawie majestatyczne, drąży za sobą koryto rzeki 

w której morskie tętniło życie, które zmarło wskutek oszustwa 

i wycieku ropy skrytej pod jego powiekami przydługimi 

On spowodował katastrofy tankowców, dryfujących kiedyś 

żeglowały po morzu jako możliwe li tylko ładownie nieoclone 

Z ich czarnych dziur wylały się nieczystości na odcięte tereny 

po których Wij przechadza się jak w dawnym raju, podziwiając się 

ciągle od nowa podziwiając swój wlokący się czarny masyw górski 

Spod T-shirtu wychodzi mu kark owłosiony krecim futrem 

woskowanym wielokrotnie, wielostronnie  

Pieśń trzydziesta piąta. Pieśń Wija

chóralnie ludzkim głosem

Padnijcie na kolana, pozdrówcie z piekła Pana, w pląsach 

Z tłustą falą me ćwierkanie zalewa wasze gardła pąsowe 

Czyż ktoś jest większy z was ode mnie, niech teraz wystąpi 

Wszystkie dusze wasze nie potrafią pełzać tak jak ja, uroczo 

Pan wielkiego majestatu, król nad króle wasze, nad królowe 

Na wszystkich scenach świata mam przystawione mikrofony 

wzburzając tłumy do pieśni wojennych oraz ekstatycznych 

Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy spragnieni mych gron jesteście 

ja was przyjmę i dam wam władzę na ziemi, nad latyfundiami 

nie wymagając od was żadnych męczeńskich gimnastyk, rozdaję 

Chcę zarobaczyć te wasze mleczne spojrzenie, różowe policzki 

zanim poznacie mą wijącą się naturę, opisującą się na sobie 

Pulchne cherubiny ludzkie, zniszczę te nóżki przebierane 

W czerniach, szarościach lub tęczach barwnych, przyjdę do was 

Znam ja te wszystkie wyrażenia nagradzające i usypiające 

aż raz niespodziewanie zdarzy się wam śmierć jak deszczowa pora 

Posypani proszkiem do pieczenia wzrośniecie wysoko, potem w dół 

strzepnę te wasze sztucznie wyciągnięcia, och, zakalcami będziecie 

Podziwiajcie, jakże wielką nienawiścią was darzę w systemie ratalnym 

Ja także, jak bóg, rozlewam się, żerując na waszym rozgnieceniu 

Na waszych zemdlałych, zaśluzionych pyskach karpiowych składam całusy 

szukające powietrza, łapcie rytmicznie śmierć w swe oskrzela płaskie 

Pan wielkiego majestatu głosi dziś całemu światu śmierć 

W mych ustach wieczna wzgarda, a w środku lepiej się nie pytać 

Lepiej o to nie pytać mych ministrantów i padlinożernych dostojników 

Oni nawet nie podejrzewają, z jakich głębokości nigdy nie zawołam 

tylko antypsalmy wyśpiewuję, bawiąc się ich odwracaniem 

Widocznie jestem nowym typem psalmisty, Dawida charczącego 

wzbudzając w sobie Saula gniewnego, niszczącego instrumenty 

Śpiewam po to, by niweczyć śpiewanie, to taka błyskotliwa gra z poezją 

Któż za to mi wręczy nagrody doroczne z okazji dożynek wojennych? 

Któż mi wypisze dyplomy uznania dla mych innowacyjnych rozwiązań? 

Cóż mi dacie na pamiątkę waszej śmierci, wazony kryształowe 

bombonierki zapakowane w wasze nekrologi ze wstęgami 

wieczny odpoczynek racz mu dać, czarny Panie, będziecie śpiewać? 

Sami wbiegacie w me pachy kudłate, uciekając od Niego 

Poczęstuję się waszymi bombonierkami, zjadając wszystko 

i was 

Oto królestwo uczynione na znak rozliczenia administracyjnego 

Jaskinia Sezama, gdzie tysiące rozbójników ciągle się tutaj chroni 

Głazy-płazy pilnują wejścia do tego pałacu, tylko ja znam hasło 

Na hasło te uchylają się szczeliny i można skraść coś z ziemi znów 

porywać was do worków jutowych, przewozić nocami zaklętymi 

Przed oblicze przychodzicie sami, szepcąc w lęku swe imiona dawne 

nadawał wam inny te imiona, emanuele męskie, nutelle żeńskie 

Ja was wytapiam, na me płaszcze, na jesionki w słodkich odcieniach 

potem przejdę się w nich po centrach handlowych, powodując zazdrość 

Po centrach świata przechadzam się, dzieląc was 

jaśnie oświecony, faszystowski gla-mór 

prawie morelowy  

Pieśń trzydziesta szósta. Piesń Wija do bruny

solo

A któż tu leży pod naszymi stopami? Tak, tak, już cię rozpoznaję 

Czyż to nie jest brudna bruna i cóż, me dziecię, powiesz mi teraz? 

