Report a bug | Sign in / Register

1. Rzekł Bajdała do Boga:

   O, rety — olaboga!

   Nie dość ci, żeś potworzył mnie, szkapę i wołka,

   Jeszcześ musiał takiego zmajstrować Dusiołka?

   Bolesław Leśmian, Dusiołek (See in a book)

2. Choć godna kary jest ciekawość pusta,

   Lecz, żeście z Bogiem poczęli,

   Bóg wam przez moje opowiada usta,

   Dzieje tej cudnej topieli.

   Adam Mickiewicz, Ballady i romanse, Świteź (See in a book)

3. Jeśli rozdzielę szczupłe wojsko moje,

   Krewnemu nie dam obrony;

   A jeśli wszyscy pociągniem na boje,

   120 Jak będą córy i żony?«

   — Ojc

   ↓ Expand fragment ↓

   Jeśli rozdzielę szczupłe wojsko moje,

   Krewnemu nie dam obrony;

   A jeśli wszyscy pociągniem na boje,

   120 Jak będą córy i żony?«

   — Ojcze, odpowiem, lękasz się niewcześnie,

   Idź, kędy sława cię woła,

   Bóg nas obroni: dziś nad miastem we śnie,

   Widziałam jego anioła.

   125Okrążył Świteź miecza błyskawicą,

   I nakrył złotemi pióry,

   I rzekł mi: póki męże za granicą,

   Ja bronię żony i córy. —

   ↑ Hide fragment ↑

   Adam Mickiewicz, Ballady i romanse, Świteź (See in a book)

4. Natychmiast wściekłość bierze miejsce strachu;

   Miecą bogactwa na stosy,

   Przynoszą żagwie i płomień do gmachu,

   I krzyczą strasznemi głosy:

   ↓ Expand fragment ↓

   Natychmiast wściekłość bierze miejsce strachu;

   Miecą bogactwa na stosy,

   Przynoszą żagwie i płomień do gmachu,

   I krzyczą strasznemi głosy:

   145»Przeklęty będzie, kto się nie dobije!«

   Broniłam, lecz próżny opór:

   Klęczą, na progach wyciągają szyje,

   A drugie przynoszą topór.

   Gotowa zbrodnia… Czyli wezwać hordy

   150 I podłe przyjąć kajdany,

   Czy bezbożnemi wytępić się mordy?…

   Panie, zawołam, nad pany:

   Jeśli nie możem ujść nieprzyjaciela,

   O śmierć błagamy u Ciebie,

   155 Niechaj nas lepiej Twój piorun wystrzela,

   Lub żywych ziemia pogrzebie!

   Wtem, jakaś białość nagle mnie otoczy,

   Dzień zda się spędzać noc ciemną:

   Spuszczam ku ziemi przerażone oczy…

   160 Już ziemi nie ma pode mną!…

   Takeśmy uszły zhańbienia i rzezi.

   Widzisz to ziele dokoła,

   To są małżonki i córki Świtezi,

   Które Bóg przemienił w zioła.

   165Białawem kwieciem, jak białe motylki,

   Unoszą się nad topielą;

   List ich zielony, jak jodłowe szpilki,

   Kiedy je śniegi pobielą.

   Za życia cnoty niewinnej obrazy,

   170 Jej barwę mają po zgonie,

   W ukryciu żyją i nie cierpią skazy,

   Śmiertelne nie tkną ich dłonie.

   ↑ Hide fragment ↑

   Adam Mickiewicz, Ballady i romanse, Świteź (See in a book)