Hymny

czytaj online

2×
1.75×
1.5×
1.25×
1×
0.75×
0.5×

Rozdziały Roz.

Dies Irae

Czyta: Michał Michalski, reż. Sebastian Buttny

Salome

Czyta: Karolina Porcari, reż. Sebastian Buttny

Święty Boże, Święty Mocny!

Czyta: Michał Michalski, reż. Sebastian Buttny

Moja pieśń wieczorna

Salve Regina

Hymn św. Franciszka z Asyżu

Judasz

Hymn Marii Egipcjanki

?

Hymny Jana Kasprowicza powstały dzięki poczuciu wewnętrznego rozdarcia między siłami dobra i zła i to właśnie one przyniosły mu największy rozgłos.

Hymny były od najdawniejszych czasów przypisane tradycji religijnej. Jednak te napisane przez Kasprowicza nie chwalą Boga, a buntują się przeciwko niemu. Kryzys zaufania, jaki dopada autora spowodował, że w poematach czytelnik odnajdzie pytania dotyczące ludzkiej egzystencji, spór między przeciwstawnymi siłami, czy postać samego szatana cieszącego się z moralnego upadku człowieczeństwa. Hymny składają się z dwóch części (część I: Ginącemu światu, część II: Salve Regina), w których znajduje się m.in. poemat Dies Irae oraz Moja pieśń wieczorna.

O autorze

Jan Kasprowicz

Ur.: 12 grudnia 1860 r. w Szymborzu pod Inowrocławiem
Zm.: 1 sierpnia 1926 r. w Poroninie na Harendzie (dziś Zakopane)
Najważniejsze dzieła:: Z chałupy (1888); Miłość (1895); Krzak dzikiej róży (1898); Ginącemu światu (1902); Księga ubogich (1916); Hymny (1921)

Poeta, dramaturg, krytyk, tłumacz, publicysta epoki Młodej Polski. Pomimo, że był synem chłopskim, udało mu się zdobyć wyższe wykształcenie, a nawet w 1904 r. doktoryzował się na Uniwersytecie Lwowskim na podstawie rozprawy Liryka Teofila Lenartowicza. W 1909 r. na tym samym uniwersytecie objął, specjalnie dla niego utworzoną, katedrę literatury porównawczej. Biegle władał łaciną, greką, angielskim i francuskim — przekładał dzieła m.in. Ajschylosa, Eurypidesa, Shakespeare'a.
W działalności Jana Kasprowicza wyróżnić można etapy, które charakteryzowały się fascynacją określonymi kierunkami poetyckimi. Początkowo w jego twórczości dominował realizm i naturalizm, później impresjonizm i symbolizm. Kolejny okres cechował ekspresjonizm, a ostatni to przejście do postawy franciszkańskiej.