Więcej grzechów nie pamiętam, za wszystkie bardzo nie żałuję? 

Klęknij, szepcz, szepcz mi, coś złego uczyniła, o niebiańska córko? 

Przybliż się do mnie, niechże cię zobaczę, niech cię trochę poznam 

Wezmę cię na ręce i rozgrzebię od środka, zobaczymy, cóż jest 

Odkryjmy jeszcze, cóż za pozostałości masz w swym gardle 

w śladach twych dawnych oczu rozczytuję pokrewieństwa inne 

skryły się one za bruną, za tym kawałkiem rozpryśniętym w dal 

Więc jak to tam było z tym pryzmatem na początku, gdzie reszta 

czyżby się dostały w szpary wiekuiste inne niż nasze arkady? 

Dawna bruna uciekała przed oblubieńcem w drodze na Miąskowo 

najmocniej odpryśnięta, zawlekła się do grobowca rodzinnego 

ponieważ za życia była pieprzniętą królewną, dzierżyła władzę 

to teraz trzeba ją w odpowiednie szaty ubrać, w płaszcze purpurowe 

Ten zestaw z płaszczem udręczonym podoba mi się, mój ulubiony 

Zawijam cię jak ochłap po reszcie, która jeszcze pachnie w tobie 

Nawet nie wiesz, jak żałosne jest używanie tak słabego języka pieśni 

Gdzież jest twoje rodzeństwo, gdzież są Blu i Bianca skruszone? 

Dlaczego nie przyprowadziłaś ich do mnie, dlaczego nie oszukałaś ich 

wabikami, drzwiami wiecznie uchylonymi do mych komnat z ciepłem? 

Och, jakże ja nienawidzę tych kolorowych kształtów ludzkich główek 

Błękitne, białe i brunatne wzory podzielone wobec niego, no, no, no 

A gdzież jest ta nasza piejąca pieśni, ja także chciałbym się jej ukłonić? 

Została mi z polowania tylko bruna, już ja ją odpowiednio nauczę 

Chce śpiewać, niech śpiewa, oto włożę w jej usta wielkie ciężary 

Po cóż mi taka gerbera pod me łożysko, na co mi ten śmieć brunatny? 

Widzicie, jak muszę wachlować się cytatami, jak uczony w piśmie 

Myślałaś, że nie dostrzegę ułamania po innych w tobie? 

Będziesz więc potrójnie po nieobecnych częściach cierpieć 

jeżeli możliwe jest trzykrotnej mocniej cierpieć tutaj 

a tu mi właśnie znajomy podpowiada, że jest dawka trzykrotna 

czeka właśnie na ciebie, oczywiście, że jest możliwe dla ciebie 

wszystko jest możliwe, nie ma rzeczy niemożliwych dla mnie 

doprawdy, co za brawura czynów, do prawdy od prawdy 

Jak widzisz, mam zacięcie do muzyki i słowa, niezwykle uzdolniony 

Towarzyszy mi ciągły nadmiar kropek zakańczających te białe wiersze 

Pozwól więc, że zlepię cię mocno w zakończenie interpunkcyjne 

zatrzasnę cię w tobie z okazji tego niespodziewanego finału 

ciągle zakończając się, pozostaniesz na zawsze znakiem zamazanym 

w środku zamazanym swoim własnym kolorem, który tak lubisz 

Arriwe’ derczi, bru’ na 

Pieśń trzydziesta ósma. Pieśń interpunkcyjna bruny¹⁹

rondo 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek  

Pieśń trzydziesta ósma. Rysunek III

Zagadka rysunku trzeciego przed nami 

którego punkty nie tworzą żadnej całości 

Wszystkie linie rysunkowe zwiędły 

jak je połączyć ornamentami w czytelny rysunek? 

