Jan Kochanowski Pieśni, Księgi wtóre Pieśń XII[1][2]

1Nie masz, i po drugi raz nie masz wątpliwości,

Żeby cnota miała być kiedy bez zazdrości:

Jako cień nieodstępny ciała naszladuje[3],

Tak za cnotą w też tropy zazdrość postępuje.

5Nie może jej blasku znieść ani pojźrzeć w oczy,

Boleje, że kto przed nią kiedy wysszej skoczy;

A iż baczy po sobie[4], że sie wspinać prózno,

Tego ludziom uwłóczy[5], w czym jest od nich rózno[6].

Ale człowiek, który swe Pospolitej Rzeczy

10 Służby oddał, tej krzywdy nie ma mieć na pieczy[7];

Dosyć na tym, kiedy praw[8], ani niesie wady;

Niechaj drugi boleje, niech sie spuka jady[9].

Cnota (tak jest bogata) nie może wziąć szkody[10]

Ani sie też ogląda na ludzkie nagrody;

15 Sama ona nagrodą i płacą jest sobie

I krom nabytych przypraw[11] świetna w swej ozdobie.

A jesli komu droga otwarta do nieba,

Tym, co służą ojczyźnie. Wątpić nie potrzeba,

Że co im zazdrość ujmie, Bóg nagradzać będzie,

20 A cnota kiedykolwiek miejsce swe osiędzie[12].