1Jest kto, co by wzgardziwszy te doczesne rzeczy
Chciał ze mną dobrą tylko sławę mieć na pieczy,
A starać sie, ponieważ musi zniszczeć ciało,
Aby imię przynamniej po nas tu zostało?
5I szkoda zwać człowiekiem, kto bydlęce[2] żyje,
Tkając[3], lejąc w się wszytko, póki zstawa[4] szyje;
Nie chciał nas Bóg położyć równo z bestyjami:
Dał nam rozum, dał mowę, a nikomu z nami.
Przeto chciejmy wziąć przed się[5] myśli godne siebie,
10 Myśli ważne na ziemi, myśli ważne w niebie;
Służmy poczciwej[6] sławie, a jako kto może,
Niech ku pożytku dobra spólnego pomoże.
Komu dowcipu[7] równo z wymową[8] dostaje,
Niech szczepi miedzy ludźmi dobre obyczaje;
15 Niechaj czyni porządek, rozterkom zabiega[9],
Praw ojczystych i pięknej swobody przestrzega.
A ty, coć Bóg dał siłę i serce[10] po temu,
Uderz sie[11] z poganinem, jako słusze[12] cnemu;
Prostak[13] to, który wojsko z wielkości szacuje:
20 Zwycięstwo liczby nie chce, męstwa potrzebuje.
Śmiałemu wszędy równo, a o wolność miłą
Godzi sie oprzeć[14] by więc i ostatnią siłą;
Nie przegra, kto frymarczy na sławę żywotem[15],
Azaby go lepiej dał[16] w cieniu darmo potem?