Poprośmy, może ktoś z widowni nam pomoże 

może komuś uda się to, uda się to uczynić ręcznie 

zgadnąć cokolwiek z domniemanego rysunku 

Trzy szkice w teczkach woskowych noszę 

spoglądam sobie na nie czasem nerwowo 

Próbowałam łączyć te paprochy, te zabrudzenia 

w solidne całości, ale umyka wszystko śpiesznie 

Tych gwiazd w żadne gwiazdozbiory nie złożysz 

umieralność ich największa w przestrzeniach 

Z trzecim rysunkiem były same problemy 

wpierw został zgnieciony, potem zapomniany 

Kryję w spoconych dłoniach jego przechowywanie 

Oto rysunek niemożliwy, lękliwie uciekający 

uciekający samochodami dalekobieżnymi w dal 

Rysunek rwie się, napinany do granic nieprzekraczalnych 

lepi się do wszystkiego, pieczętuje swoją obecnością 

Me pisaki są tu porzucone, wielki śmietnik ustników 

W ogniu pieśni zakrywają swe śpiewne oblicza przed sobą 

wobec tego brunatnego nowotworu tu ulokowanego 

Paczki dobrze sklejone dochodzą do piekła w trzy dni 

Mamo, prześlij mi, proszę, te ciepłe kapcie uszyte z wełny 

do grobu prześlij mi je, bym mogła szurać po parkietach 

woskowanych na wysoki połysk z okazji śmierci wiecznej 

Rysowanie rozpada się mi w rękach, one też się rozpadają 

Nic tu nie bywa odcinkami, odległości uciekły zawstydzone 

Już w sumie próbowałam ciężki rysunek nanosić na ziemię 

za pomocą schodołazu, chodzików dziecięcych, starczych 

za pomocą swych niewidocznych podpórek szkicować jakiś kres 

wszystkie były pokryte białym aksamitem i czekoladą 

tym bardziej były luksusowymi materiałami plastycznymi 

Patrzę przez ich nieszczelne struktury na mą słabość 

na moje potykanie się, czołganie ze wzrokiem ku ziemi 

Chodzę z głową gniecioną do dołu, przyglądając się wykopom 

Te linie prowadzone na końce jak zagony gnilne, zmrożone 

rytmicznie i równo rozkopywane ze znikomymi śladami pulchności 

Zagony rytmiczne umykają teraz już pomału, w zaciemnieniu 

zachodzą z blaskiem słońc schowanych za horyzontami 

liniami się w nas wrysowują, dzieląc nas ozdobnie w okolicach zera  

Pieśń trzydziesta dziewiąta. Domknięcie Piekła

Zasklepiane odwierty kiedyś będą powłokami niebieskimi 

Nigdy nie roztopi piekła morska fala, nie zmyje jej gęstości 

W naszym DNA same dna stukające posadzkami śliskimi 

Rozwleczeni jesteśmy między smakiem curry a rozmarynem 

peklowani suszonymi psalmami, one ułatwiają trawienie nasze 

Potępienie dusz schowanych pod kamieniem zostanie na koniec 

zakleszczą się wtedy wszystkie zamki samozatrzaskujące się 

Gdzieś w bielach będzie więc krążyć ziarnko maku słodkiego 

ziarnko piasku wulkanicznego z lawy gniewu spływającego 

Ziemia rozpadnie się na brzegi, połamana różnie wobec morza 

Pozostaną również odpryski ostre, odrzucone przez falochrony 

Rzeźby dekoracyjne w miał się roztopią, kolory spłowieją 

ustąpią kłaniając się niewyrażalnemu, nadchodzącemu 

Będą mu tańczyć zupełnie nowe tańce, on je nauczy 

Wszelkie cukry roślinne i zwierzęce zostaną skarmelizowane 

Świat znów pachnieć będzie nowością, jeszcze opakowaniem 

Będziemy podziwiać pieśni tak piękne, że dzięki nim nie będziemy 

Wtuleni w ich kołyszące łona, oddychając sobą wzajemnie 

Uszczelnione piekło sklei swe dziury, nie ucieknie żadne ciepło 

Już nie będzie męczenników, jak warzyw na rynku wildeckim 

Nie potrzeba będzie poświęcających się ludzi, jak selerów 

Leżą oni wygrzebani z ziemi, zmarznięci z przylepioną ceną 

