1Wielkieś mi uczyniła pustki w domu moim,
Moja droga Orszulo, tym zniknienim[2] swoim.
Pełno nas, a jakoby nikogo nie było:
Jedną maluczką duszą[3] tak wiele ubyło.
5 Tyś za wszytki mówiła, za wszytki śpiewała,
Wszytkiś w domu kąciki[4] zawżdy pobiegała[5].
Nie dopuściłaś nigdy matce sie frasować[6]
Ani ojcu myśleniem zbytnim głowy psować[7],
To tego, to owego wdzięcznie[8] obłapiając[9]
10 I onym swym uciesznym śmiechem zabawiając.
Teraz wszytko umilkło, szczere[10] pustki w domu,
Nie masz zabawki[11], nie masz rośmiać sie nikomu.
W przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w Trenach jest odmienne od znaczenia obecnego.
dusza* (daw.) — w znaczeniu: „żywe stworzenie”; dawniej duszami nazywano ludzi, np. szlachcic posiadał wieś z określoną ilością dusz, czyli chłopów; jedną (…) duszą (…) ubyło: z jedną duszą ubyło. Jerzy Axer przekonująco dowodził, że jest to niejako odpowiedź na cytat z listu, który otrzymał Cicero od swojego przyjaciela Serwiusza Sulpicjusza. Przyjaciel pytał Cycerona cierpiącego po śmierci córki Tulii: „in unius (Jedną) mulierculae animula (maluczką duszą) [si] iactura facta est (ubyło), tanto opere [commoveris] (tak wiele)?”. Postać i dzieło Cycerona są ważne również w Trenie XVI i XIX.