ceną zawsze w jaskrawym kolorze zdradzającą ich zemdlony odcień 

Płacz zostanie zniweczony płukanką z leczniczych ziół święconych 

Znów spojrzymy na siebie, nie patrząc na naszą nagość niezgodną 

na nadrzędność zdań wielokrotnie złożonych, na ich podrzędność 

Rozbiory gramatyczne światów prawidłowo ułożonych w bukieciki 

rozwiąże je cicho spokojny rytm przypływu, którego nikt nie zauważy 

Niektórzy, zapomniani prorocy jedzący szarańcze jak chipsy, zrozumieją 

Będą podnosić nieco swe głosy i narażać się na śmieszność wobec tłumu 

Nikt nie uwierzy im w ich śmierdzące morzem słowniki 

w kieszeniach mają owoce morza, ostatnie daniny na ołtarz ofiarny 

Będą wyrzucani poza bramy miasta, a tam zajmą się hodowlą 

agroturystyką z możliwością kąpieli w słonej wodzie 

w parkach jordanowskich oblewanie się chrzcielną wodą 

Wokół nich zwierzęta kręcące się, spokojne ich obecnością 

wtulone w siebie, cicho pomrukujące ze szczęścia 

Nie spotka ich wstyd ukryty, głowy zanurzać będą w miskach 

W tej wodzie nie słychać odczytów i prelekcji dydaktycznych 

tylko szum jednostajnie potencjalny w dźwięki dochodzące 

Kwitnięcie inne nastąpi, nieskalanymi pąkami będziemy 

Wszyscy święci wtedy powiedzą: no nareszcie się kończy świat 

całe szczęście, że kończy się świat przed filmem o 20.00 

Załóżmy więc okulary przeciwsłoneczne, teraz porażeni będziemy 

te światła nawigacyjne mają niezwykle silne, krągłe pola rażeń 

Finalnie podnoszę wzrok ponad siebie, wspierając się na łokciach 

Znów te refleksy, wyznaczające mi początek, pojawiają się w kątach 

te światła zwiastują zagaszanie mych śpiewów przed porankiem 

Jutrznia już niedługo, dnieje mleczne światło w ciemnych ujściach 

gdy przebudzę się, w mych ustach pozostanie kwas mlekowy po śnie 

wiecznym 

Pieśń czterdziesta. Końce końców

Chodźcie do mnie wilki szaleńczo szare 

nakarmię was pomyjami po ucztach trzech 

Wpychajcie w swe pustki wielkie kęsy 

ja będę was głaskać, korzystając z nieuwagi 

Na koniec zawsze jest najwięcej jedzenia 

na mych obrusach tak wiele pozostaje 

Przyjdźcie do tej, co ciągle się rozdrapuje 

Rozdrapuje swe zrastające się usta do śpiewu 

z nieśmiałości zrastające się, z lęku, z pychy 

Oto przechodziłam między podwojami tajnymi 

twarz może przez to bardziej blada i wysuszona 

Teraz unikam swych odbić w szkłach dekoracyjnych 

w ich połamanych ornamentach widzę potępienie 

Oblubieniec za górami i lasami brzozowymi 

a ja palę papierosy, stojąc znów na trzech nogach 

Stoję w oknie nad brzegiem morza, wypatrując powrotu 

Wszystkie trzy nogi już mi drętwieją przez me pozowanie 

Ciężarna jestem wobec pieśni pęczniejących w przełyku 

Po cóż przechodzić szlakami mglistymi przez lasy? 

Po cóż przechodzić szlakami mglistymi przez siebie? 

W pojedynku pojedynczo ciągle jesteśmy zagubieni 

między kopytami porzucamy się na chwilę, na momenty 

Świadoma relacji barwnych i praw kontrastów jestem 

ciągle rozstrzygana, rozstrzygająca się w wielobarwności 

Przebiegając przez przebieralnie mnogie, w pędzie pochwycę 

w pędzie pochwycę werdykty w kopertach, skradnę je 

W najświętsze wedrę się, ukradnę te werdykty potępienia 

Mój śliniak już cały mokry od opowieści uciekających 

Pogubiłam me wdzięczne diademy, dostojne dodatki 

całą biżuterię wyjściową na błądzenia ślepe 

Czyż nie jestem piękniejsza, bo potłuczona i naga? 

Wytańczę sobie kształt grobu 

będę w nim mogła się pomieścić z mymi zapasami 

ze zbiorami słów i obrazów zupełnie bezcennych 

Nie kładź więc na moje oczy monet dla przewoźnika 

dla tego niewidocznego taksówkarza z czarnym uśmiechem 

Chomikowe policzki napełnię pieśniami, będę je jeść 

gdy chlebak pozostanie pusty i bidony wystygną 

Wtedy złożę z nich kadzidło, złoto, mirrę dla przestrzeni 

dla przestrzeni pytających, zostających w wolnym oddechu 

Teraz szukam swego podobieństwa znów, lecz trzy echa słyszę 

milkną z wolna dźwięki wysokie, niskie 

wyskakują jeszcze przede mnie, bym sobie laurki sama sprawiła 

Laury pachnące na wieczną pamiątkę śmierci moich potakujących 

Potakujące śmierci zgadzające się na datę i godzinę zgonu 

Ja, Lacrimosa wątła, wychodzę więc z mroku głębokiego 

może jakaś barwa wychyli mój kształt z czerni i zabierze mnie 

w kolejne długie historie, ciągle wijące się fraktalami, winem 

Pomyśl, jakże przedziwne są smaki tych koncentratów 

koncentratów z niemotyli z pierwszego, z drugiego tłoczenia 

które wylewają się, burzą, rozwalają wszelkie pojemniki 

do przechowywania naczynia rozwalone na trzy części 

Rozwalają się porcelany z dożywotnimi gwarancjami trwałości 

Jakże to wszystko niepraktyczne i najpiękniej niedokładne 

lepienie z niebytów piętrzących się, przy bytach rozrzucanych 

Kimże jestem teraz, gdy siedzę na kanapie, spijając ostatnie nuty 

kokosowym starcem, karuzelą made in Purgatorium malowaną? 

Może jestem w brunatnym wbiciu ciast ciągle się przypalających? 

Segregując odpady do trzech koszyków, ciągle przymrużam oczy 

Mrużę je, by być sędziną zaprawdę sprawiedliwą i litościwą 

Jakże niepurpurowe są me szaty, lekka biel łasi się do mnie 

Wszystko znów zabiorę do siebie, zlepię grzbiet zbioru pieśni 

Musi być on tłusty, chroniący przed wiecznością uczulającą 

mało ciągle na jej temat w miarę szczegółowych przewodników 

Nikt nie wskaże nam odpowiednich linii autobusowych, nazw ulic 

Nie przeczytamy na miękkich okładkach, jakie są ich przywitania 

jak należy mówić i jakie gesty wykonać, nie obrażając ich? 

Nieśmiało spoglądam, wychylam się na palcach, chcąc dojrzeć więcej 

bujam się w mej niepewności, pewności dalszych panoram 

bujam się w sobie, balansując, przekornie wychylając się na boki 

bujam się, wyśpiewując pieśni poranne, zlepione jeszcze z nocą 

Wtedy me oblicze znów się rozjaśni, znów rozpoznam kształty 

które umiem dobrze nazywać po polsku i włosku i je rysować 

Potrafię je jeszcze narysować swym spojrzeniem, więdnącym 

Rebusy przywrócą swą rozpoznawalną treść schowaną 

Roślinność na parapetach systematycznie odżyje 

całkowicie zdziwiona mą pamięcią i troską nagłą 

W głębokich tłach scenografii będę jednak dostrzegać te niebyty 

wycofają się, ustępując temu imiennemu, foremnemu 

Ruszę na zamorskie wycieczki przepełniona ekwipunkiem 

Zatęsknię do brzegów oddalonych i pójdę na plażę się skremować 

Chłodne rozmycie opłucze mnie i pochwyci mnie dla siebie 

Teraz rozrzucam wam kropki na końce jak confetti czarne 

Cieszmy się więc, posypujmy nimi na zakończenie piekła 

tam tkwią wszystkie zakończenia, same końce właśnie tam 

spalone ich lonty, kruszące się ciągle na obrusach odświętnych 

płaczliwy wosk zaświadcza o ich winie i wysokim płomieniu 

nie pozwoli im na jakąkolwiek restaurację dawnych pomników 

Znów zęby się pokrywają zniszczeniem wyśpiewanym 

Trudny jest ten śpiew odepchnięty, kłócący się ze sobą jednocześnie 

śpiewać już nie chcę tak straszliwego udręczenia wypluwanego 

Zamykam piec nastawiany na temperaturę ciał ich własnych 

Odchodzę, łapiąc swój oddech znów w naturalną rytmikę 

Zamorskie krainy wabią mnie swymi smakami nieznanymi 

Powinnam się więc pożegnać ze wszystkim słowami znajomego 

Arriverderci, brunatni z chwilowymi przebarwieniami ku Bogu 

Kazalnicę mą żelazną ominęłam z daleka, nie wznosząc głosu ponad 

gdyż moja brunatność oczywista, zęby połamane na pieśniach 

co je licznie przed wami wywlekałam, ich kwiecistości zawiłe 

Moja ucieczka przed detergentem zaczyna się dopiero 

Znów rozgorzeje bitwa na śmierć, na życie, o światłocienie 

bitwa o przynależność do zbiorów, określających się wciąż na nowo 

Układy współrzędnych z osiami, z ościami, on znów będzie zerem 

Podmywa stopy, jasność gruntu i uzębienia spłukuje 

Przedostaje się tajemnie przez przerwy między wyrazami 

aby podczas nieuwagi głaskać mój biało-czarny grzbiet. 

Nadchodź więc i zakończ mnie, zakończ mnie sobą 

wyznacz mi wielość nowych początków, na końcu.  

Pieśń ostatnia. Czarne confetti

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

...............................................................................................................................  

Przypisy:

1. Mare (łac.) — morze. [przypis edytorski]

2. Sanctus, sanctus, sanctus (łac.) — święty, święty, święty. [przypis edytorski]

3. pianissimo possibile et fortissimo possibile (wł.) — najciszej jak można i najgłośniej jak można. [przypis edytorski]

4. periplus — ze starogreckiego: „opłynięcie dookoła”, rodzaj pieśni nawigacyjnej dla statków, które pływały przy brzegach w starożytnej Grecji i Rzymie. [przypis autorski]

5. periplus (gr.) — rękopis wyliczający porty i charakterystyczne punkty na wybrzeżu. [przypis edytorski]

6. bambola — z włoskiego: lalka, kukła do zabawy. [przypis autorski]

7. Chiara (wł.) — odpowiednik imienia Klara bądź przymiotnik: jasna, przejrzysta, jednoznaczna. [przypis edytorski]

8. Tisztitószer — z węgierskiego: płyn do czyszczenia. [przypis autorski]

9. piu bella regina (wł.) — najpiękniejsza królowa. [przypis edytorski]

10. Prora — ośrodek wypoczynkowy na wyspie Rugii, zbudowany przez nazistów. [przypis edytorski]

11. Pieśń przekreślona — w druku cała strona przekreślona jest skośną kreską. [przypis edytorski]

12. unde malum (łac.) — skąd [pochodzi] zło. [przypis edytorski]

13. czerwony olbrzym — nazwa gwiazdy będącej na schyłkowym etapie ewolucji. Nazwa pochodzi od ich barwy i zwiększających się rozmiarów/ [przypis autorski]

14. czarny karzeł — hipotetyczny końcowy etap życia gwiazd. Gwiazda przestaje świecić, stając się w ten sposób zimnym czarnym karłem. [przypis autorski]

15. katalog Kehla — spis dzieł Wolfganga Amadeusza Mozarta. [przypis edytorski]

16. zgubione loki — w druku od tego miejsca tekst jest wyrównany do prawej. [przypis edytorski]

17. głosem Rosy — w druku dalsza część tekstu jest wyrównana do prawej. [przypis edytorski]

18. Fenrir (mit. skand.) — olbrzymi wilk, który ma zabić Odyna w dzień Ragnarök. [przypis edytorski]

19. Pieśń interpunkcyjna bruny — w druku wiersz ten przyjmuje kształt koła o 32 szprychach, ktore stanowią wersy, pustego w środku. [przypis edytorski]

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest udostępniony na licencji Licencja Wolnej Sztuki 1.3
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-biala-ksiazka

Tekst opracowany na podstawie: Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paulina Choromańska, Aleksandra Kopeć, Paweł Kozioł, Jan Szejko.

Okładka na podstawie: steve p2008@Flickr, CC BY 2.0

ISBN-978-83-288-5236-5

Plik wygenerowany dnia 2024-04-10.